สงครามในบ้านพัก

"เชิญค่ะ... เชิญคุณมารับ ‘ว่าที่ภรรยา’ ของคุณออกไปจากชีวิตฉันได้เลยค่ะ ถ้ารีบนัก!" เสียงหวานใสที่ตวัดขึ้นด้วยความประชดประชันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หลังใหญ่ ปัณณ์ยืนกอดอก เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบของคินน์ที่กำลังยืนนิ่งสนิทเป็นรูปปั้นหินทราย บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความระอุในอากาศกลับพุ่งสูงขึ้นเสียยิ่งกว่าไฟเยዳ ย้อนกลับไปเมื่อห้าวินาทีก่อน ประโยคยียวนกวนประสาทของไอ้เด็กหนุ่มรุ่นน้องหน้าตาดีที่บังอาจก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคินน์และประกาศตัวว่าเป็นผู้ท้าชิงหัวใจอย่างโจ่งแจ้ง... มันคือระเบียบเวลาชั้นดีที่จุดชนวนสงครามประสาทครั้งใหญ่ในบ้านหลังนี้ คินน์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู สายตาคมดุราวกับเหยี่ยวหันกลับมามองปัณณ์ที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตที่เคยหวานเชื่อม บัดนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งการท้าทาย "ปัณณ์..." คินน์เอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟันออกมาทีละคำ "คุณกำลังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ" "เด็กเอาแต่ใจเหรอคะ?" ปัณณ์หัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "คนที่เอาแต่ใจและไร้เหตุผลที่สุดในโลกใบนี้คือคุณต่างหากค่ะคุณคินน์! สัญญาหย่าฉันก็วางไว้ให้บนโต๊ะแล้ว ข้าวของส่วนตัวฉันก็กำลังจะทยอยเก็บ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาทำหน้ายักษ์ใส่ฉันคะเนี่ย?" "สิทธิ์ในฐานะสามีทางกฎหมายของคุณยังไงล่ะครับ" คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ปัณณ์ต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางของราคาแพงจนไปไหนไม่ได้ "สามีทางกฎหมายเหรอคะ? หึ... อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ใบหย่าก็คงเซ็นเรียบร้อยแล้วมั้งคะ ถ้าทนายของคุณไม่ติดงานยุ่งเสียก่อน" ปัณณ์เชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายนิ้วเรียวจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาจากกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่ลอยมาปะทะจมูก คินน์ตัวสูงเกินไป... และการที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้แบบนี้ มันทำให้พื้นที่หายใจของปัณณ์แคบลงทุกที "ผมไม่เซ็น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับประกาศิต "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธค่ะ!" "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ" คินน์ยื่นมือข้างหนึ่งไปทาบกับชั้นวางของกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ดวงตาคมกวาดมองสำรวจกล่องกระดาษลังหลายใบที่วางระเกะระะอยู่บนพื้นห้อง "แล้วนี่มันอะไรกัน? จะย้ายออกไปอยู่กับมันจริงๆ หรือไง" ปัณณ์ชะงักไปนิดเมื่อเห็นสายตาที่ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีของสามีหนุ่มผู้เยือกเย็น แต่ความอัดอั้นตันใจตลอดสองปีที่ผ่านมาก็ทำให้น้ำเสียงของเขาตอกกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ใช่ค่ะ! จะไปอยู่กับใครก็เรื่องของฉัน พื้นที่ในบ้านหลังนี้คุณก็บอกเองไม่ใช่เหรอคะว่ามันรกหูรกตาคุณ นักหนา... งั้นฉันเคลียร์ของออกไปให้หมดบ้าน คุณจะได้อยู่คนเดียวตามใจชอบไงคะ!" ปัณณ์ตั้งใจจะเดินเลี่ยงหนีไปหยิบกล่องกระดาษลังใบถัดมา แต่คินน์กลับคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบิดกระชับไม่ยอมปล่อยทำให้ปัณณ์ต้องหันขวับกลับมามองด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยฉันนะคะ!" "ไม่ปล่อย" คินน์ตอบหน้าตาย แต่ดวงตาสีเข้มกลับฉายแววคุกรุ่น "บ้านหลังนี้คือบ้านของเรา คุณไม่มีสิทธิ์เอาของออกไปไหนทั้งนั้น และไอ้เด็กเมื่อกี้... มันเป็นใคร ทำไมมันถึงกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่" ปัณณ์แค่นยิ้มหยัน "หึงเหรอคะ? หรือแค่เสียหน้าที่มีคนกล้ามาแย่งของเล่นในบ้าน?" "ปัณณ์!" คินน์กดเสียงต่ำลงอย่างน่ากลัว กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "อย่ามาพูดจาไร้สาระ" "ฉันพูดความจริงค่ะ!" ปัณณ์สะบัดข้อมือสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน "คุณไม่เคยสนใจฉันเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณสนใจแต่เอกสาร งาน และระเบียบวินัยเฮงซวยของคุณ! พอฉันบอกว่าจะไป คุณกลับมาทำท่าทีหวงก้างแบบนี้มันทุเรศนะคะคุณคินน์!" คำว่า 'ทุเรศ' หลุดออกมาจากปากของภรรยาตัวดี ทำให้คินน์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายประกายเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้หน้ากากความเยชา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของปัณณ์และสายตาคมกริบที่กำลังพิจารณาร่างบางตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง คินน์สูดลมหายใจเข้าลึก ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนปัณณ์แทบจะแนบชิดติดแผงอกกว้าง ปลายจมูกโด่งคมเฉียบเกือบจะชนกับแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "ถ้าผมบอกว่า... สิ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่ผมสนใจและอยากจัดระเบียบใหม่ที่สุดในตอนนี้... คือหัวใจดื้อๆ ของคุณล่ะปัณณ์" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู ทำเอาปัณณ์ถึงกับขนลุกซู่ สมองตื้อตันไปชั่วขณะกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุด ปัณณ์เบิกตากว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ประโยคกำกวมที่ชวนให้ใจสั่นระรัวแบบนี้มันคืออะไรกัน... ทว่า... ก่อนที่ปัณณ์จะได้ทันอ้าปากเถียงหรือผลักอกแกร่งออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้านก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "ขอโทษทีครับ... ผมลืมของสำคัญไว้ตรงนี้" ร่างสูงโปร่งของ "ธนวินท์" รุ่นน้องตัวแสบคนเดิมก้าวเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งตรงมาให้คินน์โดยเฉพาะ คินน์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายราวกับพร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ในขณะที่ปัณณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ... เพราะสิ่งที่ธนวินท์หยิบขึ้นมาจากโซฟา ไม่ใช่กุญแจรถอย่างที่ปากพูด... แต่มันคือ "ทะเบียนสมบัติ" เล่มสีแดงก่ำที่ปัณณ์เพิ่งวางทิ้งไว้เมื่อเช้า! รี้ดเดอร์คะ... งานนี้บอกเลยว่าไฟลุกท่วมจอแน่! แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ - เอมเมอรัลด์อายส์