การปะทะที่ร้อนแรง

แก้วค็อกเทลทรงสูงในมือปัณณ์สั่นไหวเล็กน้อย ตามแรงกระแทกจากฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาในงานเลี้ยงต้อนรับโปรเจกต์ใหญ่ของบริษัท กลิ่นอายความหรูหราเคลือบด้วยหน้ากากสังคมจอมปลอมคละคลุ้งไปทั่วห้องบอล룸แกรนด์โอ่อ่า ทว่าสิ่งที่ทำให้แผ่นหลังบางต้องเกร็งตึงหาใช่บรรยากาศรอบตัว หากแต่เป็นสายตาดุจคมมีดที่กำลังจ้องทะลุผ่านความมืดสลัวมาจากมุมห้อง คินน์ก้าวเข้ามาใกล้ในจังหวะที่ปัณณ์กำลังจะหมุนตัวหนี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปส่งกลิ่นกายคุ้นเคย—กลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นปนความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ มือหนาคว้าเข้าที่ข้อศอกของเขาอย่างถือวิสาสะ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงปัณณ์ไว้กับที่ราวกับโซ่ตรวน "ปล่อยนะคุณคินน์ ที่นี่คนเยอะแยะ" ปัณณ์กระซิบลอดไรฟัน รอยยิ้มปลอมๆ ถูกปั้นแต่งขึ้นทันทีเมื่อมีสายตาคู่หนึ่งหันมามอง แต่ดวงตากลมโตกลับวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "อยากสร้างข่าวหน้าหนึ่งให้บริษัทเจ๊งหรือไง ถึงได้มายุ่มย่ามกับคนที่กำลังจะหย่าด้วย" "คนที่จะหย่าเหรอคะ..." คินน์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเยียบเย็นที่ชวนให้ขนลุกเกรียว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านพวงแก้มเนียนจนปัณณ์ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเคือง "คุณจำไม่ได้หรือไงปัณณ์ ว่าเอกสารพพวกนั้นยังนอนสงบนิ่งอยู่ในลิ้นชักห้องทำงานของผม... และผมยังไม่เคยจรดปากกาเซ็นอนุมัติอะไรทั้งสิ้น" "คุณมันเผด็จการ!" ปัณณ์ตวัดสายตากลับมาเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ความอดทนที่สะสมมานานระเบิดออกเป็นประกายไฟในดวงตา "เราตกลงกันแล้วนะ! สองปีที่ผ่านมามันยังไม่พอทรมานคุณอีกหรือไง ถึงได้ยังดึงดันจะรั้งผมไว้ในกรงนั่นอีก" "กรงเหรอคะ?" มุมปากของซีอีโอหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้น "คุณเข้าใจผิดแล้วปัณณ์... สำหรับผม มันไม่ใช่กรง แต่มันคือที่ที่คุณควรจะอยู่ต่างหาก และจำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณเอาไว้ให้ดี ว่าต่อให้คุณจะพยายามดิ้นรนวิ่งหนีไปสุดขอบโลกแค่ไหน ผลลัพธ์มันก็เหมือนเดิม..." ประโยคถัดมาถูกกลืนหายไปเมื่อมีแขกผู้มีเกียรติคนสำคัญ—นักลงทุนหนุ่มไฮโซดีกรีนักเรียนนอก—เดินเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับเอ่ยทักทายปัณณ์ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเกินความจำเป็น "อ้าว คุณปัณณ์ครับ ไม่เจอFuกันนานเลย สวยขึ้นเป็นกองเลยนะครับเนี่ย งานเลี้ยงเลิกแล้วสนใจไปต่อกันสักแก้วไหมครับ พอดีผมมีไวน์ตัวหายาก..." ยังไม่ทันที่นักลงทุนหนุ่มจะพูดจบประโยค แรงกระชากจากด้านข้างก็ดึงร่างของปัณณ์ให้เซเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของคินน์ทันที คินน์ก้าวขึ้นมาบังร่างโปร่งไว้มิดชิด สายตาที่ใช้มองคู่สนทนากลายเป็นคมมีดอาบยาพิษที่พร้อมจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายให้แหลکคามือ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "ขอโทษด้วยนะคะ..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทรงพลังอำนาจจนคนฟังต้องผงะ "พอดีว่า 'คนคนนี้' มีเจ้าของแล้ว และต่อให้คุณจะมีไวน์ที่ดีเลิศแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง..." แขกหนุ่มหน้าเจื่อนลงทันทีเมื่อเจอสายตาดุจพญามารคุกคาม ก่อนจะรีบขอตัวเดินหายลับไปจากรัศมีร้อยเมตร บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงชั่วขณะ ปัณณ์ตื่นตะลึงกับคำประกาศกร้าวเมื่อครู่ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากลองเพลจนแทบกระกระเด็นออกมานอกอก "คุณ... พูดอะไรออกไปรู้ตัวบ้างไหม" ปัณณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือบางพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่คินน์กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ฉันพูดความจริงค่ะปัณณ์" คินน์ก้มลงกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ น้ำเสียงที่เคยเยียบเย็นกลับสั่นพร่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับมันมานานแสนนาน "คุณเป็นของฉัน... เป็นมาตลอด และไม่มีวันเปลี่ยนเป็นของคนอื่นได้ ต่อให้คุณจะเกลียดฉันแค่ไหนก็ตาม" ความเงียบโรยตัวลงระหว่างเขาทั้งสอง ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ และแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ ปัณณ์จ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนเงาของตนเองอยู่ภายในนั้น ความโกรธเคืองที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนด้วยคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ถาโถมเข้ามาปะทะหัวใจอย่างรุนแรง ทว่า... ก่อนที่ปัณณ์จะได้เอ่ยปากตอกกลับอะไรที่เจ็บแสบกว่าเดิม เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นหูก็ฃดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มอันตราย "โอ๊ะ ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย... คุณคินน์" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เอมเมอรัลด์อายส์