การตัดสินใจของขุนพล

กลิ่นคาวเลือดจางๆ และคราบสนิมเหล็กยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศ ยามที่เงาร่างภายใต้หน้ากากศิลาขาวสนิทก้าวล่วงผ่านธรณีประตูเข้ามา เสียงฝีเท้านั้นหนักแน่นและมั่นคง ราวกับจังหวะกลองรบที่ตีต้อนศัตรูให้จนมุม ศิลานิ่งง้างค้างอยู่กลางอากาศ ดาบในมือสั่นระริกด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนปลายนิ้วชา ด้านหลังของเขาคือทหารองครักษ์นับสิบที่ชูหอกเรืองแสงวาบในความสลัว แต่ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนเมื่อเผชิญหน้ากับความกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้มาใหม่ หน้ากากบานนั้น… มันคือกระจกเงาที่สะท้อนอดีตอันแสนโสมมของเขาเอง "เจ้า..." เสียงของศิลากลอดออกมาจากไรฟัน แหบพร่าและเต็มไปด้วยรอยร้าวของความทรงจำที่พยายามฝังกลบ "เป็นใครกันแน่" ชายในชุดผ้าคลุมสีดำหัวเราะต่ำในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งราดรดลงบนกองไฟแห่งความแค้นที่ศิลาเพียรดับมันมาตลอดหลายปี เขาค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นปลดหน้ากากสีขาวนั้นออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่ลากผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาที่เคยดับสลายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนวันล้างตระกูล ไม่ใช่ใครอื่น… แต่เป็น 'อินทร์' อดีตสหายร่วมสาบานที่ทุกคนต่างเชื่อว่าถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับเรือนพักของบิดาเขาในคืนวันกบฏ "ตกใจมากหรือ ศิลา" อินทร์ยิ้มเยาะ มุมปากกระตุกขึ้นอย่างน่ากลัว "นึกว่าข้าตายไปในกองเพลิงที่เจ้าทิ้งไว้ข้างหลังอย่างนั้นหรือ?" "ข้าไม่ได้ทิ้ง—!" ศิลาตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขุดคุ้ย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อ ร่างระหงของเจ้าหญิงมณีรินทร์ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างชายฉกรรจ์ทั้งสอง ดวงเนตรคมกริบของมณีรินทร์ไม่ได้มองไปที่อินทร์ด้วยความหวาดกลัว แต่มันเต็มไปด้วยประกายแห่งความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง นางหันกลับมามองศิลา ช้าๆ สายตาคู่นั้นดึงสติของยอดนักรบให้หลุดพ้นจากหลุมพรางแห่งโทสะ "หยุดก่อน ศิลา" สุ้มเสียงของนางราบเรียบ แต่มันทรงพลังพอกลบเสียงคำรามในอกของเขาได้ "หากเจ้าฆ่าเขาในตอนนี้ ความลับทั้งหมดที่จะลากคอไกรจักรลงมาจากบัลลังก์เลือดก็จะตายไปพร้อมกับซากศพนี้ด้วย" ศิลาหอบหายใจหนักหน่วง อกกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ที่ตีรันกันอลหม่าน เขาเหลือบมองอินทร์สลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบของเจ้าหญิง ความแค้นส่วนตัวนับสิบปีกับภาระหน้าที่ต่อแผ่นดินกำลังบดขยี้กันเองในใจเขาอย่างไม่มีใครยอมใคร "ท่านรู้..." ศิลาหันไปเค้นเสียงถามมณีรินทร์ "ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอด?" "ข้ารู้เพียงว่า มีบางคนกำลังเล่นเกมหมากที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนทั้งเมือง" มณีรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้อินทร์ ชายผ้าแพรของนางสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว "และข้ากับเจ้า… ศิลา เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถือหมากตานี้ร่วมกัน หากยังหวังจะเห็นรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้" อินทร์หรี่ตามองเจ้าหญิงแห่งแผ่นดิน รอยยิ้มเยาะหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความระแวกแกแกมทึ่ง "ไม่เสียแรงที่เป็นธิดาของเจ้าเมืองเก่า… ช่างกล้าหาญและมองการณ์ไกลเสียจริง" "ข้าไม่ได้ทำเพื่อความกล้าหาญ" มณีรินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง "ข้าทำเพื่อไม่ให้แผ่นดินนี้ต้องจมปลักอยู่ใต้รอยเลือดของคนทรยศเช่นไกรจักร" บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและคบเพลิงที่ปะทุเบาๆ ศิลากำดาบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เขากวาดสายตามองคนทั้งสอง ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ปลดปล่อยความเคียดแค้นส่วนตัวลงชั่วคราวเพื่อแบกรับภาระที่หนักอึ้งกว่า เขาตวัดสายตากลับมาที่อินทร์ "ถ้าเช่นนั้น ก็จงบอกข้ามา… ว่าหลักฐานชิ้นสำคัญที่ไกรจักรซ่อนไว้ มันอยู่ที่ไหน" อินทร์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มครานี้กลับซ่อนแววตาบางอย่างที่ทำให้สันหลังของศิลารู้สึกเย็นวาบ "มันไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลห่างเลย ศิลา..." อินทร์เอ่ยเสียงกระซิบ ราวกับกำลังบอกความลับจากขุมนรก "แต่มันอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนที่เจ้ากำลังรับใช้ต่างหากล่ะ" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้ไตร่ตรองความหมายของคำพูดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยยามวิกาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหอคอยทิศเหนือ ตามด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้องที่ดังระเบิดขึ้นจากนอกกำแพงวัง! มณีรินทร์เบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าต่างที่เปิดรับลมแม่น้ำโขง เงาร่างนับร้อยในชุดเกราะสีดำสนิทพร้อมคบเพลิงสว่างจ้า กำลังเคลื่อนพลทะลวงผ่านประตูเมืองเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย และธงนำทัพที่โบกสะบัดอยู่แถวหน้า… คือตราสัญลักษณ์ประจำตัวของแม่ทัพไกรจักร! พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา… แต่พวกมันมาเพื่อกวาดล้างให้สิ้นซากในคืนเดียว *** ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์นองเลือดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนที่ 6 ครับ — *พงศาวดารมีชีวิต*