ข้ามเส้นไปแล้ว

เอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถูกกวาดร่วงลงพื้นด้วยสันมือของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ น้ำหนักของความเงียบในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดนั้นหนักหน่วงเสียจนแทบจะบีบปอดให้แหลกคั้นเป็นจุล "ใครอนุญาตให้เธอออกไป... พาย อยู่เคลียร์งานตรงนี้ให้เสร็จก่อน!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าคมคายที่บึ้งตึง พายยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่ถูกล็อกกลอนโดยฝีมือของคนตัวโต ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที "ฉันไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณนะคะ ท่านประธานคินน์ เวลาทำงานของฉันหมดตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วค่ะ" พายเชิดหน้าขึ้น เลียนแบบรอยยิ้มเยาะหยันที่อีกฝ่ายชอบใช้ใส่คนอื่น "ถ้าไม่มีเรื่องงานด่วน... กรุณาเปิดประตูด้วยค่ะ ฉันง่วง" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเรวเสียจนพายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อAหนาแน่น ไอร้อนจากตัวของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนแทบจะหลอมละลายความแข็งกร้าวทั้งหมดที่พายเพียรสร้างขึ้นมาตลอดทั้งวัน "ง่วงเหรอ?" คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สันจมูกโด่งคมและดวงตาคมกริบที่มักจะมองคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเหี้ยมเกรียม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความต้องการที่ดิบเถื่อนและชัดเจน "แต่ฉันตื่นตัวมากเลยนะพาย... โดยเฉพาะเวลาที่เธอดื้อใส่แบบนี้" "คุณคินน์... ถอยไปนะคะ ไม่งั้นฉันจะ..." "จะทำไม? จะแจ้งความเหรอ หรือจะฟ้องร้องข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ?" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่แววตากลับสั่นระริก "ลองดูสิ... ว่าถ้าฉันทำมากกว่านี้ เธอยังจะมีแรงมาเถียงฉันอีกไหม" มือหนาคว้าเข้าที่เอวบางแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างแรงจนพายอุทานออกมาเบาๆ ความตกใจทำให้มือเรียวต้องยกขึ้นยันแผงอกกว้างเอาไว้ กล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มส่งความร้อนผ่านฝ่ามือเข้ามาจนพายต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างคินน์จะยอมปล่อยเหยื่อที่อยู่ในกำมือ "ปล่อยนะคุณ! บ้าอำนาจนักหรือไง!" พายทุบเข้าที่ลาดไหล่กว้าง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ซ้ำยังก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "ปากดีนักนะ... ถ้าเปลี่ยนจากคำพูดพวกนี้ มาเป็นอย่างอื่น... เธอคงน่ารักกว่านี้เยอะ" คำพูดที่เต็มไปด้วยความหยamเหยียดนั้นทำให้พายหมดความอดทน ความรู้สึกอัดอั้นตลอดหลายเดือนที่ต้องทนรับมือกับเจ้านายปากร้ายแต่เอาแต่ใจระเบิดออกมา พายจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกบ้าง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมคาย ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ถ้าฉันน่ารัก... แล้วคุณจะกล้าพอไหมล่ะคะ" สิ้นคำท้าทาย สติที่เหลืออยู่เส้นสุดท้ายของคินน์ก็ขาดผึ่งลงทันที ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงอารมณ์ที่สะสมมานานนับเดือนถูกปลดปล่อยออกมาผ่านจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ พายเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ แรงขัดขืนที่เคยมีเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อความนุ่มละมุนเจือความร้อนรุ่มเริ่มแทรกซึมเข้ามาครอบงำ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งอย่างน่าประหลาด มือหนาที่เคยบีบเอวบางเปลี่ยนเป็นโอบประคองท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายรับสัมผัสที่วาบหวามนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พายหลับตาลงอย่างจำยอม หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นเต้นเร้าใจแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ปลายนิ้วเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นจิกกำสาบเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงหายใจหอบกระชั้นและสัมผัสที่ก้าวล้ำเส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องไปไกลแสนไกล เกราะป้องกันทุกอย่างพังทลายลงในห้องทำงานที่เงียบสงบ ความเร่าร้อนที่แ스ดงออกผ่านอ้อมกอดและสัมผัสทำให้รู้ว่า... กฎที่เคยตั้งไว้ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว เมื่อริมฝีปากผละออกจากกันอย่างจำใจ ทั้งคู่ต่างยืนหอบหายใจ คินน์ซบหน้าลงกับลาดไหล่บาง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่อง มือหนายังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา ความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้ายถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกในวินาทีนี้ "เธอข้ามเส้นมาแล้วนะพาย..." เสียงทุบกระซิบแหบพร่าข้างใบหู "และบอกไว้ก่อนเลย... ว่าฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอกลับไปยืนฝั่งนั้นอีกเด็ดขาด" พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก แต่ความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เธอก็ไม่อยากกลับไปยืนจุดเดิมเช่นกัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะบรรยากาศหวานล้ำในห้องทำงานส่วนตัวให้สะดุดลงทันที "คุณคินน์คะ... รินเองค่ะ รินรู้ว่าคุณยังอยู่ในนั้น เปิดประตูให้รินหน่อยสคะ..." เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่พยายามจะเปิดเข้ามา ขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังลึกซึ้งจนคินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปที่บานประตูก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันนะคะ อ่านแล้วชื่นใจมากเลยค่ะ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!