คำสารภาพที่พูดไม่จบ

ความเงียบงันภายในห้องรับแขกหนาแน่นเสียจนแทบจะจับต้องได้ รัศมีแห่งความเย็นชาที่เคยห่อหุ้มตัวคินน์ไว้ตลอดสองปี บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยความคุกรุ่นของบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด สายตาของเอมมี่—แขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย—กำลังกวาดมองสภาพภายในบ้านที่เปลี่ยนไปอย่างถนัดตา ปัณณ์ไม่ได้ขยับตัวถอยหนีแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดลำลองสบายๆ ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยประกายความขบขันระคนสมเพช ไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดหวั่นอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นคงคาดหวังไว้เลยแม้แต่น้อย "อ้อ... นึกว่าใครที่ไหน" ปัณณ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงหวานใสเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเนือยๆ แต่เชือดเฉือนจนคนฟังถึงกับสะดุด "คุณเอมมี่นี่เองค่ะ ขยันจริงๆ นะคะ ตามรังควานสามีชาวบ้านเขาถึงในบ้านเนี่ย ตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์หน้าด้านดีเด่น ประจำปีนี้ ฉันยกให้คุณคนเดียวเลยค่ะ" "ปัณณ์!" เสียงทุ้มต่ำของคินน์ตวาดขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาขวางกึ่งกลางระหว่างคนทั้งคู่ ดวงตาคมกราบดดุจเหยี่ยวตวัดมองภรรยาตัวเองอย่างคาดโทษที่กล้าพูดจาเผ็ดร้อนเช่นนั้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งสายตาเย็นเยียบไม่แพ้กันให้กับแขกผู้มาเยือน "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในบ้านผม... เอมมี่ ออกไปซะ" เอมมี่ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้าง ความามั่นใจที่พกมาเต็มร้อยเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นปฏิกิริยาของซีอีโอหนุ่ม "พี่คินน์คะ... เอมมี่แค่วิตกกังวลเรื่องงาน แล้วก็... เป็นห่วงพี่คินน์ต่างหากค่ะ เห็นว่าช่วงนี้พี่คินน์ดูแปลกไป ตั้งแต่มี... คนไร้ค่าคนนี้คอยเกาะอยู่" "คนไร้ค่าคนนี้แหละค่ะ ที่กำลังจะหย่าขาดจากสามีคุณสมบัติครบถ้วนอย่างคุณคินน์อยู่รอมร่อ" ปัณณ์สวนกลับทันควันโดยไม่ต้องรอให้คินณ์อ้าปากแก้ตัว รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มถูกส่งให้ แต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็ง "เพราะฉะนั้น ถ้าคุณอยากได้นักนัก... เชิญหยิบใส่กระเป๋าหิ้วแบรนด์เนมของคุณแล้วพากันไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลยนะคะ ประตูอยู่ทางโน้นค่ะ เชิญ!" บรรยากาศในห้องราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่าน คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกไม่ใช่เพราะคำพูดของเอมมี่ แต่เป็นเพราะประโยคที่ว่า *'กำลังจะหย่าขาด'* จากปากของปัณณ์ต่างหาก มันบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของเขาอย่างจัง จนเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว "เอมมี่... ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ" คินน์หันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตน้องร่วมงานที่ยังทำหน้าเหวอ "ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงบริษัทคุณพังพินาศในชั่วข้ามคืน ก็กรุณาถอนตัวออกไปจากชีวิตผม แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก!" น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาที่ไร้เยื่อใย ทำให้เอมมี่หน้าซีดเผือดลงทันที หญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองปัณณ์ด้วยความอาฆาตมากร้าว ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากบ้าน แรงกระแทกจากประตูกระจกที่ปิดลงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง... ความอึดอัดระลอกใหม่ก็พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของคนทั้งคู่ ปัณณ์ถอนหายใจยาวเหยียด ปัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น ปลายเท้าเรียวหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องครัวเพื่อจัดการมื้อเย็นที่ค้างคา แต่ทว่า— *พรึบ!* ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับด้วยมือหนาที่ทรงพลัง คินน์รั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งของสามีที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวจนขนลุกชัน "ปล่อยนะคะคุณคินน์ เล่นบ้าอะไรเนี่ย!" ปัณณ์ดีดดิ้น พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของอีกฝ่ายกลับกักขังเขาไว้ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดายราวกับกรงเหล็ก "หยุดดิ้นซะทีปัณณ์!" คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจของชายหนุ่มติดขัดเมื่อสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนคุ้นเคยที่เขาเกือบจะสูญเสียมันไปตลอดกาล "ทำไม... ถึงพูดคำนั้นออกมาง่ายดายนัก" "คำไหนล่ะคะ?" ปัณณ์หยุดดิ้น แต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นเถียง น้ำเสียงเยόะหยันถูกงัดมาใช้เพื่อปกปิดหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก "คำว่า 'หย่า' เหรอคะ? แปลกตรงไหน ในเมื่อคุณเองก็ไม่ได้ต้องการฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ หรือว่ากลัวเสียหน้าที่มีเมียขอหย่าก่อน?" "ไม่ใช่..." คินน์พึมพำปฏิเสธทันควัน ดวงตาคมกริบมองเสี้ยวหน้าหวานผ่านเงาสะท้อนของกระจกหน้าต่าง ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์พวยพุ่งขึ้นมาจนจุกอก มือหนาเลื่อนขึ้นโอบกระชับเอวบางไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ... ร่างในอ้อมแขนจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ปัณณ์ชะงักไป ดวงตากลมโตไหวระริกยามเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ฝ่ามือของสามี... คนอย่างคินน์เนี่ยนะกำลังสั่น? "แล้วมันคืออะไรล่ะคะ..." เสียงของปัณณ์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกระด้างเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสน "ที่คุณทำอยู่เนี่ย... มันหมายความว่ายังไงกันแน่ หึงเหรอ? หรือแค่เสียดายของเล่นชิ้นเก่าที่เคยสั่งให้ทำอะไรก็ได้?" คินน์หลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมความกล้า หัวใจที่เคยถูกปิดตายด้วยกฎระเบียบและความเย็นชา บัดนี้กำลังถูกทุบทำลายด้วยความรู้สึกที่แท้จริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด เขาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่บางสูดความหอมเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ "ไม่ใช่ของเล่น..." คินณ์พึมพำแผ่วเบา ร่างกายแนบชิดจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "ปัณณ์... ที่ผ่านมา ฉันอาจจะบ้าแต่เรื่องงาน อาจจะเย็นชาและทำร้ายความรู้สึกเธอจนเกินอภัย แต่... แต่ความจริงคือ ฉัน..." ชายหนุ่มหยุดชะงัก คำพูดที่อัดแน่นอยู่ในลำคอคล้ายกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ ปลายลิ้นร้อนผ่าวกลืนคำสารภาพที่สำคัญที่สุดลงไป เมื่อความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเข้าครอบงำ คินน์ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบฉายประกายความลังเลและความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง เขากลัว... กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วปัณณ์จะยิ่งวิ่งหนี กลัวว่ามันจะสายเกินไป... ปัณณ์รอคอย... หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าหวานเอี้ยวกลับมามองเล็กน้อยเพื่อรอฟังคำที่ค้างคาอยู่ริมฝีปากของสามี ดวงตาคู่สวยฉายแววคาดหวังที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง *พูดออกมาสิคะ... ตาบ้า...* ปัณณ์ร่ำร้องอยู่ในใจ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหนากำลังจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคสำคัญที่สามารถพลิกผันความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งหมด— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิดของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญอีกคน "คุณคินณ์คะ! แย่แล้วค่ะ! เอกสารโปรเจกต์สำคัญที่ห้องทำงานใหญ่โดนรื้อค้นกระจัดกระจายหมดเลยค่ะ!" คินณ์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ร่างสูงผละออกจากร่างบางทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ปัณณ์เซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหวานกลับมาเรียบตึงสนิทเพื่อซ่อนความไหววุ่นในแววตา และในวินาทีนั้นเอง... ประตูห้องรับแขกก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวหน้าตาตื่นตระหนกที่พุ่งพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ ❤️