ใจเต้นอีกครั้ง

กลิ่นอายยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศอับทึบของห้องพักผู้ป่วยพิเศษในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับบีบอัดพื้นที่แคบๆ ให้แคบลงไปอีก เมื่อคนตัวโตที่เคยประกาศกร้าวว่าจะหย่าขาดและไม่สนใจไยดีกัน กลับมายืนค้ำหัวเตียงด้วยใบหน้าถมึงทึง พร้อมกับถาดข้าวต้มร้อนๆ ที่เจ้าตัวลงทุน (หรือบังคับพยาบาลมา) ถือเข้ามาเอง "กินซะ อย่าดื้อ ปัณณ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนั้นไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะคะ แต่มันคือความน่ารำคาญใจที่คินน์มักจะใช้ปกปิดความกระวนกระวายของตัวเองต่างหากล่ะคะ ปัณณ์เบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือดี แม้ใบหน้าหวานจะยังซีดเซียวจากพิษไข้ที่เล่นงานเมื่อช่วงบ่าย แต่ฝีปากไม่อ่อนข้อให้นั้นยังคงทำงานได้เต็มประสิทธิภาพเหมือนเคย "ผมไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะต้องมานั่งป้อนข้าวป้อนน้ำนะคะคุณคินน์ อีกอย่าง... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าเรื่องของเรามันจบลงตั้งแต่เซ็นใบหย่าในหัว... เอ้ย ตั้งแต่คุณส่งทนายมาคุยแล้ว" ปัณณ์เกือบหลุดปากเรื่องที่ตัวเองยังอาลัยอาวรณ์ แต่ก็เบรกตัวเองไว้ได้ทัน พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้สามี (ที่กำลังจะอดีต) คินน์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดเตียงอย่างไร้เสียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พับข้างเตียงอย่างถือวิสาสะ มือหนาคว้าชามข้าวต้มมาถือไว้ ตักคำโตเป่าเบาๆ แล้วยื่นจ่อริมฝีปากบางที่เม้มสนิท "อ้าปาก" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ แต่แววตากลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด "ไม่กินค่ะ วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวผมจัดการเองได้..." "บอกให้อ้าปากไง ปัณณ์!" คินน์เสียงเข้มขึ้น ดึงดันที่จะป้อนให้ได้ ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในโลกธุรกิจ กลับต้องมานั่งง้อภรรยาปากแข็งที่ไข้ขึ้นเพราะความดื้อรั้นของเจ้าตัวเอง "อย่าให้ฉันต้องใช้วิธีป้อนแบบอื่นนะ" "คุณ...!" ปัณณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำขู่หน้าไม่อายนั้น ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะความเคืองระคนเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง แต่ทว่า... จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ทอดมองมาด้วยความห่วงใยภายใต้หน้ากากความดุนั้น หัวใจเจ้ากรรมของปัณณ์กลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือแรงสั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นริ้วไปทั่วแผ่นอก ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่ ระยะห่างระหว่างเตียงผู้ป่วยกับเก้าอี้ตัวเล็กนั้นใกล้เสียจนปัณณ์ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของคินน์ มือหนาที่ถือชามข้าวต้มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายนิ้วอุ่นเฉียดโดนแก้มเนียน ปัณณ์สะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ยามเมื่อดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นเลื่อนมองลงมาที่ริมฝีปากของเขาด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาสติกระเจิง "ดื้อ..." คินน์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วอีกข้างที่ว่างอยู่ยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาปัณณ์ตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก นี่เขา... กำลังใจอ่อนยวบยาบให้กับความอ่อนโยนจอมปลอม (หรืออาจจะไม่จอมปลอม) ของผู้ชายคนนี้อีกแล้วอย่างนั้นเหรอคะ? "คินน์... ปล่อยนะ..." เสียงทักท้วงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านเมื่อแผ่นอกกว้างโน้มเข้ามาใกล้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางกลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่คินน์แผ่ออกมาสะกดให้ปัณณ์ขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ปัณณ์หลับตาปี๋ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุดูออกมานอกอก ความทรงจำเก่าๆ และความรู้สึกที่พยายามกลบฝังไว้กำลังพรั่งพรูขึ้นมาท้าทายกำแพงในใจ หรือจริงๆ แล้ว... หัวใจดวงนี้มันไม่เคยอยากหย่าเลยตั้งแต่แรกกันแน่นะ? แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวพรวดพราดเข้ามา "คุณปัณณ์คะ! เป็นยังไงบ้าง... เอ๊ะ!" เสียงหวานใสของเลขาฯ สาวหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและภรรยาหน้าหวานกำลังอยู่ในระยะประชิดชนิดแนบชิดติดขอบเตียง ราวกับกำลังจะจุมพิตกันอยู่รอมรอม! คินน์ชะงัก ชักใบหน้ากลับทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนหัวเสีย ดวงตาดุดันตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาพร้อมฆ่า ขณะที่ปัณณ์ลืมตาขึ้น ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความกระอักกระอ่วนใจ แล้วความเงียบอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องพักผู้ป่วยทันที เมื่อบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศยิ่งมาคุเข้าไปใหญ่ "ขอโทษค่ะ... พอดีฉันเอาเอกสารด่วนจากบริษัทมาให้คุณคินน์เซ็น... แต่ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าซะแล้วใช่ไหมคะเนี่ย?" — เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของปัณณ์และคินน์ในตอนนี้นะคะ!