ความหึงหวงที่ไร้ขอบเขต

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะส่งโปรเจกต์นี้ให้ผมแก้ใหม่รอบที่สาม ทั้งที่ตัวเลขในกราฟมันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่ากลยุทธ์ของผมดีกว่า ผมคงต้องตั้งคำถามถึงวิจารณญาณของคุณแล้วล่ะครับคุณปัณณ์" เสียงทุ้มต่ำของธน ภาคินหัวหน้าแผนกการตลาดสุดเนี๊ยบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องประชุมกระจกใส ปัณณ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววเย้ยหยันชัดเจน นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบราวกับกำลังจับผิดเด็กประถม "วิจารณญาณเหรอครับพี่ธน? หรือว่าอีโก้ส่วนตัวของคุณมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริงกันแน่? ข้อมูลชุดนี้ผมรีเช็คมาสามรอบ ยอดเอ็นเกจเมนต์พุ่งขึ้นร้อยละสี่สิบ แต่พี่กลับบอกว่ามันเสี่ยงเกินไป... แปลว่าพี่ชอบความย่ำอยู่กับที่มากกว่าความก้าวหน้าสินะครับ" ปัณณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหวานแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ธนสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเสียหน้าเมื่อถูกลูกน้องอายุน้อยกว่าเถียงฉอดๆ ต่อหน้าทีมงานอีกสี่คนที่นั่งล้อมรอบโต๊ะ บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ ทุกคนต่างก้มหน้ามองเอกสารในมือ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวจะกลายเป็นเหยื่ออารมณ์ของคู่กัดประจำออฟฟิศคู่นี้ แต่ก่อนที่ธนจะทันได้อ้าปากเถียงกลับ ประตูห้องประชุมแบบกระจกฝ้าก็ถูกผลเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท แรงเหวี่ยงของบานประตูกระแทกวงกบเสียงดังสนั่น *ปัง!* จนทุกคนสะดุ้งโหย่ง หันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม ปรากฏกายขึ้นราวกับพายุทอร์นาโดที่หอบเอาความเย็นยะเยือกเข้ามาแช่แข็งบรรยากาศในห้องให้อุณหภูมิลดฮวบลงทันที คินน์... ประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งกลุ่มบริษัทคินน์โฮลดิ้งส์ สามีผู้เย็นชาที่ปัณณ์เพิ่งยื่นใบหย่าให้เมื่อสัปดาห์ก่อน และควรจะนั่งทำงานอยู่บนตึกใหญ่ใจกลางเมือง ห่างจากที่นี่ไปตั้งสิบกิโลเมตร ดึงดูดสายตา? แน่นอน. น่าเกรงขาม? สิ้นเชิง. ทว่าสิ่งที่ทำให้ปัณณ์ตาโตค้างไม่ใช่ความหล่อเหลาดุจเทพบุตรกรีกของอีกฝ่าย แต่เป็นรังสีอำมหิตและสายตาดุร้ายที่จ้องเขม็งมาที่ธน ราวกับเสือดาวหิวโหยที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ "เอ่อ... ท่านประธาน?" ธนลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด "มีอะไรให้ผมรับใช้เป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ถึงได้..." "ผมไม่ได้มาหาคุณ" คินน์ตัดบทเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว ก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของปัณณ์ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างบางจนมิดชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นอายความร้อนรุ่มของผู้ชายพุ่งเข้าปะทะนาวิกประสาทของปัณณ์ ปัณณ์กลืนน้ำลายลงคออึดกาลใหญ่ ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยอย่างระแวง "คุณ... มาทำไมที่นี่?" คินน์ไม่ตอบคำถามนั้นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองธนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะเลื่อนกลับมามองหน้าภรรยาที่ตีตัวออกห่าง ใบหน้าคมคายขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อปูดโปน ความหึงหวงที่สะสมมาหลายวันกำลังแผดเผาจนเขาควบคุมสติแทบไม่อยู่ ภาพที่เขาเห็นผ่านกระจกใสก่อนผลประตูกระแทกเข้ามา... ภาพที่ไอ้หัวหน้าแผนกหน้าหยกนี่โน้มตัวเข้ามาใกล้ปัณณ์เกินความจำเป็น รอยยิ้มที่ปัณณ์ใช้พูดคุยกับมัน... รอยยิ้มแบบนั้น ปัณณ์ไม่เคยส่งให้เขามาเป็นปีแล้ว! "ถ้าผมไม่มา ผมคงไม่รู้ว่าภรรยาที่ 'ขอหย่า' เพราะบอกว่าอยากเป็นอิสระ กำลังนั่งยิ้มระรื่นให้ผู้ชายอื่นในเวลางาน" คินน์เน้นเสียงคำว่า *ขอหย่า* หนักแน่น จนคนทั้งห้องประชุมหูผึ่ง ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับมองหน้าปัณณ์สลับกับท่านประธานหนุ่มแทบไม่ทัน ปัณณ์หน้าถอดสี รีบผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับสามีตัวร้ายทันที ความโกรธตีตื้นขึ้นมากลบความตกใจชั่วพริบตา "คุณคินน์! นี่มันเรื่องงานนะ คุณบุกเข้ามาเสียมารยาทแบบนี้หมายความว่ายังไง แล้วใครอนุญาตให้คุณเอาเรื่องส่วนตัวมาพูดในที่ทำงานของผม!" ปัณณ์แหวใส่เสียงดังลั่น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอายและฉุนเฉียว "เรื่องงานเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เกือบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว เรียกว่าประชุมหรือเรียกว่าจีบกันแน่ปัณณ์?" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ปัณณ์ทุบโต๊ะประชุมดังปั้ก ทนไม่ได้ที่ถูกปรักปรำด้วยสายตาหึงหวงอย่างไร้เหตุผล "เราเซ็นใบหย่ากันแล้วนะ! ถึงกระบวนการทางกฎหมายมันจะยังไม่เสร็จสิ้น แต่สถานะเราก็คือต่างคนต่างอยู่ คุณไม่มีสิทธิ์มาตามหึงตามหวงผมแบบนี้!" คำว่า *เซ็นใบหย่า* หลุดออกมาจากปากปัณณ์ ยิ่งทำให้พนักงานในห้องประชุมอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ข่าวลือเรื่องประธานหนุ่มกับพนักงานแผนกการตลาดกลายเป็นเรื่องจริงยิ่งกว่าละครหลังข่าว ธนที่ยืนงอยอยู่ข้างๆ เริ่มตั้งสติได้ รีบขยับเข้าไปใกล้ปัณณ์เพื่อแสดงความเป็นสุภาพบุรุษปกป้องเพื่อนร่วมงาน "เอ่อ... ท่านประธานครับ ผมว่าคุณเข้าใจปัณณ์ผิดแล้ว พวกเราแค่..." *หมับ!* ยังไม่ทันที่ธนจะพูดจบประโยค มือหนาของคินน์ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของปัณณ์แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำให้ปัณณ์เซถลาไปปะทะกับแผงอกกว้างของสามีจนจุก แว่นตาเกือบหลุดร่วง "ถอยไปห่างๆ เมียกู!" คินน์ตวาดกร้าวใส่ธนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ระเบิดออกจนกู่ไม่กลับ ธนผงถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกใจ รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านจากตัวคินน์จนไม่มีใครกล้าขยับตัวช่วยเหลือปัณณ์ "ปล่อยนะไอ้คนบ้า! เจ็บนะเว้ย!" ปัณณ์ดิ้นขลุกขลัก พยายามแกะมือเหล็กที่บีบต้นแขนตนแน่นราวกับคีมเหล็ก ยิ่งดิ้น คินน์ก็ยิ่งรวบร่างบางเข้ามาแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวด้วยความโกรธปนความระแวงที่กัดกินหัวใจมาหลายวัน คินน์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของปัณณ์ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งหึง ทั้งโกรธ และ... หวาดกลัวว่าจะสูญเสีย "จำใส่สมองไว้นะปัณณ์ ต่อให้เราจะหย่ากันร้อยรอบ หรือต่อให้เธอจะหนีไปสุดขอบโลก..." คินน์หยุดหายใจกั๊กหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก "ถ้าฉันยังไม่อนุญาต ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของเธอ!" พูดจบ คินน์ก็ไม่รอให้ปัณณ์ได้อ้าปากเถียง เขากระชากข้อมือบางให้เดินตามออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางสายตานับคู่ที่มองตามด้วยความตะลึงงัน ปัณณ์พยายามขัดขืนแต่สู้แรงช้างสารของสามีตัวดีไม่ไหว ร่างบางถูกลากผ่านหน้าโต๊ะทำงานออกไปยังลิฟต์ส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ประตูลิฟต์ปิดสนิท ขังทั้งสองคนไว้ในพื้นที่แคบๆ ทันทีที่พ้นสายตาคนอื่น คินน์ก็ดันร่างปัณณ์ชิดผนังตู้ลิฟต์ ใช้แขนแกร่งกักตัวไว้ตรงกลาง ก้มลงมองภรรยาตัวแสบด้วยสายตาดุดลึกที่ซ่อนหยาดหยดความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา ปัณณ์หอบหายใจจนอกกระเพื่อม เงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยความโมโหจัด "คุณมันเผด็จการที่สุด! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ คินน์! เราจบกันแล้ว!" "ยังไม่จบ..." คินน์กระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานที่เขาโหยหามาแรมเดือนทำให้สติที่เหลืออยู่ขาดผึ่ง "จนกว่าฉันจะบอกว่าจบ... เธอก็ยังเป็นของฉัน ปัณณ์... เธอเป็นของฉันคนเดียว" ริมฝีปากหยักขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากบางที่กำลังเผยออ้าจะต่อว่า ปัณณ์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากร่างหนาที่กดทับเข้ามาใกล้ทุกที ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซับซ้อนของหัวใจในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เอมเมอรัลด์อายส์