บทรักท่ามกลางสงคราม

“ฝ่าบาท... นี่คือการไถ่บาป หรือเพียงแค่ต้องการทวงคืนของเล่นที่เคยเขี่ยทิ้งกันแน่เพคะ?” เสียงของหลินฟางเซียนเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นหลังของจักรพรรดิอี้หลง เขากระชากร่างระหงเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของนางปะทะกับแผงอกกำยำที่เต้นเร่าด้วยแรงอารมณ์ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนในคราเดียวกันรุกรานโสตประสาทของนาง อี้หลงไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา เขากลับกดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างดุดัน รอยกัดที่ทิ้งไว้สร้างความเจ็บปวดที่น่าประหลาด เขาขบเม้มเนื้อนวลราวกับจะตีตราจองว่านับแต่นี้ ฟางเซียนคือสมบัติที่ไม่มีผู้ใดพรากไปได้อีก “ข้าจะทำให้เจ้าลืม... ลืมความเจ็บปวดในอดีต ลืมว่าใครเคยทำร้ายเจ้า... จนกว่าในหัวของเจ้าจะมีแต่เพียงภาพของข้าคนเดียว!” เสียงทุ้มแหบพร่าข้างใบหูสั่นสะท้านไปด้วยแรงกามารมณ์และตัณหาที่ปิดบังไม่มิด เขาตวัดร่างนางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ทะนุถนอมนัก ทว่ามือหนากลับสั่นเทาขณะปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้น ราวกับกำลังแกะกล่องสมบัติที่เขาเคยเป็นคนทำลายด้วยมือของตัวเอง ฟางเซียนนอนนิ่งดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตาเรียวหงส์จ้องมองเพดานด้วยความว่างเปล่า แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นให้จักรพรรดิผู้หยิ่งผยองแทบบ้าคลั่ง เมื่อผิวพรรณเนียนละเอียดปรากฏแก่สายตา อี้หลงแทบหยุดหายใจ ร่องรอยที่เคยถูกเขากระทำไว้ในอดีตยังคงตราตรึงใจเขาดุจตราบาป แต่ในยามนี้ อดีตสวามีที่เคยเย็นชาได้เปลี่ยนไปเป็นบุรุษผู้หิวกระหาย เขาพรมจูบไปทั่วร่างอย่างหลงใหล ไล่ตั้งแต่ลาดไหล่บอบบาง ลงมาสู่เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ “มองข้า...” เขาบัญชา น้ำเสียงเข้มแต่แฝงด้วยคำวิงวอน “มองข้า ฟางเซียน อย่าทำเหมือนข้าไม่มีตัวตน” นางปรายตาลงมามองเขา มุมปากยกยิ้มเหยียดหยามที่แฝงไปด้วยความร้าวราน “ในสายตาของหม่อมฉัน... ฝ่าบาทก็เป็นเพียงก้อนเนื้อที่น่ารังเกียจชิ้นหนึ่งเท่านั้น” คำปฏิเสธที่คมกริบเปรียบเสมือนน้ำมันราดบนกองเพลิง อี้หลงแทรกกายเข้าหาความนุ่มนิ่มนั้นอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เขาสอดประสานกายเข้ากับนางด้วยจังหวะที่ไม่มีความปรานี แฝงไปด้วยความรักที่บิดเบี้ยวและความโหยหาที่อัดอั้นมานานปี ฟางเซียนเผลอหลุดเสียงครางหวานหูออกมาเมื่อความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเย็นชาที่นางพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงภายใต้สัมผัสที่หนักหน่วงและชำนาญการของเขา ความสัมพันธ์บนเตียงในยามนี้เปรียบเสมือนสมรภูมิรบ ไม่มีใครยอมใคร ฟางเซียนขยำแผ่นหลังของเขาไว้แน่นเล็บจิกจนเลือดซึม ส่วนอี้หลงก็ปรนเปรอความสุขให้แก่นางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บทรักที่เคยเป็นเครื่องมือในการเหยียดหยาม กลายเป็นการดึงรั้งจิตวิญญาณของกันและกันให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งราคะ เหงื่อกาฬชโลมกายจนอาภรณ์เปียกชื้น เสียงลมหายใจหอบถี่ประสานกันในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาให้เห็นแววตาที่สับสนของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ที่บัดนี้กำลังสยบอยู่แทบเท้าของสตรีที่เขาเคยทำลายชีวิต เมื่อความสุขสมถึงขีดสุด อี้หลงโอบกอดร่างนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือ นางจะระเหยกลายเป็นควันหายไป เขาซุกหน้าลงกับหน้าอกของนาง ลมหายใจที่ยังหอบสะท้านเป่ารดผิวเนื้อ “ข้าจะชดใช้ให้เจ้า... จนกว่าชีวิตของข้าจะหาไม่” ฟางเซียนหลับตาลง หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งไหลรินออกจากหางตา นางไม่ได้เสียใจที่ถูกย่ำยี แต่นางสมเพชบุรุษที่บัดนี้กลายเป็นทาสรักของนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความสุขชั่วคราว มือของอี้หลงที่ลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังของนางก็ปัดไปโดนตลับไม้แกะสลักที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนฝั่งของฟางเซียนจนมันร่วงลงสู่พื้น ฝาตลับเปิดออกเผยให้เห็นเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ข้างใน อี้หลงก้มลงหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ทันใดนั้น ดวงตาคมกริบของจักรพรรดิก็เบิกกว้าง ร่างกายที่เพิ่งผ่อนคลายจากการสังวาสกลับแข็งค้างไปในทันที ภาพในมือนั้นไม่ใช่ภาพวาดของเขา แต่เป็นภาพวาดของเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายเขาราวกับแกะ พร้อมกับข้อความกำกับด้วยลายมือที่เขาจำได้ดีว่าคือลายมือของฟางเซียน ‘เลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียว... ที่ท่านไม่มีวันได้ครอบครอง’ หัวใจของอี้หลงเต้นรัวด้วยความตกตะลึง เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่นอนหอบหายใจอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความรักกลายเป็นความหวาดหวั่นและสงสัยสุดขีด “นี่มันหมายความว่าอย่างไร ฟางเซียน... เจ้ามีลูกงั้นหรือ?” ฟางเซียนไม่ได้ตอบ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของนางในความมืดนั้น... ช่างงดงามและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครในมรสุมอารมณ์นี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - มิคายามวิกาล