คนไม่รู้จักพอ

แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือปัณณ์เกือบจะร้าวคามืออยู่แล้ว หากว่าเขาเผลอบีบมันแรงกว่านี้อีกเพียงแค่นิดเดียว เสียงเคาะโต๊ะทำงานจังหวะเดิมซ้ำๆ เป็นรอบที่ห้าติดต่อกันในเวลาไม่ถึงสิบนาทีดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความเร่งรีบของงาน แต่เป็นเสียงที่จงใจกวนประสาทเพื่อให้คนนั่งอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์หมดสมาธิโดยเฉพาะ ปัณณ์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความหงุดหงิดที่กำลังตีฟูขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะหันขวับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของความน่ารำคาญ "คุณคินน์คะ" ปัณณ์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาต้อนรับมุมห้อง "นี่มันเป็นบริษัทของผม... เอ่อ หมายถึงแผนกของผม และนี่ก็เป็นเวลาทำงาน คุณไม่มีห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนหรือไงคะ ถึงได้มานั่งทำตัวเป็นวิญญาณตามติดชีวิตผมแบบนี้ตั้งแต่เช้า" คินน์ชะوอปลายนิ้วที่กำลังหมุนปากกาในมือราคาแพง นัยน์ตาคมกริบสีเข้มกวาดมองปัณณ์ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ ชายหนุ่มไหล่ง쓰บเล็กน้อยราวกับเรื่องที่ปัณณ์พูดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงกระซิบของแมลงวัน "ห้องทำงานผมกว้างเกินไปครับ... เออ หมายถึง มันเงียบเกินไป" คินน์แก้คำพูดหน้าตาเฉย "ทำงานคนเดียวมันขาดแรงบันดาลใจ ผมแค่มารubชมการทำงานของอดีตภรรยา... ไม่สิ ว่าที่ภรรยาในอนาคต เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการบริหารงานก็เท่านั้นเอง" "ว่าที่ภรรยาบ้าบออะไรของคุณ! เราหย่ากันขาดลอยทางกฎหมายไปตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้วนะคะคุณอดีตสามีผู้ประเสริฐ!" ปัณณ์เกือบจะดีดตัวลุกขึ้นยืนตบโต๊ะ ประกายไฟในแววตาร้อนแรงเสียจนละลายน้ำแข็งรอบตัวคินน์ได้สบายๆ "แล้วเลิกทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์คอยตามติดผมแจได้แล้ว เดินตามผมไปห้องน้ำเมื่อกี้นี้ยังไม่พอใจอีกเหรอคะ อยากจะเดินตามเข้าไปข้างในด้วยเลยไหมล่ะ!" มุมปากของซีอีโอหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่เห็นทีไรปัณณ์ก็อยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสักทีสองที "ถ้าคุณอนุญาต ผมก็ไม่ขัดข้องนะ" คินน์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ปัณณ์อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ให้สมกับความหน้ามึนของอีกฝ่าย "ไอ้...!" ปัณณ์กลืนคำด่าหยาบคายลงคอไปอย่างยากลำบาก เขาเป็นคนสุภาพ (ในเวลาปกติ) แต่กับผู้ชายคนนี้ สติสัมปชัญญะที่สะสมมานานมักจะพังทลายลงในเวลาไม่ถึงหนาที ตั้งแต่คินน์รู้ใจตัวเองและปฏิบัติการ "ตามตื้อ" แบบหน้าด้านหน้าทน ชีวิตการทำงานอันสงบสุขของปัณณ์ก็กลายเป็นสนามรบย่อมๆ ไปเสียแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ยังใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกัน คินน์คือรูปปั้นน้ำแข็งเดินได้ที่ไม่เคยชายตาแลเขาเลยสักครั้ง พูดด้วยคำห้าคำนับว่ามากแล้ว สีหน้าเรียบเฉยราวกำแพงเมืองจีนคือสิ่งที่ปัณณ์ต้องทนมองทุกเช้าค่ำ แต่พอปัณณ์ตัดสินใจยื่นใบหย่า สะบัดก้นเดินออกจากคฤหาสน์หลังโตอย่างไร้เยื่อใยและเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างเฉิดฉาย... ผู้ชายเย็นชาคนนั้นกลับกลายร่างเป็นสุนัขพันธุ์ใหญ่จอมดื้อรั้น ที่ไม่ว่าจะไล่อย่างไรก็ไม่ยอมไปไหน คอยตามติดปัณณ์ไปทุกหนทุกแห่งราวกับเงาตามตัว ไม่ว่าจะไปประชุมกับลูกค้า ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต ก็จะต้องมีร่างสูงสง่าของคินน์ยืนกอดอกทำหน้าดุอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ เสมอ จนคนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าคินน์เป็นบอดี้ส่วนตัวหรือเจ้าหนี้เงินกู้รายใหญ่ "ผมไม่ได้ตาม ผมแค่อยู่ในอาณาเขตเดียวกัน" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของปัณณ์ทีละน้อย แรงกดดันจากความเป็นผู้นำและกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นไม้จันทน์จางๆ ทำให้พื้นที่รอบตัวปัณณ์แคบลงถนัดตา ปัณณ์ผถอยหลังเก้าอี้หนีโดยอัตโนมัติ "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ! อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ คุณไม่มีงานการทำหรือไง หצกหุ้นบริษัทจะเจ๊งอยู่แล้วมั้งถึงได้ว่างมาตามจิกผมแบบนี้" "บริษัทไม่เจ๊งหรอกครับ แต่หัวใจผมกำลังจะวายเพราะคุณเมินผมนี่แหละ" คินน์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าคมคายอยู่ระดับเดียวกันกับปัณณ์ที่นั่งอยู่ "เมื่อคืนคุณก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์เช้าวันนี้ก็รีบหนีออกจากคอนโดก่อนผมตื่น นี่คุณตั้งใจจะหนีผมรอบที่สองหรือไง ปัณณ์" ดวงตากลมโตไหวระริกไปชั่วขณะเมื่อถูกจี้ใจดำ เรื่องอะไรจะต้องอยู่ให้โง่ ในเมื่อตื่นมาแล้วเจอสายตาเจ้าเล่ห์กับอ้อมกอดอุ่นๆ ของอีกฝ่ายที่รัดรึงเขาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ ปัณณ์ก็ต้องเลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการชิ่งหนีสิคะ! "ใครหนีคุณไม่ทราบ ผมแค่มีธุระด่วน!" ปัณณ์เชิดหน้าขึ้นเถียงคอเป็นเอ็น แม้ว่าพวงแก้มเนียนใสจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้ "ปล่อยผมนะ ถอยไปเลย คุณมาทำแบบนี้คนอื่นเขาก็เข้าใจผิดกันหมดสิคะว่าเรา... ว่าเรายัง..." "ยังเป็นสามีภรรยากัน?" คินน์ต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด "ก็จริงอย่างที่คุณว่า คนอื่นเขาอาจจะเข้าใจผิด... แต่ผมสิตั้งใจทำให้มันเป็นเรื่องจริง" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสパークชนกันเปรี๊ยะปร๊ะ หัวใจของปัณณ์เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว สติปัญญาที่เคยเฉียบคมเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคินน์ยื่นเข้ามาแตะเบาๆ ที่ปอยผมซึ่งตกลงมาปรกหน้าผากของเขา สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ปัณณ์ตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปหลายวินาที "คุณคินน์..." เสียงของปัณณ์แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ความดุด่าเมื่อครู่วันนี้หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความสั่นไหวในอกที่ยากจะควบคุม คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะแตะโดนกันอยู่แล้ว หากไม่มีเสียงกระแอมกระไอขัดจังหวะดังขึ้นเสียก่อน *แคะ... แฮ่ม!* ปัณณ์สะดุ้งสุดตัว ผลักอกคินน์เต็มแรงจนร่างสูงถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะหันขวับไปทางต้นเสียงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ที่หน้าประตูห้องทำงานกระจกใส เลขานุการสาวหน้าตาตื่นกำลังยืนถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะ พร้อมกับทำหน้าไม่ถูกระหว่างจะเดินเข้ามาหรือวิ่งหนีออกไปข้างนอกดี "เอ่อ... ผู้อำนวยการปัณณ์คะ คือว่า..." เลขานุการสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมองท่านซีอีโอผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังส่งสายตาดุใส่เธอราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ "ท่านประธานใหญ่... เอ่อ หมายถึงคุณพ่อของคุณคินน์ กำลังรอพวกคุณอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนค่ะ ท่านบอกว่า... ให้เวลาห้านาที ถ้ายังไม่ขึ้นไปเจอ ท่านจะพังประตูเข้ามาตามด้วยตัวเองค่ะ!" คินน์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนปัณณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พ่อของคินน์มาที่นี่เหรอคะ? และประโยคที่ว่า 'พังประตูเข้ามา' นั่นไม่ใช่คำพูดเปรียบเปรยแน่ๆ! ปัณณ์หันขวับกลับมามองหน้าอดีตสามีที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับบึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น สถานการณ์ที่กำลังจะหวานชื่นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา เมื่อศึกหนักรอบใหม่กำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องบน ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เอมเมอรัลด์อายส์