พายุอารมณ์

ปฏิทินบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับเกือบปลิวไปกระแทกกับผนังกระจกใส หากมือเรียวของพายจะไม่คว้ามันไว้เสียก่อน แรงปะทะจากฝ่ามือหนาที่กระแทก‒ปัง! ลงบนพื้นผิวไม้เนื้อดีทำให้หัวใจของเลขาฯ หนุ่มกระตุกวาบ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความกรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานขึ้นจนร้อนผ่าวไปทั่วลำคอ "คุณคินน์กำลังเสียสติไปกันใหญ่แล้วนะคะ!" พายตวัดสายตากลับไปมองร่างสูงสง่าของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยโทสะ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายจะมืดมนและกดดันราวกับพายุฤดูร้อนที่พร้อมจะพัดทุกอย่างให้พังพินาศ คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเลขาฯ ของตนราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ผมเสียสติ? หรือคุณต่างหากที่กำลังท้าทายอำนาจของผม พาย?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างเฉียบคม คินน์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายทีละก้าว บีบบังคับให้พายต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง "เอกสารโปรเจกต์สำคัญทำไมถึงไปอยู่ในมือของรินได้? คุณอธิบายมาสิ!" "ผมไม่ได้เอาให้ใคร!" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธจัดที่ถูกปรักปรำ "ถ้าคุณคินน์จะใช้สมองคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์และความเผด็จการตัดสินคนอื่น คุณก็จะรู้ว่าผมไม่มีวันทำลายความน่าเชื่อถือของตัวเองเด็ดขาด!" "ปากดี!" คินน์คำรามลั่น ประชิดตัวเข้ามาจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของพายอย่างถือวิสาสะ บีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่เหนือการควบคุม ความหึงหวงและความระแวงที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นความเผด็จการอย่างไร้เหตุผล "ต่อจากนี้ไป คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวออกนอกห้องนี้ ไม่มีสิทธิ์ติดต่อใครทั้งสิ้นจนกว่าผมจะสอบสวนความจริงเสร็จ! นี่คือคำสั่ง!" พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนรังเกียจ แรงบีบที่ข้อมือเริ่มสร้างความเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บทางกายยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บช้ำที่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ร่างบางพยายามสะบัดข้อมือออกสุดแรง แต่มีหรือที่แรงของเลขาฯ จะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้บ้าคลั่งอำนาจได้ "ปล่อยผมนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม!" พายตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับ แค้นใจ "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาสั่งห้ามโน่นห้าม นี่ ยึดอิสรภาพของผม! ผมเป็นเลขาฯ นะครับ... เอ๊ย! เป็นเลขาฯ นะคะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณ!"เกือบหลุดปากคำผู้ชายแมนๆ ออกมาเสียแล้ว ดีที่สติยังกลับมาทันในเสี้ยววินาที คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่นั้น ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่สะดุดกึก หัวใจของหมาโบ้สายซึนกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตนเองล้ำเส้นและใจEร้อนเกินไป แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่กลับทำให้ริมฝีปากหยักเม้มแน่น ปฏิเสธที่จะเอ่ยคำขอโทษออกมา "ถ้าไม่อยากโดนหนักกว่านี้ ก็จำใส่สมองเอาไว้ว่าคุณเป็นคนของผม!" คินน์กดเสียงต่ำลง พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "ทุกอย่างที่เป็นคุณ... อยู่ภายใต้การควบคุมของผมทั้งนั้น!" "ทุเรศ!" เพี้ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบกับผิวแก้มสากดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานกว้าง สติของคินน์ขาดผึ่ง ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบ รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนผิวขาว แต่เจ้าตัวกลับไม่โกรธเคือง กลับกัน... ดวงตาคมกริบกลับหันกลับมามองพายด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและเจ็บปวดกว่าเดิม พายหอบหายใจ อกบางกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ข้อมือที่เป็นรอยแดงช้ำฟ้องชัดถึงความป่าเถื่อนของคนตรงหน้า ร่างบางสะบัดหน้าหนี ไม่อยากแม้แต่จะสบตาคนที่ใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกกัน "ถ้าเกลียดผมนัก ทำไมไม่ไล่ผมออกไปเลยล่ะครับ... เอ๊ย! ออกไปเลยล่ะคะ!" พายแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา "จะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าเลขาฯ จอมปลอมคนนี้อีก!" "ผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก..." คินน์ยื่นมือออกไปหมายจะแตะแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตา แต่พายกลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา ร่างสูงชะงักค้างกลางอากาศ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันราวกับสงครามเย็นที่รอวันปะทุซ้ำ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ก่อนที่บานประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างอรชรของรินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ทว่ารอยยิ้มนั้นต้องชะงักค้างเมื่อเห็นสภาพอันน่าตกใจของคนทั้งสอง "อุ๊ย... ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณคินน์ พอดีรินแค่จะเอาเอกสารสำคัญมา... ว피!" รินยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างของเธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อจู่ๆ คินน์ก็หันขวับมามองเธอด้วยแววตาดุดันน่ากลัวราวกับปีศาจ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนเธอต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาห้องนี้ ออกไป!" คินน์คำรามลั่น เสียงตวาดก้องกังวานจนรินหน้าถอดสี ทว่า... ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวขาหนี พายกลับปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ ส่งยิ้มเย็นเยียบให้ประธานหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คินน์ต้องหน้าซีดเผือด "ในเมื่อคุณคินน์อยากให้ผมเป็น 'คนของบอส' นัก... งั้นผมขอลาออกจากตำแหน่งเลขาฯ ณ วินาทีนี้เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจค่ะ... ท่านประธาน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับพายุอารมณ์ของบอสตัวร้ายกับเลขาฯ คนสวยนี้นะคะ!