คำสารภาพที่พูดไม่จบ

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้าทำหน้าแบบนั้นใส่ผม?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคินน์ไม่ได้เจือแววขบขันแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายในระยะประชิดห่างจากปลายจมูกของพายเพียงคืบเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยวนอยู่รอบตัว จนเลขาฯ หนุ่มหน้าหวานต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังกระจกใสของห้องทำงานส่วนตัวเข้าอย่างจัง หนทางถอยร่นถูกปิดตาย พื้นที่ส่วนตัวถูกรุกรานด้วยความใกล้ชิดที่พายไม่เคยยินยอม... หรือลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกำลังเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้กันแน่ “ผมเป็นเลขาฯ ครับ... เอ้ย เป็นเลขาฯ ของคุณค่ะ!” พายเกือบหลุดคำพูดดิบเถื่อนตามสันดานเดิมออกไป รีบเปลี่ยนสรรพนามและปรับเสียงให้หวานหยดเยิ้มประชดประชันทันทีเมื่อเห็นดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างจับผิด “และหน้าที่ของเลขาฯ มืออาชีพก็คือเตือนสติท่านประธานที่มีอีโก้สูงทะลุเพดาน ไม่ให้เดินไปตกหลุมพรางของผู้หญิงอย่างคุณรินต่างหากล่ะคะ” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีเข้มวับวาวราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นไปทาบลงบนกระจกใสข้างใบหูของอีกฝ่าย กักตัวพายไว้ในอ้อมแขนกลายๆ “เป็นแค่ลูกจ้าง แต่ปากดีเป็นเลิศนะพาย” คินน์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ “หึงเหรอ? เห็นผมไปทานข้าวกับรินแล้วต่อมความอิจฉาทำงานจนสมองลัดวงจร ถึงได้วิ่งแจ้นตามไปราวีถึงร้านอาหารแบบนั้น?” พายเบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเลือดลมสูบฉีด ร่างบางพยายามดันอกแกร่งของเจ้านายตัวร้ายออกสุดแรง แต่คนตรงหน้ากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน “หึง? บ้าหรือเปล่าคะคุณคินน์! ฉันแค่วิ่งไปทำหน้าที่ตามคำสั่งต่างหาก ประเดี๋ยวถ้าคุณโดนยัยงูพิษนั่นเป่าหูจนเซ็นสัญญาเสียเปรียบ บริษัทเจ๊งขึ้นมา เงินเดือนฉันกับโบนัสสิ้นปีล่ะคะ ใครจะรับผิดชอบ!” พายเถียงคอเป็นเอ็น พวงแก้มใสแดงก่ำด้วยความฮึดฮัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเพราะความใกล้ชิดเกินงามกันแน่ที่ทำให้หัวใจเต้นโครมคราม “เหอะ ปากแข็ง” คินน์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่เลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยประกายความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ “ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมตอนที่รินเอื้อมมือมาแตะแขนผม เธอถึงทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อเขาล่ะหึ?” พายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตหลบวูบอย่างมีพิรุธ “ฉัน... ฉันเปล่าทำหน้าแบบนั้นซะหน่อย!” “โกหกไม่เนียนเลยนะพาย” คินน์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันจนแยกไม่ออก “ยอมรับมาเถอะน่า ว่าเธอ—พาย คนเก่งคนนี้ กำลังหึงจนตัวสั่น กลัวว่าเจ้านายรูปหล่อคนนี้จะโดนคนอื่นคาบไปกิน” คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงความจริงจังเอาไว้เกินครึ่ง ทำให้พายรู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก มือบางที่ดันอกเขาอยู่เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความเจ้าเล่ห์ของเจ้านายเริ่มกัดกินทีละน้อย ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว! คินน์มองปฏิกิริยาอึกอักนั้นด้วยความสะใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ ความนิ่งเงียบของพายในตอนนี้คือคำสารภาพชั้นดี ชายหนุ่มเกือบจะเอ่ยปากยอมรับออกมาตรงๆ แล้วว่า *‘ใช่... ฉันเองก็หวงเธอเหมือนกันจนแทบคลั่ง’* แต่ทว่าอีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตกลับทำหน้าที่เบรกความรู้สึกนั้นไว้ทัน จะให้เสียฟอร์มบอกรักเลขาฯ ปากเก่งคนนี้ก่อนน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ! คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสติกลับมาแล้วเตรียมจะกล่าววาจายั่วโมโหเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวของตัวเอง “ความจริงแล้ว... ฉันก็แค่...” คินน์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างเผลอไผล “ฉันก็แค่คิดว่า... ถ้าเธอแสดงอาการหึงหวงออกมามากกว่านี้อีกนิด ฉันอาจจะ...” คำพูดที่เหลือค้างเติ่งอยู่ในลำคอ เมื่อจู่ๆ บรรยากาศเงียบงันในห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราด “คินน์คะ!” เสียงแหลมสูงคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาทของริน คู่ควงเก่าที่ถือวิสาสะผลักประตูกระจกเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย รินหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ประธานหนุ่มรูปหล่อกำลังยืนกักตัวเลขาฯ หน้าหวานไว้แนบผนังด้วยท่าทางที่ส่อความสัมพันธ์เกินเจ้านายกับลูกจ้างอย่างชัดเจน พายสะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักคินน์เต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว แล้วจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ คินน์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมคายบึ้งตึงลงทันทีด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุดันราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ “ริน... ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนี้โดยไม่เคาะประตูกับเลขาฯ ผมก่อน?” คินน์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน น้ำเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วห้อง รินหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เดินน่องสะโพกเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษ “รินขอโทษค่ะ พอดีรินมีเอกสารด่วนเรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่ต้องให้คุณเซ็นทันที กลัวว่าจะรอไม่ไหว... อุ๊ย รินไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหมคะเนี่ย?” สายตาดุจเหยี่ยวของรินเหลือบมองพายด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง พายเชิดหน้าขึ้นทันที ปรับสีหน้ากลับมาเป็นเลขาฯ ผู้เยือกเย็นและไร้ความรู้สึกได้ในเสี้ยววินาที “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวก่อนนะคะท่านประธาน” พายเอ่ยเสียงเรียบ เตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้องระอุนี้ ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมถึงลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำและประโยคคำสั่งเผด็จการจากด้านหลังก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงักเท้า “ใครอนุญาตให้เธอออกไป... พาย อยู่เคลียร์งานตรงนี้ให้เสร็จก่อน!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนใจสั่นคู่นี้เสมอนะคะ!