มารยาที่เหนือชั้น

กลิ่นหอมหวานของกำยานดอกเหมยอวลกำจายทั่วตำหนักบูรพา ทว่ากลับมิอาจกลบเกลื่อนไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างระหงของหลินฟางเซียนได้เลย นางกำลังใช้ปลายเล็บเรียวมนจุ่มลงในถ้วยชาอุ่น ก่อนจะปัดมันตกลงสู่พื้นหินอ่อนจนแตกกระจาย เสียงกระเบื้องร้าวรานสะท้อนก้องความเงียบงัน พร้อมๆ กับรอยยิ้มหยันที่ผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่มสีชาด "สนมจูคิดว่านางฉลาดนักหรือ ถึงได้ส่งของขวัญชิ้นนี้มาให้ข้า" ฟางเซียนเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองเครื่องประดับหยกมันแพะที่ถูกเคลือบพิษอย่างแนบเนียน ซึ่งถูกส่งมาในนามของ "สนมเอกจูหลิน" หญิงงามผู้ทะเยอทะยานและกำลังเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิอี้หลงในยามนี้ นางไม่ได้โกรธเคือง… ตรงกันข้าม ฟางเซียนกลับรู้สึกสนุกเสียด้วยซ้ำ หมากบนกระดานวังหลังเพิ่งเริ่มเดิน และนางก็หาใช่เบี้ยไร้ค่าให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อจูหลินอยากเล่นเกมสกปรกนัก นางก็จะสนองให้อย่างสาสม! เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับกลิ่นอายบุรุษคุ้นเคยทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา จักรพรรดิอี้หลงในฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรทะยานฟ้าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเศษถ้วยชาและท่าทีนิ่งเฉยของอดีตฮองเฮา ก่อนที่พระองค์จะพุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความร้อนรน "ฟางเซียน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าได้ยินมาว่า..." อี้หลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนของนางด้วยความห่วงหาอาทร ทว่าฟางเซียนกลับเบี่ยงกายหลบอย่างไม่ใยดี ปฏิกิริยาเย็นชานั้นดั่งคมมีดกรีดแทลงกลางใจผู้เป็นจักรพรรดิ "ฝ่าบาทเสด็จมาทำไมเพคะ? ที่นี่ตำหนักบูรพา เป็นที่พักพิงของอดีตฮองเฮาผู้ไร้ค่า หาใช่ห้องบรรทมของสนมรักของพระองค์ไม่" ฟางเซียนกล่าววาจาเชือดเฉือนด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยตวัดมองพระองค์อย่างไม่เกรงกลัว ท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวนี้ ยิ่งทำให้หัวใจของอี้หลงปวดร้าวเจียนตาย พระองค์เคยผลักไสนางลงสู่นรกด้วยมือตนเอง บัดนี้ เมื่อนางฟื้นคืนชีพกลับมาพร้อมหัวใจด้านชา พระองค์จึงได้ลิ้มรสความทรมานจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย "ข้าขอโทษ..." อี้หลงกระซิบเสียงเครือ ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด พระองค์ก้าวเข้าประชิดอีกก้าว รวบเอวคอดกิ่วของนางเข้ามาแนบชิดโดยไม่ยอมให้ขัดขืน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ฟางเซียนขัดขืนเล็กน้อยแต่แรงอันน้อยนิดของนางหรือจะสู้แรงอารมณ์โหยหาของจักรพรรดิผู้คลั่งรักได้ "ปล่อยเพคะ! ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วหรือว่าเราจบกันแล้ว" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่พระองค์ซุกพระพักตร์ลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่โหยหามาแรมปีริมฝีปากหยักกดจูบหนักหน่วงลงบนซอกคอขาวผ่อง ไล้เลียความนุ่มละมุนอย่างเว้าวอน ราวกับต้องการใช้ร่างกายและสัมผัสนี้หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจนาง "ข้าไม่ปล่อย… ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปอีกแล้ว ฟางเซียน" อี้หลงคำรามต่ำอย่างเร่าร้อน สองมือแกร่งปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกอย่างไร้ความปรานี ทว่าเปี่ยมด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวนางจะแตกสลาย สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่าพระหัตถ์ที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรทำให้ฟางเซียนสะท้านเฮือก ความทรงจำอันเจ็บปวดและรสสัมผัสวาบหวามในอดีตผสานปะปนกันจนแยกไม่ออก ร่างกายของนางตอบสนองต่อพระองค์อย่างซื่อตรง แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่นัยน์ตาที่ฉายแววปรารถนาล่ำลึกและริมฝีปากที่บดจูบลงมาอย่างดุดันและลึกซึ้ง กลับดึงนางเข้าสู่ห้วงแห่งอารมณ์อันเร่าร้อน อี้หลงอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พาเดินก้าวตรงไปยังแท่นบรรทมอย่างรวดเร็ว พระองค์ทาบทับร่างลงมา ปิดกั้นโลกภายนอกด้วยอ้อมแขนที่โอบกอดแน่นหนา บทรักที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด การไถ่บาป และความโหยหาอย่างไร้ขีดจำกัดถูกขับเคลื่อนท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึก เสียงครางแผ่วเบาด้วยความสุขสม และหยาดเหงื่อที่ซึมไรผม ทุกสัมผัสประสานสอดรับราวกับไฟที่โหมกระหน่ำเผาผลาญความเย็นชาให้มอดไหม้ ฟางเซียนจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอี้หลง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความคับแค้นและอารมณ์ปรารถนาไหลรินปะปนกันไปในค่ำคืนอันยาวนานนี้ นางใช้ร่างกายของตนเองเป็นอาวุธ เพื่อผูกมัดหัวใจของบุรุษผู้เคยเหยียบย่ำนาง ให้จมดิ่งลงในวังวนแห่งความลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ทว่า… ในยามที่เพลิงพิศวาสกำลังแผดเผาจนถึงขีดสุด และอี้หลงกำลังก무ความสุขสมร่วมกับนางอย่างลึกซึ้ง เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับแมียวน้ำก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของนางกำนัลคนสนิท "พระชายาเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! สนมเอกจูหลิน… สนมเอกจูหลินสิ้นสติไปหลังจากสวมใส่ปิ่นหยกที่พระองค์เคยประทานให้พ่ะย่ะค่ะ!" อี้หลงชะงักกึก ลมหายใจหอบกระชั้นหยุดชะทันที ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หลินฟางเซียนซึ่งนอนอยู่ใต้ร่างของพระองค์ กลับแย้มยิ้มหยันออกมาอย่างช้าๆ ในความมืดมิด ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเกมแค้นอันเร่าร้อนในบทนี้นะคะ