รอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น

ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นสู่ขั้วหัวใจในเสี้ยววินาที! ปลายนิ้วหนาของโอรสสวรรค์ที่เพิ่งเอื้อมมากุมข้อมือของนาง ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางพระตำหนัก ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน หลินฟางเซียนดึงแขนกลับอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ทว่าช้าเกินไป—รอยแผลเป็นสีเงินจางที่พาดผ่านผิวเนียนนุ่มบริเวณข้อศอกยาวลึกจนถึงต้นแขน ซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้เนื้อผ้าแพรไหมเนื้อดีมาโดยตลอด บัดนี้กลับถูกเปิดเผยต่อสายตาคมกราบของอดีตสวามีอย่างไร้ที่กำบัง แผลนั้น... ไม่ใช่รอยแผลธรรมดา มันคือรอยกรีดลึกที่เกิดจากคมดาบในคืนที่พระองค์ทรงออกราชโองการประหารเก้าชั่วโคตรสกุลหลิน คืนที่นางถูกบังคับให้ดื่มยาพิษไร้บุตรและถูกโยนทิ้งลงมาจากตำหนักเย็นอย่างไร้ความปรานี อี้หลงรู้สึกราวกับมีลิ่มน้ำแข็งนับพันเล่มพุ่งเข้าเสียบแทงกลางอกจนหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้สั่นระริก ร่างกายสูงสง่าแข็งค้างราวกับรูปสลักหิน ความทรงจำอันโหดร้ายในอดีตย้อนกลับมาทุบทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนย่อยยับ "ฟาง... เซียน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พระองค์เอื้อมมือสั่นเทาหมายจะสัมผัสรอยแผลอัปลักษณ์ที่เกิดจากน้ำมือของตนเองอีกครั้ง ทว่าแววตาที่นางใช้มองกลับมานั้น... เยียบเย็น ดุดัน และเต็มไปด้วยความเกลียดชังล้ำลึก จนทำให้จักรพรรดิผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรพอใจแล้วหรือยังคะ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่มสีชาด นางไม่ได้สะทกสะท้าน ไม่ได้หวาดกลัว มีเพียงประกายตาที่พร้อมจะแหลกสลายไปพร้อมกัน "รอยแผลที่ฝ่าบาททรงประทานให้ข้ามนמהนี้ เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า ข้าเคยโง่เขลาเพียงใดที่มอบหัวใจให้บุรุษไร้หัวใจเช่นพระองค์" "เจ็บ... ใช่ไหมในวันนั้น..." อี้หลงเค้นคำพูดออกมาได้อย่างยากลำบาก หัวใจของเขาบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบราวกับจะระเบิด ความสำนึกผิดที่กัดกินวิญญาณมาแรมปีแผดเผาจนลมหายใจร้อนผ่าว น้ำลูกผู้ชายคลอหน่วยในดวงตาคมกริบอย่างน่าสมเพช "เรา... เราไม่ได้ตั้งใจให้มัน..." "คำแก้ตัวของโอรสสวรรค์ ช่างไร้ค่าเสียยิ่งกว่าฝุ่นผงใต้รองเท้า!" ฟางเซียนสวนกลับทันควัน ดวงตาดอกท้อวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่นางฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น ความเจ็บปวดในอดีตกรีดแทงซ้ำเติม แต่นางจะไม่ยอมอ่อนแอให้นักโทษประหารทางใจผู้นี้ได้เห็นเด็ดขาด นางสะบัดกายถอยห่างอย่างรังเกียจ ทว่าอี้หลงกลับพุ่งเข้ามาคว้าเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็ว ดึงร่างระหงเข้าสู่ชิดแนบพระdore อ้อมกอดที่สั่นเทาของจักรพรรดิเต็มไปด้วยความหวาดกลัว—หวาดกลัวว่าจะสูญเสียนางไปตลอดกาล "ปล่อยข้า! เพคะ!" ฟางเซียนดิ้นรนสุดกำลัง ฝ่ามือน้อยทุบตีลงบนแผ่นอกกว้าง ทว่ายิ่งนางดิ้นรน อี้หลงยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นราวกับจะหลอมรวมร่างของนางให้จมหายไปกับอก "ไม่... เราจะไม่ปล่อยเจ้าอีกแล้ว ฟางเซียน เจ้าจะลงทัณฑ์เราอย่างไรก็ได้ จะทรมานเราให้เจ็บปวดเจียนตายเช่นเดียวกับที่เจ้าเคยได้รับ เราก็ยอมทั้งสิ้น..." เสียงกระซิบพร่าสั่นแนบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นสุราจางๆ ทำให้สติของฟางเซียนพร่าเลือนไปชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยว ความแค้นเคือง และความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ปะทุขึ้นพร้อมกันดั่งลาวาใต้ภูเขาไฟ อี้หลงไม่รอให้นางได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของนางทันที รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกบาปถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง ฟางเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางพยายามจะกัดริมฝีปากของเขาเพื่อขับไล่ความอวดดี ทว่าอี้หลงกลับใช้นิ้วเรียวบีบปลายคางมนให้อ้าออก ก่อนจะส่งเรียวลิ้นร้อนรอนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสจูบที่เว้าวอนและเอาแต่ใจในคราเดียวกัน ทำให้หัวใจที่แข็งดั่งหินผาของนางเริ่มสั่นคลอน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบาง ภายใต้ชุดแพรไหมเนื้อบางเบา สัมผัสที่คุ้นเคยและร้อนรุ่มทำให้สรีระของฟางเซียนสะท้านเฮือก ความต้องการลึกเร้นที่ทั้งสองต่างพยายามปฏิเสธถูกปลุกเร้าขึ้นด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อน อี้หลงอุ้มร่างระหงขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมถอนจูบออกแม้แต่น้อย ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปยังแท่นบรรทมกว้างกลางพระตำหนัก ร่างบางถูกวางลงบนเบาะนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจ อี้หลงทาบทับลงมา ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอความร้อนระอุ ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองใบหน้าหวานล้ำที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบ "ฟางเซียน... เจ้าคือลมหายใจของเรา..." เสียงพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะพรมจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาของนางอย่างแผ่วเบา ไล่ลงมาตามลำคอระหง และหยุดอยู่ที่รอยแผลเป็นสีเงินจางบริเวณหัวไหล่ อี้หลงจรดริมฝีปากจูบลงบนรอยแผลนั้นอย่างเนิ่นนาน ราวกับต้องการใช้ความอบอุ่นไถ่ถอนความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาเคยกระทำ ฟางเซียนสะท้านเฮือกยามที่สัมผัสอันนุ่มนวลแต่หนักหน่วงนั้นแนบลงบนบาดแผลในอดีต ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธแค้นที่เคยมีเริ่มถูกหลอมละลายด้วยความโหยหาและไฟสวาทที่กำลังแผดเผาทั้งคู่ เสื้อผ้าเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววูบ สัมผัสแห่งผิวเนื้อแนบชิดกันอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและความแค้น บัดนี้กลับถูกขับเคลื่อนด้วยความเร่าร้อนและห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ อี้หลงครอบครองเรือนร่างของนางด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยน ราวกับต้องการชดเชยทุกหยาดหยดน้ำตาที่นางเคยหลั่งริน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิดและการอ้อนวอนขอการอภัย ขณะที่ฟางเซียน... แม้จะพยายามบอกตัวเองให้เกลียดชัง แต่นายหญิงผู้เย็นชากลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันเร่าร้อนและลุ่มลึกนี้จนต้องแอ่นกายเข้าหาร่างหนาอย่างลืมตัว เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องไปทั่วราตรีอันมืดยาวนาน เนิ่นนาน... จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง ทิ้งไว้เพียงหยาดเหงื่อที่ซึมตามผิวเนียนและลมหายใจที่สม่ำเสมอ อี้หลงสวมกอดร่างเปลือยเปล่าของนางไว้แนบอก มือหนาลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างรักใคร่ ทว่าในวินาทีที่ฟางเซียนกำลังจะเคลิ้มหลับไปในอ้อมแขนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากขันทีหน้าตำหนักก็ทำลายความเงียบขึ้น "ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขันทีหน้าซีดเผือดร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "มี... มีเด็กชายผู้หนึ่งแอบลอบเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับพระองค์ราวกับแกะ แถมในมือ... ในมือของเด็กคนนั้น กำป้ายหยกประจำตัวของอดีตฮองเฮาไว้พ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาดอกท้อที่กำลังจะปิดลงของฟางเซียนเบิกโพรงขึ้นทันที ความง่วงงุนมลายหายไปในพริบตา นางผุดลุกขึ้นนั่งอย่างแรง ลืมสิ้นความเหนื่อยล้า เมื่อหันไปสบตากับอี้หลงที่หน้าซีดเผือกไม่แพ้กัน ทั้งคู่ต่างตระหนักถึงความลับอันน่าตกใจที่กำลังจะพังทลายทุกอย่างลงในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ