วิกฤตความเชื่อใจ

เสียงประกาศิตของรินที่ดังก้องขึ้นในห้องทำงานกว้างราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทุกอณูอากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอแท็บเล็ตในมือของหญิงสาวยังคงสว่างวาบด้วยภาพเคลื่อนไหวที่แม้จะเบลอในระยะไกล แต่ก็มากพอจะทำให้คนมองจำได้แม่นยำว่าเป็นมุมลับหลังโต๊ะทำงานของประธานบริษัท คินน์ไม่ได้หันไปมองหน้าจอทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่มักจะนิ่งสงบราวกับผืนน้ำลึก กลับไหววูบด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธระอุ เขากวาดสายตากลับมามองร่างโปร่งของพายที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าหวานเฉี่ยวนั้นซีดเผือดลงชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุ่งร้ายไม่แพ้กัน "เธอใจกล้ามากนะพาย" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้แหลกคามือ "ลงทุนเอาเรื่องส่วนตัวของเรามาขาย เพื่อแลกกับเรตติ้งหรือเงินก้อนโตจากคนพวกนั้นสินะ?" พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาบวิ่งพล่านไปทั่วหัวใจ ไม่ใช่เพราะถูกด่าทอ แต่เป็นเพราะแววตาคู่คมที่กำลังมองมาทางเขามันเต็มไปด้วยความผิดหวัง... และความดูถูกเหยียดหยาม "ถ้าดิฉันจะขาย... คงไม่ได้ราคาแค่นี้หรอค่ะคุณคินน์" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทายแม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "มองโลกในแง่ร้ายเก่งเป็นที่หนึ่งสมกับเป็นนักธุรกิจใหญ่เลยนะคะ แต่ช่วยใช้สมองตรองดูสักนิดเถอะค่ะว่า ใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์จากคลิปบ้าๆ นี่" "หยุดปากดีสักที!" คินน์ตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนรินที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหย่ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพายด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง แผงอกกว้างแผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนน่ากลัว "หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังกล้าปฏิเสธหน้าด้านๆ อีกงั้นเหรอ? คลิปนี้ถูกส่งตรงมาจากไอพีแอดเดรสในบริษัท... และคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องนี้โดยไม่ต้องเคาะประตู มีคีย์การ์ดสิทธิพิเศษ และรู้ตารางเวลาของฉันทุกกระเบียดนิ้ว ก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น! พาย!" ชื่อท้ายประโยคถูกกดต่ำอย่างคาดคั้น คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดพวงแก้มไม่ได้ทำให้พายรู้สึกหวั่นไหวในทางที่ดีเลยสักนิด มีแต่ความคับแค้นใจที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก "ใช่ค่ะ ดิฉันรู้ตารางของคุณ รู้จักห้องนี้ดีกว่าห้องนอนตัวเองซะอีก... แต่ดิฉันไม่เคยคิดจะเอาความลับหรือเรื่องส่วนตัวของเราไปแลกกับเศษเงินสกปรกพวกนั้น!" พายตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาคลอหน่วย แต่เจ้าตัวกลับกะพริบตาไล่มันกลับลงไปอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าคุณคินน์ฉลาดสักนิด ก็ควรจะคิดได้นะคะว่า คนที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าเลขาฯ อย่างดิฉัน... มีใครบ้างในตึกนี้!" พายปรายตาคมกริบไปทางรินที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอย่างได้ใจ รินหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น "อุ๊ย อย่ามาโบ้ยความผิดให้คนอื่นเลยค่ะน้องพาย หลักฐานมันฟ้องคาตาอยู่แท้ๆ ว่าน้องพายเก็บความอิจฉาไว้ไม่ไหว อยากดังทางลัดจนตัวสั่น คุณคินน์เขาก็พูดถูกแล้วนี่คะ คนหน้าเงินแบบน้องพาย จะทำอะไรเพื่อเงินไม่ได้ล่ะจริงไหม?" รินจงใจหยิบยกปมด้อยเรื่องเงินที่พายเคยประกาศกร้าวไว้เมื่อวันแรกที่เข้าทำงานมาขยี้ซ้ำ เพื่อให้ไฟโทสะของคินน์โหมกระพือยิ่งขึ้น คินน์หันขวับไปมองรินด้วยแววตาดุดัน จนรินต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน "คุณออกไปก่อน ริน" "อ้าวคุณคินน์คะ แต่ว่า..." "ฉันบอกให้ออกไป!" เสียงตวาดกร้าวของประธานหนุ่มทรงพลังพอที่จะทำให้รินหน้าเสีย รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทកส้นเท้าออกนอกห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้พายก่อนบานประตูจะปิดลง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องทำงานหรูอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ คินน์ยังคงยืนค้ำหัวพายอยู่ชิดติดชั้นวางเอกสาร แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวงแคลงใจ อีโก้สูงลิ่วของประธานหนุ่มกำลังประจันหน้ากับศักดิ์ศรีที่ค้ำคอเลขาฯ ตัวแสบอย่างไม่มีใครยอมใคร "พิสูจน์สิพาย..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเย็นชาเอาไว้ครบถ้วน มือหนายื่นออกไปบีบคางมนของพายไว้มั่น บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตา "ถ้าเธอไม่ได้ทำ... พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าใครเป็นคนปล่อยคลิปนี้ ไม่อย่างนั้น... ฉันคงต้องไล่เธอออก และดำเนินคดีให้ถึงที่สุดในข้อหาละเมิดสิทธิ์และทำลายชื่อเสียงบริษัท" พายแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบ หัวใจที่เคยเต้นระรัวเพราะความคลั่งรักของเจ้านายหนุ่ม บัดนี้ถูกแช่แข็งจนเย็นเฉียบด้วยกำแพงความไม่เชื่อใจ "ไล่ดิฉันออกเหรอคะ? ดำเนินคดีงั้นเหรอ?" พายทวนคำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวยกขึ้นปัดมือหนาที่บีบคางตนให้ออกห่างอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาตั้งหลัก เผชิญหน้ากับร่างสูงด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่คินน์คาดคิด "ไม่ต้องลำบากไล่หรอค่ะคุณคินน์... เพราะต่อให้คุณกราบกรานขอร้องให้ดิฉันอยู่ต่อ ดิฉันก็ไม่เอาศักดิ์ศรีมาเหยียบย่ำกับเจ้านายที่หูเบาและไร้ซึ่งความเชื่อใจแบบคุณอีกแล้วเหมือนกัน!" สิ้นคำพูด พายก็คว้ากระเป๋าเอกสารของตัวเองขึ้นมาสะพายไหล่ เตรียมจะเดินผ่านร่างสูงออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ ทว่าคินน์กลับคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้พายเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกแกร่งอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เคยทำให้ใจสั่นไหว บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความอึดอัดและเจ็บปวด "ปล่อยนะ!" พายสะบัดข้อมือสุดแรง "ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เธอไป!" คินน์ตวาดลั่นด้วยความโมโหที่ถูกท้าทายอำนาจอีกครั้ง ความหึงหวง ความโกรธ และความกลัวลึกๆ ที่ไม่รู้ตัวกำลังตีรันฟันแทะอยู่ในอก "เธอคิดจะหนีปัญหาแค่นี้เนี่ยนะพาย? หนีความจริงที่ว่าเธอเป็นคนหักหลังฉัน!" "ดิฉันไม่ได้หนี! แต่ดิฉันไม่อย่อยู่ให้คนโง่ๆ มาปรักปรำต่างหาก!" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นแต่ไม่ยอมให้ไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "ถ้าคุณฉลาดสักนิด ก็น่าจะรู้ว่าคนที่ได้ประโยชน์ที่สุดจากเรื่องนี้คือใคร... และถ้าอยากได้หลักฐานนัก ก็ไปเช็คกล้องวงจรปิดหน้าห้องดูเอาเองเถอะค่ะ ว่าใครกันแน่ที่แอบย่องเข้ามาตอนที่คุณประชุมเมื่อวาน!" พายสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมได้อย่างเด็ดเดี่ยว ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูห้องทำงานโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องราวกับถูกสาป คำพูดประโยคสุดท้ายของพายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *กล้องวงจรปิดหน้าห้อง...* ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด เขารีบสาวเท้าไปที่โต๊ะทำงาน นิ้วแกร่งกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เพื่อเรียกดูไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดย้อนหลังทันที แถบเวลาสีแดงถูกเลื่อนกลับไปยังช่วงเวลาเกิดเหตุ ภาพบนจอปรากฏร่างของรินที่กำลังเดินลับๆ ล่อๆ เข้ามาใกล้ห้องทำงานของเขา พร้อมกับมือที่ถือแฟลชไดร์ฟบางอย่างเสียบเข้ากับช่องสัญญาณระบบเครือข่ายภายในของห้องทำงาน... คินน์เบิกตากว้างขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกผิดพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอกราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำที่กลางใจ เมื่อภาพบนจอแสดงให้เห็นชัดเจนว่ารินเป็นคนขโมยข้อมูลและปล่อยคลิปนั้นออกไปทั้งหมด ไม่ใช่พาย... ไม่ใช่เลขาฯ ปากเก่งคนนั้นเลยสักนิด! *พรวด!* คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เขารีบคว้ากุญแจรถและมือถือบนโต๊ะ หมุนตัวพุ่งพรวดไปที่ประตูเพื่อจะวิ่งตามร่างเล็กที่เพิ่งเดินออกไป แต่ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูออกไป ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องทางเดินยาวหน้าห้อง กลับไม่ใช่ความว่างเปล่า ร่างสูงของใครบางคนที่คินน์คุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังยืนขวางทางพายเอาไว้ ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนมุมปาก และช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ ทำให้คินน์ต้องชะงักฝีเท้าลงทันทีด้วยความตกตะลึง "อ้าว... น้องพายคนสวย ร้องไห้มาแบบนี้ ใครทำอะไรคนเก่งของพี่กันครับเนี่ย?" เสียงทุ้มกวนประสาทของ 'ธน ์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคินน์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสของพายอย่างถือวิสาสะ โดยมีพายยืนนิ่งงันปล่อยให้เขาทำโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย คินน์ยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู เลือดในกายพลันเดือดพล่านขึ้นมาถึงขมับเมื่อเห็นภาพบาดตานั้น แววตาคมกริบฉายประกายความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวจนแทบลุกเป็นไฟ พายหันมาสบตากับเขาพอดีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย ก่อนจะเอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มคลั่งรักดิ่งวูบลงสู่เหวลึก "ในเมื่อคุณคินน์ไม่ต้องการดิฉันแล้ว... งั้นข้อเสนอของท่านประธานธน... ดิฉันขอรับไว้พิจารณา ณ ตอนนี้เลยก็แล้วกันนะคะ!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและอินไปกับความสัมพันธ์สายซึนปนคลั่งรักของคินน์และพายนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ! - กำมะหยี่สีแดง