เย็นชาคือหน้ากาก

"ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตการทำงานของคุณจบลงที่การยื่นซองขาวพรุ่งนี้เช้า ก็วางไอ้นั่นลงซะ... ธนวินท์" น้ำเสียงของคินน์ต่ำทุบลงจนแทบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ บรรยากาศรอบตัวห้องรับแขกอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว สายตาคมกริบราวใบมีดโกนของซีอีโอหนุ่มจ้องเขม็งไปยังกระดาษสีแดงก่ำในมือของชายหนุ่มรุ่นน้องร่วมบริษัทอย่างเอาเป็นเอาตาย ปัณณ์สะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นว่าเอกสารลับชิ้นนั้นตกไปอยู่ในมือใคร ร่างโปร่งรีบพุ่งตัวเข้าไปแย่งชิงทันที แต่ทว่าความเร็วหรือจะสู้แรงของคนตัวโตกว่า คินน์ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเขากับธนวินท์ไว้ได้อย่างทันท่วงที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของธนวินท์อย่างแรงจนอีกฝ่ายนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "ผม... ผมแค่จะหยิบกุญแจรถให้พี่ปัณณ์ครับคุณคินน์ ไม่คิดว่ามันจะติดมือมาด้วย..." ธนวินท์ละล่ำละลักแก้ตัว สีหน้าซีดเผือกด้วยความหวาดกลัวต่อรั้วรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้านายหนุ่ม "ไม่ต้องอธิบาย ส่งมานี่!" คินน์กระชากทะเบียนสมรสเล่มนั้นมาถือไว้เองด้วยมือข้างเดียว สายตาคมเข้มกวาดมองตัวอักษรสีทองบนปกแข็งแวบเดียวก็รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร สันจรามของคินน์ขบเข้าหากันจนนูนเด่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงผสมปนเปกับความโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก นี่สินะ... เหตุผลที่ปัณณ์ทำตัวแปลกไปในช่วงนี้ เหตุผลที่เอ่ยปากขอหย่าอย่างไร้เยื่อใยเมื่อตอนเช้า! ทะเบียนสมรสใบนี้ถูกเตรียมไว้พร้อมเซ็นตั้งแต่วันไหน? หรือปัณณ์วางแผนจะทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนอื่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? "ธนวินท์... กลับออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องมองลูกน้องหนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ธนวินท์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบพยักหน้ารับคำสั่งแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องชุดไปในทันที ประตูห้องปิดสนิทลงพร้อมกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ปัณณ์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนจนมุม สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี แต่ดูเหมือนว่าหลักฐานคาตาชิ้นนี้จะดิ้นไม่หลุดเสียแล้ว "อธิบายมาสิปัณณ์" คินน์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตวาดลั่น แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่น่ากลัวยิ่งกว่าการะเบิดอารมณ์เสียอีก "นี่คืออะไร? คุณเตรียมเอกสารนี่ไว้ทำไม? จะหย่ากับผมเพื่อไปหาไอ้เด็กนั่นงั้นเหรอ!" "ผมจะหย่ากับคุณ มันก็เป็นเรื่องของผม ไม่จำเป็นต้องรายงานเหตุผลส่วนตัวให้ซีอีโออย่างคุณทราบหรอกมั้งครับ!" ปัณณ์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ในใจจะหวั่นไหวกับแววตาวาวโรจน์ของสามีทางนิตินัยแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนยอมก้มหัวให้ไม่ได้เด็ดขาด "เอาเอกสารคืนมานะ!" "ห้ามพูดจาแบบนี้กับผม!" คินน์ก้าวประชิดตัวด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่กดดันจนปัณณ์ต้องถอยหลังก้นชนกับโซฟาตัวใหญ่ "แต่งงานกับผมมาสองปี คุณไม่เคยสนใจไยดีผม ทำตัวห่างเหิน ทำตัวเหมือนคนแปลกหน้ามาตลอด แต่พอจะไป... กลับรีบร้อนเซ็นใบหย่ายังกะกลัวผมจะเกาะคุณกินอย่างนั้นแหละ ปัณณ์... คุณเห็นผมเป็นอะไร!" "แล้วคุณล่ะเห็นผมเป็นอะไร!" ปัณณ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานสองปีเต็ม "อยู่บ้านเดียวกันแต่เหมือนอยู่คนละโลก คุณสนใจแต่เอกสาร งาน และระเบียบวินัยบ้าบอคอแตกของคุณ เคยหันมามองผมบ้างไหมว่าผมรู้สึกยังไง? การแต่งงานที่ไม่มีความสุขแบบนี้ คุณยังหน้าด้านทนให้มันผูกมัดเราไว้ทำไมล่ะ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงปักเข้ากลางใจคินน์ราวกับลูกศรอาบยาพิษ ผู้ชายที่เก่งกาจและควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้สมบูรณ์แบบอย่างเขา กลับจนมุมด้วยคำพูดไม่กี่คำของภรรยาตัวแสบ คินน์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มือที่ถือทะเบียนสมรสกำแน่นจนกระดาษยับย่น "ผมไม่หย่า..." คินน์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงหนักแน่น จนปัณณ์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ว่ายังไงนะ?" "ผมบอกว่า ผม-ไม่-หย่า อยากได้อิสรภาพเหรอ? ฝันไปเถอะปัณณ์ ผมไม่มีทางเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนี้เด็ดขาด!" คินน์โยนเล่มทะเบียนสมรสทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีเข้าห้องนอนแล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่นเพื่อระบายความหงุดหงิด ปัณณ์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรียี่ยวแรง มือเรียวยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมทำให้พลังชีวิตแทบหมดเกลี้ยง เขาไม่เข้าใจว่าคินน์จะยื้อการแต่งงานที่ไร้ความรักนี้ไว้ทำไม ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมาอีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจความวุ่นวายและไม่เคยใส่ใจเขาเลยสักนิดเดียว ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ บรรยากาศภายในห้องชุดหรูหราตกอยู่ในความเงียบงัน ปัณณ์ตัดสินใจลุกขึ้นเดินย่องเบาไปยังห้องนอนของสามี เปิดประตูแง้มออกน้อยๆ เพื่อดูว่าอีกฝ่ายหลับไปหรือยัง เผื่อว่าเขาจะได้ฉวยโอกาสเข้าไปหยิบเอกสารสำคัญชิ้นนั้นกลับคืนมา ภายในห้องนอนมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดส่องลงมา ปัณณ์กวาดสายตามองผ่านร่องประตู และภาพที่เห็นก็ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปต้องหยุดชะงักลงทันที คินน์ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์อย่างที่ควรจะเป็น แต่ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่กลับฟุบหลับอยู่กับขอบเตียง มือหนายังคงกำ "กระเป๋าเอกสารสีดำ" ของปัณณ์เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไปไหน แม้กระทั่งในยามนิทรา คิ้วหนาทั้งสองข้างก็ยังขมวดเข้าหากันมุ่นราวกับแบกรับความเครียดเอาไว้มากมาย ปัณณ์ยืนนิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างและตั้งกำแพงสูงลิ่วกลับหล่นวูบลงไปกระแทกพื้นอย่างไร้ทิศทาง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชา ไร้หัวใจ และทรงอิทธิพลคนนั้น กำลังนอนขดตัวหลับอย่างไม่สบายตัวนักอยู่ข้างเตียง เพียงเพราะเรื่องทะเบียนสมรสและคำขอหย่าของเขา ขาเรียวก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปัณณ์ยืนมองใบหน้ายามหลับใหลของสามีที่แต่งงานกันมาสองปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พิจารณาเครื่องหน้าคมคายนี้อย่างใกล้ชิด สันจมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม และริมฝีปากที่มักจะเม้มเป็นเส้นตรงเพื่อพ่นคำพูดร้ายๆ ใส่เขาเสมอ แต่พอเวลาหลับ... กลับดูราวกับเด็กผู้ชายเอาแต่ใจที่กำลังงอนง้ำ มือเรียวค่อยๆ เอื้อมออกไปหมายจะแกะมือหนาที่กำกระเป๋าเอกสารของตนไว้ออกจากกันอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาอาละวาดรอบสอง แต่ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วของปัณณ์กำลังจะสัมผัสโดนหลังมือของคินน์นั้นเอง ดวงตาคมกริบที่ควรจะปิดสนิทกลับลืมโพรงขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับเหยี่ยวที่ซุ่มรอตะครุบเหยื่อ! ก่อนที่ปัณณ์จะทันได้ชักมือกลับ คินน์ก็พลิกมือคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาแล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างโปร่งก็เสียหลักล้มคว่ำลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนนุ่ม โดยมีร่างสูงใหญ่ของสามีตามทาบทับลงมาครอบครองพื้นที่เอาไว้ทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนหนีไปไหนไม่พ้น! ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบ ทำให้ปัณณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจหัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ดวงตาคู่คมของคินน์มองจ้องลึกลงมาในดวงตาของเขาด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงเสียจนปัณณ์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คิดจะขโมยของลับต่อหน้าเจ้าของบ้านเหรอครับ... ภรรยาตัวแสบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของพี่คินน์นะคะ!