ความห่วงใยที่แอบซ่อน

“คุณจะบ้าตายไปกับความรั้นของตัวเองรึไง คินน์!” เสียงตวาดแหลมสูงของปัณณ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานหรูที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ปัณณ์โยนกระดาษรายงานกฎหมายที่เพิ่งได้รับแจ้งจากเลขาฯ ทิ้งลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างไร้ความปราณี ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธปนสมเพช ขณะมองร่างสูงใหญ่ของสามีที่นั่งกุมสีข้างตัวเองอยู่บนเก้าอี้หนัง ตัวของคินน์ซึมเหงื่อจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อเผยให้เห็นรอยกระสุนถากที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาเป็นวงกว้าง “ไม่ต้องมาทำหน้าดุใส่ผม” คินน์กัดฟันแน่น ใบหน้าคมคายซีดเผือดแต่ยังไม่วายส่งสายตาเย็นชาตอบกลับ “เอกสารนั่น... มันก็แค่เรื่องงาน ถ้าคุณไม่พอใจจะไปหย่าให้จบๆ ก็ทำไป ไม่จำเป็นต้องมาเสนอหน้าทำตัวเป็นหมอจำเป็นแบบนี้” “ใครจะไปอยากเป็นหมอให้คุณ! ที่ผมอยู่นี่ก็เพราะอยากเห็นกับตาว่าวันที่คุณหมดอำนาจ คุณจะยังปากดีได้ถึงวินาทีไหน!” ปัณณ์ก้าวเข้าไปกระชากปกเสื้อคินน์แรงๆ จนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ถอดเสื้อออกซะ ถ้าไม่อยากตายเพราะเสียเลือดมากไปกว่านี้จนไม่มีปัญญาไปเซ็นใบหย่าให้ผม!” คินน์ชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความร้าวราน เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า ความพยายามของเขาที่จะดู ‘เหนือกว่า’ พังทลายลงเมื่อปัณณ์คว้ากล่องปฐมพยาบาลมาวางกระแทกพื้นแล้วลงมือจัดการบาดแผลให้เขาด้วยตัวเอง ความเงียบเข้าครอบงำห้องทำงาน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคินน์และเสียงแกะผ้าก๊อซของปัณณ์ มือที่เคยถือปากกาสั่งการคนทั้งบริษัทกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อถูกมือเรียวของปัณณ์กดสำลีลงบนแผลเพื่อทำความสะอาด คินน์เบือนหน้าหนี แต่สายตายังคงจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนที่เขาเคยผลักไสมาตลอดสองปี “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้” คินน์ถามเสียงแหบพร่า “ในเมื่อคุณเกลียดผมเข้าไส้... ในเมื่อคุณอยากหลุดพ้นจากผมจะตายอยู่แล้ว ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปกับกองเอกสารพวกนั้น” ปัณณ์หยุดชะงัก ปลายสำลีในมือค้างอยู่เหนือแผลสด เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของปัณณ์ที่เคยแข็งกร้าวกลับมีความรวดร้าวที่คินน์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน “เพราะความเกลียดของคุณมันเป็นของจริงคินน์ แต่ความเมตตาของผมมันก็เป็นของจริงเหมือนกัน ผมไม่ต้องการให้ใครต้องมาตายเพราะความงี่เง่าของคุณ และที่สำคัญ... ผมอยากให้คุณอยู่จนถึงวันที่ผมเซ็นชื่อลงในใบหย่าด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่เพราะคุณตายไปก่อน!” คินน์แค่นยิ้มขมขื่น เขาใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของปัณณ์ไว้ แรงบีบนั้นแฝงความหวงแหนอย่างประหลาด “คุณไม่มีวันหย่าได้หรอก ปัณณ์... เอกสารนั่นน่ะ ผมตั้งใจให้มันมีปัญหาแต่แรก เพื่อรั้งคุณไว้ในที่ที่ผมมองเห็น” ปัณณ์นิ่งงัน คำสารภาพที่เหมือนการเปิดเผยไพ่ใบสุดท้ายทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเงียบงันกลายเป็นความกดดันที่ตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม ปัณณ์พยายามดึงข้อมือออก แต่คินน์กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของปัณณ์เซเข้ามาใกล้ชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย “คุณมันคนเห็นแก่ตัว” ปัณณ์พึมพำ น้ำตาคลอเบ้า “คุณดึงผมลงนรกกับคุณไม่พอ ยังจะเอาโซ่ตรวนมาล่ามไว้ด้วยความรักบิดเบี้ยวพวกนี้อีกเหรอ?” “ไม่ใช่ความรักหรอก ปัณณ์...” คินน์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มของปัณณ์ “มันคือการเสพติด... ผมเสพติดการที่เห็นคุณโกรธผม เสพติดการที่คุณยังอยู่ข้างๆ แม้ในวันที่โลกทั้งใบของผมกำลังพังทลาย” ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของเลขาส่วนตัวคินน์ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าห้อง ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายกับปัณณ์ที่อยู่ในระยะที่ ‘ใกล้ชิดเกินไป’ จนน่าตกใจ “ขอโทษครับคุณคินน์... แต่ทนายความของคุณมาถึงแล้ว และเขากำลังนำข้อเสนอใหม่... ข้อเสนอที่ทำให้คุณต้องเลือกระหว่างอำนาจหรือตัวภรรยาของคุณครับ” ปัณณ์ผลักคินน์ออกสุดแรง สายตาที่เคยมองด้วยความห่วงใยกลับกลายเป็นความเย็นชาที่อ่านไม่ออก คินน์มองไปที่ทนายความที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันกลับมามองปัณณ์ที่ก้าวถอยห่างออกไปราวกับจะหนีจากเขาไปตลอดกาล “เลือกว่าจะเอาอะไรมาวางบนโต๊ะตอนนี้เลยคินน์” ปัณณ์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ใบหย่าที่ผมเตรียมมา หรืออนาคตที่คุณต้องสูญเสียทุกอย่างเพียงเพราะต้องการกักขังผมไว้” เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกท่านเต้นรัวไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทั้งคู่นะคะ