วิกฤตการณ์กลางวังหลวง

"ท่านแม่ทัพ... เหตุใดจึงสั่งให้ข้าดับตะเกียงในยามที่สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ หากไกรจักรส่งคนมาขวางหน้าประตูวัง เราจักมองเห็นคมดาบของมันได้อย่างไร" เสียงของเจ้าหญิงมณีรินทร์แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ขุนศึกศิลาชะงักมือที่กำลังกระชับสายรัดดาบประจำกาย เขาไม่หันไปมองสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ยืนหลบอยู่หลังม่านผ้าไหมปักดิ้นทอง แต่ดวงตาของเขากลับจดจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวผ่านช่องหน้าต่างบานแคบของตำหนักชั้นใน "ความมืดคือมิตรแท้ของคนตาย และในคืนนี้... เราสองคนกำลังจะตายไปจากประวัติศาสตร์ของวังหลวงแห่งนี้ครับ" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดุจหินผา "หากจุดไฟ นั่นคือการประกาศให้ไกรจักรรู้ว่าเหยื่อของมันยังอยู่ตรงนี้ แผนการทรยศที่ข้าได้ยินมาในโถงพระโรงเมื่อหัวค่ำ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ พวกมันวางกำลังไว้ทุกจุด รวมถึงประตูทิศเหนือที่ท่านเคยกำชับให้เป็นทางออกหลักด้วย" มณีรินทร์สูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของกำยานจางๆ ในห้องบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กที่โชยมาจากอาภรณ์ของศิลา เขากำลังบาดเจ็บ... กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งบอกนางเช่นนั้น แต่นักรบผู้นี้กลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก "ท่านทำเพื่อข้ามากเกินไป ศิลา" มณีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงจันทร์เลือนรางที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นแววตาที่สั่นไหวของนาง "ตระกูลของท่านถูกทำลายเพราะปกป้องบัลลังก์นี้ แต่สุดท้ายข้ากลับเป็นต้นเหตุที่ทำให้ท่านต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นอาชญากร" ศิลาหันกลับมา แววตาที่เคยเย็นชาฉายความอ่อนโยนลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับไปแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณนักรบ "บัลลังก์ไม่ใช่ของท่าน แต่มันคือแผ่นดินที่บรรพชนแลกด้วยเลือด หากข้าต้องตายเพื่อรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ของแผ่นดินนี้ไว้ ให้ข้าตายในฐานะผู้ทรยศต่อไกรจักร ดีกว่าตายในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดกับมันครับ" *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่พยายามทำตัวให้เงียบที่สุด ศิลาขยับกายไปขวางหน้าเจ้าหญิงมณีรินทร์ทันที มือขวาแตะที่ด้ามดาบ มือซ้ายผายไปทางช่องลับหลังตู้พระธรรมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้โดยเฉพาะ "หมอบลงครับ ท่านหญิง อย่าได้ส่งเสียงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" เขาถอดหน้ากากเหล็กที่ใช้ในยามออกศึกมาสวมปิดบังใบหน้า การปรากฏตัวของ 'ปีศาจแห่งลำน้ำโขง' ในยามนี้จะสร้างความตระหนกให้กับทหารฝ่ายไกรจักรได้มากกว่าการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง ศิลาพุ่งตัวออกไปจากเงามืดราวกับเสือโคร่งที่กำลังตะครุบเหยื่อ ดาบเหล็กกล้าฟันฉับผ่านลำคอของทหารยามคนแรกก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ร้องเตือนเพื่อน ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา ศิลาไม่ได้สู้เพื่อชนะในจุดนั้น แต่สู้เพื่อเปิดทาง เขาใช้ความชำนาญในโครงสร้างของพระราชวัง พุ่งเข้าใส่จุดอ่อนของเหล่าทหารองครักษ์ที่ไกรจักรส่งมา ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอและความตื่นตระหนก ศิลาเป็นเพียงเงาที่ฟาดฟันและหายไป ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดที่กระเซ็นเต็มพื้นหินขัด "ท่านแม่ทัพศิลา! ท่านหนีไม่พ้นหรอก ประตูทุกบานปิดตายแล้ว!" เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพไกรจักรดังขึ้นจากทิศทางโถงทางเดินหลัก ศิลากระตุกยิ้มภายใต้หน้ากาก แม้จะรู้ว่าไกรจักรดักรออยู่ตรงนั้น แต่เขาก็ได้เตรียมแผนสำรองไว้แล้ว เขาส่งสัญญาณมือให้มณีรินทร์ที่โผล่พ้นจากช่องลับออกมา ทั้งสองวิ่งลัดเลาะไปตามทางระบายน้ำใต้ดินที่ส่งกลิ่นเหม็นอับ นี่คือเส้นทางเดียวที่ไม่มีใครคาดคิดว่าคนระดับขุนศึกและเจ้าหญิงจะเลือกใช้ "ข้าไม่คิดว่าท่านจะกล้าลงมาในที่ต่ำต้อยเช่นนี้" มณีรินทร์เอ่ยขณะก้าวเท้าผ่านน้ำเสียด้วยความระมัดระวัง "สงครามไม่ได้วัดกันที่เกียรติยศในพระราชวังครับท่านหญิง แต่วัดกันที่ว่า ใครจะเป็นผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อเขียนตอนจบของประวัติศาสตร์นี้" ศิลาหยุดชะงัก สายตาเพ่งมองไปยังแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ซึ่งควรจะเป็นทางออกสู่ป่าท้ายวัง ทว่า... ตรงหน้าทางออกนั้น กลับมีร่างหนึ่งยืนรออยู่ เงาร่างนั้นถือคบเพลิงสว่างจ้า ใบหน้าของบุคคลนั้นคือขุนนางฝ่ายในที่มณีรินทร์เชื่อใจที่สุด เขาผู้นั้นไม่ได้มาพร้อมทหาร แต่มาพร้อมกับกริชที่อาบยาพิษในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา "เสด็จพี่... ท่านคือหนอนบ่อนไส้ที่ไกรจักรใช้ขุดรากถอนโคนพวกเราสินะ" มณีรินทร์เอ่ยเสียงสั่น ขณะที่ศิลาชักดาบออกมาอีกครั้ง แววตาของนักรบหนุ่มเคร่งขรึมขึ้นกว่าทุกครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าหากสู้กับศัตรูที่รู้จักทางหนีทีไล่ของเขาดีที่สุด การรอดชีวิตในคืนนี้อาจเป็นเรื่องเพ้อฝัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — พงศาวดารมีชีวิต