สติปัญญาเหนือกำลัง

"เจ้ากำลังเอาชีวิตทหารนับร้อยไปสังเวยให้กับความแค้นเพียงชั่ววูบของเจ้าอยู่หรือ ศิลา?" น้ำเสียงของเจ้าหญิงมณีรินทร์ราบเรียบ หากแต่มันแหลมคมดุจใบหอกที่จ่ออยู่กลางอก ศิลาชะงักมือที่กำลังกำด้ามดาบจนเส้นเลือดปูดโปน เขายืนหันหลังให้ร่างบาง แสงตะเกียงน้ำมันในกระโจมวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องผ้าใบ เผาไหม้จดหมายแผนการที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กองอยู่บนพื้นราวกับเศษซากแห่งความพ่ายแพ้ "มันหยามเกียรติข้า มณีรินทร์" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน "มันฉีกแผนข้าทิ้งต่อหน้า เหมือนที่มันเคยฆ่าล้างโคตรเหง้าของข้าด้วยวิธีการโสมมเช่นนี้ หากข้าไม่ลากคอมันมาเสียบประจานที่ลำน้ำโขง ข้าก็ไม่มีค่าพอจะเรียกตัวเองว่าขุนศึก" เจ้าหญิงมณีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากเปลวไฟสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว นางไม่สะทกสะท้านต่อออร่าสังหารที่แผ่ออกมาจากบุรุษเบื้องหน้า มือเรียวบางเอื้อมไปจับที่ข้อมือของศิลาอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยอำนาจทางจิตวิญญาณ "ไกรจักรไม่ได้หยามเจ้าด้วยการฉีกกระดาษแผ่นนั้น" นางกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำด้วยโทสะ "มันกำลังหยาม 'สติปัญญา' ของเจ้าด้วยการยั่วให้เจ้าทำตามแผนของมันต่างหาก หากเจ้าบุกไปที่ค่ายเสบียงนั่น เจ้าก็เดินเข้าปากเสือตามที่มันลิขิตไว้ แล้วเมื่อนั้น... ใครจะเป็นผู้ปกป้องชาวเมืองที่เหลืออยู่? ตระกูลของเจ้าไม่ได้ตายเพื่อให้เจ้ากลายเป็นปีศาจที่ไร้เหตุผลเช่นนี้" ศิลานิ่งงัน ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่ใบหน้า ความมืดมิดในใจที่ถูกครอบงำด้วยความแค้นเริ่มจางลง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ว่าเขากำลังจะพลาดท่าให้กับศัตรูที่เขาสาบานว่าจะทำลาย "ข้า..." ศิลาผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดที่ไหล่ค่อยๆ คลายลง "ข้าเกือบไปแล้ว" "สงครามไม่ได้ชนะด้วยดาบที่คมที่สุดเสมอไป ศิลา" มณีรินทร์ปล่อยมือจากเขา "มันชนะด้วยใจที่นิ่งพอจะมองเห็นหมากตาถัดไป ไกรจักรคิดว่ามันคุมเกมได้เพราะมันวางทุ่งสังหารไว้รอเจ้า แต่ถ้าเราเปลี่ยนจากการโจมตีด้วยกำลัง เป็นการดัดหลังด้วย 'กลลวง' ล่ะ?" ศิลาเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับยอดขุนศึกที่เขาสั่งสมมานานปี "กลลวง..." เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปหยิบแผนที่แผ่นเก่าบนโต๊ะขึ้นมา "หากมันเตรียมทุ่งสังหารไว้ที่ค่ายเสบียง แสดงว่าขุมกำลังหลักของมันย่อมย้ายไปรวมกันที่นั่นเพื่อรอรับศึกจากเรา..." "ถูกต้อง" เจ้าหญิงแย้มยิ้ม "และในขณะที่มันเฝ้ารอคอยดาบของเจ้าที่ค่ายเสบียง ใครจะเป็นผู้เฝ้าเส้นทางขนส่งทางน้ำที่เหลืออยู่เล่า?" ทั้งสองจดจ้องแผนที่อย่างพินิจวิเคราะห์ ศิลาเริ่มจัดวางหมากไม้บนโต๊ะ เสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความกระหายเลือดถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของนักวางกลยุทธ์ที่ไร้ความปราณี เขาไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ชัยชนะในสนามรบ แต่เขามองเห็นความเป็นไปของบ้านเมืองที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทั้งคู่ใช้เวลาหลายชั่วยามในการขัดเกลาแผนการใหม่ แผนที่ที่ไม่ได้เขียนบนกระดาษที่ถูกทำลาย แต่ถูกบันทึกไว้ในความจำที่เฉียบแหลมของทั้งสอง ศิลารู้ดีว่าหากแผนนี้พลาดไป เขาจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกเป็นครั้งที่สอง "เราจะทำตามนี้" ศิลากล่าวสรุป สายตามุ่งมั่นดุจพยัคฆ์ซุ่ม "ทิ้งทหารหน่วยลวงไว้ที่ค่ายเสบียงให้มันเห็น ส่วนทัพหลักของเราจะลอบเข้าทางฝั่งตะวันตก... ไกรจักรจะได้รู้ว่า 'ทุ่งสังหาร' ที่มันสร้างขึ้น จะกลายเป็นหลุมฝังศพของตัวมันเอง" ทว่าในจังหวะที่ศิลากำลังจะวางมือลงบนตำแหน่งเป้าหมายสุดท้ายในแผนที่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารเวรยามก็ดังขึ้นจากหน้ากระโจม ตามมาด้วยเสียงแจ้งข่าวที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบ "ท่านขุนศึก! มีคนส่งม้าเร็วมาถึงหน้าค่าย... เขาอ้างว่าเป็นสายลับของฝ่ายเราที่ไกรจักรส่งกลับมา" ศิลาและมณีรินทร์สบตากันด้วยความฉงน ศิลาก้าวออกจากกระโจมพร้อมมือที่กุมด้ามดาบแน่น เขาพบกับชายร่างหนึ่งในสภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้าฉีกขาดจากรอยแผลเหวอะหวะ นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินที่เปียกชื้น ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองศิลา ใบหน้าของเขามีรอยแผลที่คุ้นตาเกินกว่าที่ศิลาจะลืมลง... มันคือใบหน้าของน้องชายต่างมารดาที่ศิลาเชื่อว่าตายไปในเหตุการณ์กบฏเมื่อสิบปีก่อน "พี่... ท่านพี่... อย่าไป..." ชายคนนั้นกระอักเลือดออกมาคำโต "ไกรจักร... มันไม่ได้รออยู่ที่ค่ายเสบียง แต่มันอยู่ที่... ประตูเมือง... ที่ที่เจ้าหญิงประทับอยู่!" ศิลาหน้าถอดสี ทันใดนั้น เสียงแตรศึกดังกึกก้องมาจากทางทิศทางของเมืองหลวง พร้อมกับแสงเพลิงที่โชติช่วงขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องไกล ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของประวัติศาสตร์ที่จารึกด้วยรอยเลือดในตอนนี้นะครับ