"ถ้ากระจกแผ่นนี้ตกลงไป คุณคิดว่าใบหน้าหล่อเหลาที่มั่นนักหนาของตัวเองจะเหลือเค้าเดิมไหมคะ คุณคินน์"
เสียงหวานที่เจือรอยเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นอวันตรของควันไฟที่เริ่มคละคลุ้ง ปัณณ์ไม่ได้มีเวลามานั่งหวาดกลัวกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้า แม้ว่าประตูหนีไฟของตึกสำนักงานใหญ่จะถูกล็อกตายจากความผิดพลาดของระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ และพวกเขาทั้งคู่กำลังติดอยู่ในห้องเก็บเอกสารชั้นสิบห้าที่เปลวเพลิงกำลังลามเลียมาถึงโครงสร้างด้านนอก
คินน์หันขวับมามองร่างบางที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางเอกสารเหล็ก แววตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วงจนปิดไม่มิด ชุดสูทราคาแพงยับยู่ยี่และเนคไทที่ถูกกระชากออกจนหลวมโคนไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามของเขาลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นให้เห็นสัญชาตญาณดิบของการปกป้องที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ใต้ท่าทีเย็นชา
"เลิกพูดจาประชดประชันแล้วเดินมานี่ค่ะ ปัณณ์" คินน์กดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ไปหย่ากับผมตามที่ลั่นวาจาไว้"
"อุ๊ย จำได้ด้วยเหรอคะ นึกว่าสมองระดับซีอีโอจะจำได้แต่เรื่องหุ้นกับผลกำไรเสียอีก" ปัณณ์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกจากเสียงปะทุของเปลวไฟที่อยู่หลังผนังปูน
ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในห้องแคบๆ อากาศหายใจเหลือน้อยลงทุกที คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำกับภรรยาปากเก่งที่ดื้อรั้นไม่เข้าเรื่อง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ปัณณ์เซถลาเข้าไปซบกับแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษปะปนกับกลิ่นควันจางๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกจนใจกระตุกวูบ
"ปล่อยนะ! คุณจะทำบ้าอะไร..."
"ถ้าไม่อยากตายคือกอดผมไว้แน่นๆ" คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าLรางความเล่นสนุกเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาปัณณ์ชะงักไป
ในวินาทีวิกฤตที่ไม่มีทางเลือกอื่น ทั้งสองต้องทิฐิและเรื่องบาดหมางทั้งหมดโยนทิ้งไป คินน์ใช้ความแข็งแกร่งของร่างกายเป็นโล่กำบังให้ปัณณ์ ขณะที่มืออีกข้างคว้าเก้าอี้เหล็กตัวหนาแล้วทุ่มสุดแรงเข้าใส่กระจกนิรภัยบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอก เสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดกรรโชกเข้ามาช่วยชีวิตพวกเขาจากความร้อนระอุภายใน
ร่างสูงโปร่งของซีอีโอหนุ่มพาปัณณ์พุ่งทะยานออกไปสู่ระเบียงแคบด้านนอก ท่ามกลางความสูงลิ่วที่ทำให้ขาเรียวแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ปัณณ์หายใจหอบถี่ด้วยความตกใจกลัว มือเล็กกำสาบเสื้อสูทของคินน์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ตอนนี้มีคราบเขม่าควันเปื้อนอยู่เล็กน้อย แต่แววตากลับทอประกายความโล่งอกอย่างชัดเจนที่เห็นว่าคนในอ้อมแขนปลอดภัย
"ปลอดภัยแล้วค่ะ..." คินน์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของปัณณ์อย่างลืมตัว เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใยจนคนฟังถึงกับนิ่งงัน
ปัณณ์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เคยด้านชาและตั้งป้อมเกลียดชังกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดในสถานการณ์เฉียดตายนี้กำลังทำลายกำแพงที่เขาใช้เวลาสร้างมานานแรมปีลงทีละน้อย กลิ่นอายความอบอุ่นจากอ้อมกอดของสามีที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชา ทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะคะ" เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่ช้อนตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมที่ทอดมองลงมาอย่างลึกซึ้ง
"เพราะผมยังไม่อยากเสียคุณไป... ก่อนที่คุณจะเซ็นชื่อลงในใบหย่าด้วยซ้ำ" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกัน
ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้ม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ปัณณ์หลุบตาลงมองริมฝีปากหยักที่จ้องจะเอาเปรียบเขาทุกเมื่อ แต่ในยามนี้กลับไม่มีเรี่ยวแรงจะผลักไสเหมือนเคย ทว่า ในจังหวะที่ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นและเสียงฝีเท้าของทีมกู้ภัยที่พังประตูเข้ามาทางด้านหลังก็กระชากพวกเขากลับสู่โลกความเป็นจริง
คินน์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะผละออกห่างอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงจ้องมองปัณณ์ไม่วางตา ขณะที่ปัณณ์รีบยกมือขึ้นดันอกอีกฝ่ายแล้วเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยRاوที่กำลังเห่อร้อนบนพวงแก้ม
ทว่า ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังเข้ามาจัดการสถานการณ์และความวุ่นวายเริ่มคลี่คลาย ปัณณ์เหลือบไปเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาจากมุมทางเดิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเดิมที่ถือเอกสารบางอย่างอยู่ในมือ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของปัณณ์เย็นเฉียบลงในพริบตา
"คุณคินณ์ครับ เอกสารคำร้องขอสิทธิการถือครองหุ้นทั้งหมดของตระกูลที่คุณเซ็นมอบอำนาจไว้... มีปัญหาทางกฎหมายแล้วครับ!"
- - - - - - - - - - -
ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ!
เอมเมอรัลด์อายส์
ขอหย่ากะทันหัน คุณสามีอย่าฝันว่าจะรั้งผมไว้•ตอนที่ 33
สายสัมพันธ์ที่ไม่ขาดสะบั้น
ผลงานโดย เอมเมอรัลด์อายส์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เอมเมอรัลด์อายส์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ขอหย่ากะทันหัน คุณสามีอย่าฝันว่าจะรั้งผมไว้ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!