เกมการเมืองบนเตียง

กลิ่นอายกำยานราคาแพงลอยอวลผสมปะปนกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ บนเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยเพลิงพิศวาส ในตำหนักในยามวิกาลที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด และเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องกังวานบาดลึกถึงโสตประสาท หลินฟางเซียนมิได้หลับตาลงแม้แต่น้อย ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบจดจ้องมองใบหน้าคมคายของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดิน—จักรพรรดิอี้หลง ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังสูญเสียสติสัมปชัญญะไปสิ้นเชิงภายใต้ฤทธิ์สَวาทที่นางเป็นผู้ชักนำและควบคุมทุกจังหวะ "ฟาง... เซียน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดเล็ดลอดจากริมฝีปากที่สั่นเทาของโอรสสวรรค์ เขากำลังอ้อนวอน ข้าทาสบริวารผู้เคยเหยียบย่ำนางให้จมดิน บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่ใต้ร่าง ยอมจำนนต่อเรือนร่างเย้ายวนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งความแค้น "ฝ่าบาททรงเรียกชื่อหม่อมฉันด้วยความเสน่หา หรือด้วยความหวาดกลัวกันแน่เพคะ..." ฟางเซียนกระซิบชิดริมหีบปากหยัก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มสากของอีกฝ่าย ขณะที่สะโพกมนขยับบดเบียดเข้าหาแก่นกายร้อนผ่าวที่ฝังลึกอยู่ภายในอย่างจงใจ ความเจ็บปวดในอดีต ภาพวันที่ตระกูลหลินถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร ภาพรอยเลือดบนพื้นหินอ่อน และหยดน้ำตาของนางที่ไร้ค่าในสายตาเขา ย้อนกลับมาเป็นเชื้อเพลิงโหมกระพือไฟแค้นให้ลุกโชน นางไม่ได้มอบร่างกายนี้ให้เขาด้วยความรัก แต่นี่คือ "เกมการเมืองบนเตียง" ที่นางเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า อี้หลงคำรามต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านจนแทบคลุ้มคลั่ง มือหนาที่เคยใช้กุมอำนาจบริหารราชสำนัก บัดนี้กลับสั่นเทาขณะโอบกอดเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควัน เขารู้ตัวดีว่าตนเองตกหลุมพรางพิศวาสที่นางขุดล่อไว้ แต่น่าสมเพชยิ่งนัก... เขายินดีกระโดดลงไปโดยไม่คิดจะปีนกลับขึ้นมา "เจ้า... จะเอาอะไรอีก... ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่าง..." อี้หลงเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่สะโพกสอบสวนกระแทกสวนขึ้นมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด บรรยากาศรอบกายร้อนระอุราวกับแผดเผา หยาดเหงื่อไหลรินตามกรอบหน้าคมคาย ผสมผสานกับหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและสะใจที่เอ่อคลอหน่วยตาของฮองเฮาผู้ไร้ใจ "ถ้าเช่นนั้น... ก็ทรงเซርอนุมัติพระราชสาส์นฉบับนั้นเสียสิเพคะ..." ฟางเซียนหัวساराแผ่วเบาในลำคอ นางแอ่นกายรับทุกจังหวะรุกรานที่ทั้งดุดันและเว้าวอนอย่างสมบูรณ์แบบ มือเรียวจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างฝากSรอยแผลแห่งการครอบครอง "กวาดล้างตระกูลซ่ง... และถอนรากถอนโคนขั้วอำนาจเก่าของเสนาบดีซ่งให้สิ้นซาก... ทำได้หรือไม่เพคะ ฝ่าบาท?" ชื่อของ "ตระกูลซ่ง"—ตระกูลขุนนางใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่เคยร่วมมือกันใส่ร้ายนางในอดีต และยังคงกระหายอำนาจจนถึงทุกวันนี้ ถูกเอ่ยออกมาท่ามกลางบทรักที่ร้อนแรงและดิบเถื่อน อี้หลงชะงักไปชั่วลมหายใจ การทำลายตระกูลซ่งหมายถึงการสั่นคลอนรากฐานครึ่งหนึ่งของราชสำนัก แต่มองสบเข้าในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและสะใจคู่นั้นแล้ว เขาก็รู้ทันทีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ "ข้า... สัญญา..." อี้หลงคำรามลั่นด้วยความเร่าร้อน ก่อนจะโถมเข้าใส่ร่างบางอย่างไร้ความปรานี บทเพลงรักอันดุเดือดดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงครางระคนความเจ็บปวดและสุขสมที่ประสานกันจนแยกไม่ออก ร่างกายแนบชิด ลมหายใจหลอมรวม และวิญญาณที่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับแสงแดดสีทองสาดส่องผ่านม่านมุ้งแพรไหมสีนวล ในห้องทรงพระบรรทมที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายความเร่าร้อนเมื่อคืน ฟางเซียนก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทางสง่างาม นางหยิบอาภรณ์ขึ้นสวมใส่ช้า ๆ พลางเหลือบมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน ข้างกายเขามีม้วนพระราชสาส์นประทับตราหยกมังกรทองวางเด่นเป็นสง่า—คำสั่งประหารและยึดทรัพย์ตระกูลซ่งถูกลงพระปรมาภิไธยเรียบร้อยแล้ว นางยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น สะใจ และงดงามหยาดเยิ้มจนน่ากลัว ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวเดินออกไปจากตำหนัก เสียงฝีเท้าฝรึบฝรับและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงรายงานของขันทีคนสนิทที่สั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก "ทูล... ทูลฮองเฮา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ฟางเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ นางหันกลับไปมองประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของนางกำนัลอาวุโสวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้า พร้อมกับยื่นห่อผ้าไหมเปื้อนโคลนชิ้นหนึ่งมาตรงหน้า "มี... มีคนส่งสิ่งนี้มาหน้าตำหนัก บอกว่าเป็นของขวัญจาก... จากองค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยหลันพ่ะย่ะค่ะ!" ฟางเซียนก้าวเข้าไปรับห่อผ้านั้นด้วยความสงสัยเคลือบแคลง นางค่อย ๆ เปิดผ้าไหมออกช้า ๆ เผยให้เห็นศิลาหยกโบราณสลักลวดลายประจำตระกูลที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ตระกูลเดิมของมารดาที่นางส่งตัวไปหลบซ่อนไว้อย่างลับ ๆ เมื่อสี่ปีก่อน! และแนบมาพร้อมกับศิลาหยกชิ้นนั้น คือจดหมายฉบับสั้นด้วยลายมือที่นางจำได้แม่นยำ... *‘ข้ามนุษยชาติมาทวงของสำคัญคืนแล้วนะ... พระชายา’* ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นสู่ขั้วหัวใจในเสี้ยววินาที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "มิคายามวิกาล" เสมอมานะคะ