สัญญาณเตือนอันตราย

ประตูห้องทำงานบานหนาปิดสนิท แต่ความเงียบงันด้านในกลับดังสนั่นเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิด พายสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของคนตัวโตกว่าทันทีที่ตั้งสติได้ ความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของคินน์เมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ คล้ายรอยประทับที่ลบไม่ออก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจเท่ากับเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้าเมื่อครู่ "คุณรินไม่ได้เดินกลับไป..." พายพึมพำเสียงเบาหวิว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกชัดเจนว่าภัยกำลังมาเยือน คินน์สบถเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึงบัดนี้มืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆฝน ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปใกล้ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที ความว่างเปล่าของทางเดินสีเทายาวเหยียดคือคำตอบยืนยันว่าไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยวนเจือจางอยู่ในอากาศ... กลิ่นประจำตัวของริน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะค่ะ" พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง "ถ้าคุณรินเห็นภาพเมื่อครู่ เธอไม่ได้แค่เอาไปพูดเล่นในวงสังคมแน่" "เธอไม่มีหลักฐาน" คินน์ตอบเสียงกร้าว นัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปรอบทางเดินด้วยความหงุดหงิดระคนกังวล "ภาพมุมนั้นมันก้ำกึ่ง เธออาจจะคิดว่าฉันแค่ดึงเธอไว้ไม่ให้ล้ม" "คุณคินน์กำลังหลอกตัวเองนะคะ" พายหันมาสบตา ประกายในดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยันเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวฐานะเจ้านาย "ผู้หญิงอย่างคุณรินไม่เคยสนหรอกค่ะว่าความจริงคืออะไร เธอสนแค่ว่า 'ภาพ' ที่เธอเห็นสามารถเอาไปทำอะไรเพื่อประโยชน์ของตัวเองได้บ้างต่างหาก" คำพูดของเลขาฯ หนุ่มตรงเผงจนคินน์เถียงไม่ออก ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความดื้อรั้นและอีโก้สูงส่งมักจะทำให้เขากล้าชนกับคนทั้งโลก แต่กับเรื่องนี้... เขากลัว ความกลัวที่จะสูญเสียบางคนไปเพราะความสะเพร่าของตัวเองเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด "แล้วนายจะทำยังไง?" คินน์ถามเสียงทุ้มต่ำ ลดทอนความเกรี้ยวกราดลงโดยไม่รู้ตัว ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายจนพายต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ถอยไปก่อนค่ะ ประธานคินน์" พายดันอกแกร่งเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว ใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็น "เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว... และที่สำคัญที่สุด ผมไม่ได้กลัวคุณรินหรอกนะ แค่ไม่อยากเปลืองพลังงานกับคนไม่มีเหตุผล" "ปากเก่ง" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันโดยสิ้นเชิง "ถ้าเธอเล่นตุกติกจริงๆ ฉันจัดการเอง นายไม่ต้องเอาหัวสมองสวยๆ มาคิดเปลืองเรี่ยวแรง" "ถ้าคุณจัดการเองได้ดี ป่านนี้คงไม่มีข่าวเสียหายหลุดออกมาถึงหูผมหรอกค่ะ" พายสวนกลับทันควัน ไม่ยอมให้บรรยากาศพาไปใจอ่อนเด็ดขาด ในขณะเดียวกัน ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม ซึ่งห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร รินกำลังยืนอยู่หลังกระจกใสของร้านกาแฟหรู รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสด ในมือถือสมาร์ทโฟนหน้าจอเปิดค้างไว้ที่รูปภาพความยาวไม่กี่วินาที... ภาพที่คินน์กำลังโอบกอดพายแนบชิดในมุมอับสายตา แม้ภาพจะไัวและเบลอเล็กน้อย แต่กิริยาท่าทางและความใกล้ชิดนั้นฟ้องชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายและลูกน้องทั่วไปอย่างแน่นอน "คิดจะเขี่ยฉันทิ้งเหอะคินน์..." รินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาส่อแววเจ้าเล่ห์และกระหายการแก้แค้น "นายเลือกคนผิดเองนะที่เอาเด็กเสเพลมาไว้ข้างกาย แถมยังทำท่าทางปกป้องออกนอกหน้าขนาดนั้น" นิ้วเรียวกดส่งไฟล์ภาพและคลิปสั้นไปยังกลุ่มไลน์ลับของสื่อมวลชนสายบันเทิงและแวดวงสังคมธุรกิจ พร้อมข้อความบรรยายสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยการชี้นำให้เข้าใจผิดว่าผู้บริหารหนุ่มไฟแรงกำลังถูกเลขาฯ ส่วนตัวใช้มารยากลืนกินบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ รินสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความสะใจ รอเวลาเพียงไม่กี่นาทีให้ระเบิดเวลาลูกนี้ทำงาน ตัดกลับมาที่ห้องทำงานประธาน คินน์กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อยื้อพายให้อยู่ต่อ แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือบนโต๊ะทำงานของพายก็ดังขึ้นรัวๆ ติดต่อกันหลายครั้ง บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แววตาที่เคยฉายแววท้าทายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นชา ร่างเพรียวชะงักไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความในกรุ๊ปแชทภายในบริษัทที่ถูกส่งต่อกันมาเป็นทอดๆ พร้อมลิงก์ข่าวซุบซิบจากเพจดัง "มีอะไร?" คินน์ถามเสียงเข้ม สังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทีของคนตรงหน้า พายเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้านาย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเยือกเย็นและอันตรายจนคินน์ต้องขมวดคิ้วมุ่น "ดูเหมือนว่า... คุณรินจะไม่รอให้ผมเป็นคนเริ่มวางแผนแล้วล่ะค่ะ" พายยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้คินน์ดู ภาพพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของเพจบันเทิงชื่อดังปรากฏหราอยู่ตรงนั้น พร้อมแคปชันกระตุกต่อมเผือกที่กำลังแชร์กันไปทั่วโลกออนไลน์ คินน์ก้มลงมองหน้าจอ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการสะกดกลั้นอารมณ์ ร่างสูงกําหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ทว่าก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากสบถหรือสั่งการใดๆ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงไป ก็ถูกผลเปิดผางเข้ามาอีกครั้งอย่างไร้มารยาท ร่างระหงของรินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแห่งผู้ชนะที่ฉาบอยู่บนใบหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาสวีท... แต่ดูท่าทางท่านประธานคงต้องมีคำอธิบายให้บอร์ดบริหารฟังโดยด่วนแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักแบบพายุบุเกสนี้ด้วยกันนะคะ!