สัมผัสที่ไร้ปรานี

ปลายนิ้วแข็งแกร่งของจักรพรรดิอี้หลงมิได้บีบกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่อย่างที่หลินฟางเซียนหวาดหวั่น ทว่าเขากลับใช้วิธีลูบไล้รอยหมึกบนจดหมายลับฉบับนั้นช้า ๆ ราวกับกำลังสัมผัสเรือนร่างของนางในยามค่ำคืน สายตาดุดันที่เคยทอดมองนางด้วยความเย็นชามาตลอดหลายปี บัดนี้กลับฉายประกายระอุร้อน ยfบยวน และเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม "เจ้าคิดจะซ่อนสิ่งนี้จากเราไปถึงเมื่อใดกัน... ฟางเซียน" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้ามาจนขนลุกชัน ฟางเซียนสะท้านเฮือก นางพยายามจะขยับถอยหนีแต่เอวบางกลับถูกวงแขนเหล็กของบุรุษผู้เป็นอดีตสวามีรวบเข้าหาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แผ่นหลังของนางแนบติดกับแผงอกกว้างที่กำยำและเต้นเร้าด้วยจังหวะอันรุนแรงราวกับกลองศึก "ปล่อยหม่อมฉันเพคะ ฝ่าบาท..." นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจกวางตื่นตระหนกวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "พระองค์ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวหม่อมฉัน" "ไม่มีสิทธิ์?" อี้หลงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงทรวงอกของนาง "ฮองเฮาของเรารับสั่งแปลกหูเสียจริง ในเมื่อทะเบียนสมรสของเรายังผูกพัน ร่างกายนี้... หัวใจของเจ้า และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้า ล้วนเป็นของเรามาตั้งแต่ต้นจนวินาทีสุดท้าย แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์พรากเจ้าไปจากเรา!" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาประทับปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียงทันที เป็นจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือประนีประนอมแม้แต่น้อย มันคือการจู่โจมที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน อี้หลงบดขยี้ริมฝีปากนางอย่างไร้ปรานี ลิ้นร้อนแทรกซึมกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนฟางเซียนแทบสำลักอากาศ นางทุบตีแผงอกเขาด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แต่สำหรับอี้หลงแล้ว การต่อต้านของนางกลับยิ่งเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่สาดโหมเข้าใส่กองเพลิงแห่งความกำหนัดให้ลุกโชนยิ่งขึ้น มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยนางไว้ตรึงให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากแผ่นหลัง บีบเคล้นสะโพกมนภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบาอย่างแรงจนร่างบางสะดุ้งเฮือก ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างน่ารังเกียจ ฟางเซียนเกลียดชังความรู้สึกตื่นตัวของร่างกายตัวเองยิ่งนัก นางเกลียดที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของนางได้ด้วยเพียงสัมผัสเดียว "อื้อ... ปล่อย..." น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับรสจูบอันเร่าร้อน เมื่ออี้หลงผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้นางได้ตักตวงอากาศ ภาพใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา และริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง กลับยิ่งทำให้จักรพรรดิผู้ทรนงสูญสิ้นความยับยั้งชั่งใจโดยสิ้นเชิง สัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษเพศเข้าครอบงำ เขากดร่างบางลงกับเตียงนอนกว้างใหญ่อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ผ้าห่มเนื้อนุ่มยับยู่ยี่ ชุดนอนผ้าแพรสีจันทร์ถูกกระชากด้วยพละกำลังอันเหนือกว่าจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกราตรีและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ฟางเซียนหวีดร้องด้วยความตกใจ นางยกมือขึ้นปกป้องเรือนร่าง แต้อี้หลงกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของนางตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบของจักรพรรดิอี้หลงกวาดมองเรือนร่างที่เขาสูญเสียสิทธิ์ครอบครองไปนานนตตาดุจดั่งยมทูตที่กำลังชื่นชมเครื่องบูชาอันล้ำค่า "เจ้าสวยงามเหลือเกิน ฟางเซียน... สวยจนน่ากลัว สวยจนเราอยากจะกลืนกินเจ้าเข้าไปให้พ้นจากสายตาของคนอื่น" "เพคะ... พระองค์มันคนสารเลว!" นางพ่นคำด่าทอด้วยความเดือดดาล ดวงตาจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ต่อให้พระองค์ครอบครองร่างกายหม่อมฉันได้อีกสักกี่ครั้ง แต่วิญญาณและหัวใจของหม่อมฉัน... พระองค์ไม่มีวันได้มันไป!" "ปากดีนักนะ..." อี้หลงยิ้มเยาะ แววตาคมปลาบเต็มไปด้วยความท้าทาย "งั้นเรามาดูกันว่า เจ้าจะยังปากดีเช่นนี้ได้อีกนานแค่ไหน เมื่อร่างกายของเจ้าครางเรียกชื่อเราด้วยความสั่นสะท้าน" สัมผัสอันหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยชั้นเชิงแพรพราวเริ่มลูบไล้ไปทั่วทุกสัดส่วน อี้หลงจงใจใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านจุดอ่อนไหวบนเรือนร่างของนางเพื่อลงทัณฑ์ ความเย็นชาของห้องบรรทมถูกแทนที่ด้วยไออุ่นระอุของลมหายใจและหยาดเหงื่อที่เริ่มผุดพราย ฟางเซียนกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นางพยายามกลั้นเสียงครางที่จวนเจียนจะหลุดลอดออกมา แต่นายเหนือหัวแห่งแผ่นดินกลับล่วงรู้จุดอ่อนของนางทุกตารางนิ้ว ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างจงแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "อ๊ะ... ไม่... อี้หลง!" เสียงหวานหลุดอุทานออกมาอย่างไม่ยินยอม เมื่อสัมผัสวาบหวามเคลื่อนลึกเข้ามาจนถึงแก่นกลางกาย ความรู้สึกเจ็บปวดและวาบหวามปะทะกันอย่างรุนแรงจนสมองของฟางเซียนขาวโพลน นางแอ่นกายหนีสัญชาตญาณแต่กลับถูกสะโพกสอบของเขากดทับตรึงไว้แน่น การสอดประสานดำเนินไปอย่างดุเดือดและเร่าร้อนราวกับพายุฝนในฤดูร้อน อี้หลงกระชากสติของนางให้ดำดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสุขสมที่เจือปนด้วยความเจ็บปวด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโหยหา การลงทัณฑ์ และความต้องการที่จะหลอมรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวเพื่อลบเลือนรอยแผลในอดีต เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าเสียงเนื้อกระทบกันก้องกังวานไปทั่วห้องบรรทมอันเงียบสงบ ฟางเซียนหลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองข้างแก้มเมื่อความรู้สึกพ่ายแพ้ถาโถมเข้าใส่ นางเกลียดที่ร่างกายนี้ยังคงตอบสนองต่อสัมผัสของเขา เกลียดที่หัวใจทรยศดวงนี้ยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่เขากระซิบคำว่ารักแนบชิดริมฝีปาก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจรวยรินของคนทั้งคู่ อี้หลงซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของนาง แขนแกร่งยังคงกอดรัดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ ฟางเซียนนอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อมองเพดานสีทองด้วยความว่างเปล่า หัวใจของนางบอบช้ำจนเกินกว่าจะเยียวยา แต่นางรู้ดีว่าสงครามครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ในเมื่อเขาเลือกที่จะดึงนางกลับมาสู่นรกขุมนี้ นางก็จะทำให้เขาต้องชดใช้ด้วยความทรมานที่สาหัสยิ่งกว่านางร้อยเท่า ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังปกคลุมห้องบรรทมอีกครั้ง เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ และเสียงเคาะประตูก็แว่วมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบที่ทำให้เลือดในกายของฟางเซียนเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ ลูกชายของท่าน... แอบนำกระต่ายขาวตัวนี้หนีเข้ามาในตำหนักแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ!" อี้หลงชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง เขาก้มลงมองใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือดราวกับกระดาษ ก่อนจะหันขวับไปมองบานประตูห้องที่กำลังถูกผลักเปิดออกช้า ๆ โดยเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มผู้มีดวงพักตร์ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่นรกแห่งการแก้แค้นและไฟปรารถนานี้ไปพร้อมกับมิคายามวิกาลนะคะ