ตามล่ากลับห้อง

เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ คลอเคล้าด้วยเสียงดนตรีแจズในงานเลี้ยงรับรองของสมาคมนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้ทำให้รินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ปลายนิ้วที่เรียวยาวจนสวมแหวนเพชรเม็ดโตกำลังจิกเข้าหากันแน่น ขณะที่ดวงตากวาดมองไปยังร่างโปร่งของเลขาฯ หน้าห้องที่กำลังยืนถือแท็บเล็ตคุยกับแขกผู้ใหญ่ด้วยท่าทีคล่องแคล่ว พายในชุดสูทสากลตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม ช่างดูโดดเด่นสะดุดตาจนน่าหงุดหงิด ใบหน้าหวานเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มสุภาพที่ใช้รับมือกับพวกนักลงทุนกระเป๋าหนักได้อย่างไร้ที่ติ ยิ่งพายฉลาดและเป็นงานมากเท่าไหร่ รินก็ยิ่งรู้สึกว่าฐานะของตัวเองในใจของคินน์สั่นคลอนมากขึ้นเท่านั้น "ดูท่าทางเลขาฯ ของคุณคินน์จะฮอตน่าดูนะคะงานนี้" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ทั้งนักลงทุนรุ่นลูกรุ่นหลานต่างก็แวะเวียนมาทักทายไม่ขาดสาย น่าอิจฉาประธานคินน์เขานะคะที่มีมือขวาหน้าตาดีแถมทำงานเก่งขนาดนี้" รินฝืนยิ้มรับคำเยินยอนั้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความริษยา เธอรู้ดีว่าคินน์ไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องพวกนี้ แต่เธอก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นใครก็ตามมายืนอยู่ในรัศมีสายตาเดียวกับเขา โดยเฉพาะพาย คนที่เคยประกาศกร้าวต่อหน้าเธออย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี ในจังหวะที่รินกำลังจะเดินเข้าไปหาเรื่องเพื่อขัดจังหวะการสนทนาระหว่างพายกับนักลงทุนหนุ่มตระกูลดัง ประตูห้องจัดเลี้ยงบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยรอบบริเวณนั้นราวกับถูกดูดกลืนหายไปชั่วขณะ ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงหรูทันทีที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา คินน์ ปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าที่เรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบงานก่อนจะล็อกเป้าหมายไปที่ร่างโปร่งซึ่งยืนอยู่กลางวงล้อม แววตาของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระAอุผสมผสานกับความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้จนแทบจะระเบิดออกมา เขาไม่ได้สนใจสายตาของแขกเหรื่อหลายสิบชีวิตที่หันมามองเป็นตาเดียวเลยสักนิด ขายาวก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาร่างโปร่งด้วยจังหวะที่รวดเร็วและเด็ดขาด พายที่กำลังก้มหน้าดูตารางนัดหมายในแท็บเล็ตชะงักกึก เมื่อเงาของใครบางคนทาบทับลงมา พร้อมกับสัมผัสร้อนจัดที่กระชากข้อศอกของเขาอย่างแรงจนเครื่องมือสื่อสารเกือบหลุดมือ "คุณคินน์..." พายอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "นี่คุณ... เข้ามาทำอะไรที่นี่ครับ— เอ๊ย คะ!" เกือบหลุดปากพูดคำเดิมออกไปตามความเคยชิน ดีที่เบรกทันเวลา "กลับห้อง" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนขีดสุด คินน์จ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มความน่ามองเกินความจำเป็นในสายตาเขา "นายมีหน้าที่เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน ไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถให้ใครมาขายขนมจีบในงานเลี้ยงไร้สาระแบบนี้" "นี่ผมกำลังทำงานอยู่นะครับ!" พายพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นกลับยิ่งแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก "อีกอย่าง นี่คืองานเลี้ยงของสมาคม การสร้างคอนเนคชันคือหน้าที่ของผมในฐานะ..." "ฉันบอกให้กลับ ก็คือกลับ" คินน์ตัดบทอย่างไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังนักลงทุนหนุ่มที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างกายพาย จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูดด้วยความเกรงกลัวอารมณ์คุกกรุ่นของประธานหนุ่ม "ส่วนแก... ถ้ายังไม่อยากให้บริษัทของครอบครัวล้มละลายภายในสัปดาห์หน้า ก็ถอยออกไปให้ห่างจากคนของฉันซะ" คำว่า "คนของฉัน" ทำเอาพายหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แม้จะพยายามทำใจแข็งแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมก็ยังทรยศเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก รินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า "คุณคินน์คะ! ทำไมถึงทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ล่ะคะ นี่มันงานสำคัญนะ พายเขาก็แค่ทำหน้าที่..." รินตัดสินใจเดินเข้ามาแทรกกลาง พร้อมส่งสายตาตัดพ้อที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดไปให้ แต่คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอด้วยซ้ำ เขากลับกระชากข้อมือของพายให้เดินตามหลังแรงขึ้นอีกก้าว จนตัวพายเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอายความร้อนรุ่มเฉพาะตัวทำให้สติของพายกระเจิดกระเจิง "หน้าที่ของเลขาฯ หมดเวลาตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว" คินน์หันไปปรายตามองรินด้วยแววตานิ่งสนิทที่เยียบเย็นจนน่ากลัว "ส่วนเธอ... ถ้าว่างมากนัก ก็ไปจัดการเรื่องโปรเจกต์ของตัวเองให้เรียบร้อย อย่ามาทำตัวว่างงานคอยสอดเรื่องของคนอื่น" พูดจบ คินน์ก็ไม่รอให้ใครได้อ้าปากเถียงอีกต่อไป เขากึ่งลากกึ่งจูงพายให้เดินฝ่าฝูงชนมุ่งตรงไปยังทางออกทันท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความตกตะลึง พายทั้งอายทั้งโมโห ขาทเรียวพยายามก้าวตามแรงดึงแต่ก็อดไม่ได้ที่จะต่อปากต่อคำ "ปล่อยผมนะคุณคินน์! ผมเดินเองได้! ข้อศอกผมจะหักอยู่แล้วนะ!" "ถ้ายังส่งเสียงดังอีกคำเดียว นายจะได้รู้ว่าฉันจะทำอะไรกับคนปากดีแถวนี้ในรถบ้าง" คินน์ก้มหน้ากระซิบชิดใบหูของร่างบาง น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยการขู่แกมบังคับที่ทำเอาพายขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทันทีที่ทั้งคู่หลุดพ้นจากประตูห้องจัดเลี้ยงมายังทางเดินส่วนตัวที่เงียบสงบ คินน์ก็ผลักร่างของพายชิดติดกับผนังกำแพงทันที มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังร่างโปร่งไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้หนีไปไหนได้เลย ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ระคนเสน่หา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมละลายความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดให้กลายเป็นความคลั่งรัก "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง..." พายหอบหายใจเบาๆ เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ลากผมออกมาแบบนี้ เสียหายหมด..." "เสียหายตรงไหน หน้าที่เลขาฯ หมดตั้งแต่หมดเวลาทำการแล้วจริงไหม?" คินน์เสียงพร่า มือหนาเลื่อนจากผนังมาจับคางคางมนให้เงยขึ้นรับสายตา "หรือที่นายหงุดหงิด... เพราะกำลังสนุกกับการบริหารเสน่ห์ใส่ไอ้พวกนั้นกันแน่พาย?" "ผมไม่ได้ทำ..." พายพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับตรึงใบหน้าเขาไว้มั่น "โกหก" คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกลัวลึกๆ กลัวว่าสักวันคนตรงหน้าจะหลุดมือไป กลัวว่ารอยยิ้มที่พายส่งให้คนอื่นจะกลายเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่เขา "นายทำให้ฉันคลั่งจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วพาย... รู้ตัวบ้างไหม" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันอย่างบ้าคลั่ง พายริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างคนหมดทางสู้ เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันรุนแรงจนต้านทานไม่ไหว ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของคินน์กำลังโน้มต่ำลงมาเพื่อปิดระยะห่างระหว่างริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมทางเดิน "คุณคินน์คะ! อยู่แถวนี้หรือเปล่า..." เสียงของรินดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างที่กำลังเลี้ยวโค้งมาทางนี้ พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้มือดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่คินน์กลับไม่ยอมขยับเขยื้อน เขากลับยิ่งก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของพายด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "อยากให้เธอมาเห็นสภาพเราตอนนี้ไหมล่ะพาย..." คินน์กระซิบเสียงต่ำแผ่วเบาที่ข้างหู "หรือจะยอมเป็นเด็กดี... แล้วเงียบปากซะตั้งแต่ตอนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ!