เผชิญหน้าบนบัลลังก์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายอับชื้นของศิลาโบราณ ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องโถงกษัตริย์ราวกับวิญญาณของผู้ล่วงลับปฏิเสธที่จะจางหาย เสียงฝเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาไม่ได้ทำให้ความเงียบงันภายในห้องโถงผ่อนคลายลง ตรงกันข้าม มันกลับเพิ่มแรงกดดันจนราวกับอากาศรอบกายถูกสูบออกจนหมดสิ้น ขุนศึกศิลายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าบันไดหินอ่อนที่ทอดตัวขึ้นสู่บัลลังก์ทองคำ ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกเหล็กจดจ้องไปยังร่างหนึ่งที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้สูง ร่างนั้นไม่ได้สวมชุดเกราะออกศึก หากแต่สวมอาภรณ์แพรพรรณสีนิลปักดิ้นทอง ทว่ารัศมีแห่งอำนาจและความเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมากลับทรงพลังเสียยิ่งกว่ากองทัพนับหมื่น "เจ้ามาช้ากว่าที่ข้าคิดไว้, ศิลา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของแม่ทัพไกรจักรเจือความเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ดวงตาเรียวรีคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาซากสัตว์ที่กำลังจะถูกเชือด ศิลาไม่ตอบคำถามนั้น มือหนาที่กำด้ามดาบประจำตระกูลแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดทีละขั้น เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังวาระสุดท้ายของใครคนใดคนหนึ่ง ภาพเหตุการณ์ในคืนเพลิงผลาญเมื่อหลายปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเขาร้องตะโกนให้ชักดาบออกแล้วฟันร่างเบื้องหน้าให้ขาดเป็นสองท่อน แต่สติสัมปชัญญะที่ผ่านการฝึกฝนในฐานะแม่ทัพกลับกระซิบเตือนว่า การแก้แค้นที่ขาดความยับยั้งชั่งใจ จะนำมาซึ่งความพินาศของแผ่นดินที่เขาสAาบานว่าจะปกป้อง "ข้าคงต้องขออภัยที่มัวแต่จัดการกับกองกำลังสุนัขรับใช้ของท่านที่นอกเมือง" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น จนน่าขนลุก "พวกมันจัดการค่อนข้างง่าย... น่าเสียดายที่ไม่อาจเทียบเท่าเจ้าของมันได้" ไกรจักรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวลงมาจากบัลลังก์ช้าๆ ทิ้งระยะห่างระหว่างกันเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของอำนาจและการนองเลือดแผ่ออกจากตัวแม่ทัพเฒ่าผู้ทะเยอทะยานผู้นี้อย่างชัดเจน "เจ้ายังคงปากกล้าเหมือนพ่อของเจ้าไม่มีผิด... ศิลา" ไกรจักรเหยียดยิ้ม "น่าแปลกใจเสียจริงที่เด็กน้อยในวันนั้น บัดนี้เติบโตมาเป็นเสี้ยนหนามที่ข้าควรจะเด็ดทิ้งเสียตั้งแต่ในเปล" "ท่านพ่อเคยสอนข้าว่า ประวัติศาสตร์ไม่ได้ถูกเขียนด้วยคำโกหกของคนชนะไปตลอดกาลหรอกนะ, ไกรจักร" ศิลาจ้องลึกลงไปในดวงตาของศัตรูคู่แค้น "รอยเลือดที่ท่านฝากไว้บนแผ่นดินนี้ มันลบไม่ออกด้วยอำนาจและบัลลังก์ปลอมๆ ที่ท่านนั่งอยู่หรอก" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดจนแทบระเบิด ไกรจักรหุบยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที ความอดทนของขุนศึกผู้กระหายอำนาจหมดลงแล้ว มือของไกรจักรขยับเข้าใกล้ด้ามดาบข้างกาย ขณะที่ศิลาก็พร้อมที่จะปลดปล่อยความแค้นสิบปีในคราเดียว ทว่า ก่อนที่คมดาบของทั้งสองจะได้ลิ้มรสง้าวแรก เสียงฝเท้ารat-tata ของมหาเล็กและเสียงประกาศก้องก็ดังแทรกขึ้นจากประตูห้องโถงเบื้องล่าง "ราชโองการด่วนจากสำนักพระราชวัง!" ทั้งสองชะงัก ไกรจักรขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ขณะที่ศิลาเหลือบมองไปยังร่างของขันทีหน้าราชสำนักที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้า กระดาษม้วนสีเหลืองทองถูกชูขึ้นสั่นเทา "มี... มีข่าวจากชายแดนตะวันตก..." ขันทีละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัว "กองทัพปริศนาธงมังกรดำบุกข้ามแม่น้ำโขงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้หัวเมืองชั้นนอกแตกพ่ายหมดแล้ว!" ดวงตาของไกรจักรเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด เช่นเดียวกับศิลาที่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบวิ่งพล่านไปตามสันหลัง ในวินาทีที่ความเป็นความตายของบ้านเมืองกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไกรจักรค่อยๆ หันกลับมามองหน้าศิลาอีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากของแม่ทัพผู้ทะเยอทะยาน ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังจะพาทั้งแผ่นดินดิ่งลงสู่ห้วงนรก "ดูเหมือนว่า... เราคงต้องพักการชำระบัญชีแค้นส่วนตัวไว้ก่อนแล้วกระมัง, ท่านแม่ทัพศิลา" ไกรจักรกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "เพราะหากตระกูลของเจ้าและตัวของข้าปกป้องบัลลังก์นี้ไว้ไม่ได้... พรุ่งนี้ก็จะไม่เหลือแผ่นดินให้พวกเราได้ล้างแค้นกันอีกต่อไปแล้ว" ศิลานิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความตระหนักรู้ถึงภัยพิบัติครั้งใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างม้วนราชโองการกับใบหน้าของศัตรูตัวฉกาจ ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะกรีดลึกลงในใจ... ศัตรูที่แท้จริงกำลังเหยียบย่ำเข้ามา หรือบางที... อาจจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ใกล้ตัวเสียยิ่งกว่าที่คิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์อันนองเลือดนี้มาด้วยกันนะครับ พงศาวดารมีชีวิต