พายที่ดื้อรั้น

แก้วทรงสูงในมือของรินสั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาดอกโศกคู่นั้นกวาดมองระยะห่างระหว่างคินน์กับพายด้วยความรู้สึกที่แทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้สมกับความอัดอั้นตันใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเลขาฯ หน้าเงินที่ไต่เต้าขึ้นมาจากตำแหน่งก้นแถว จะกลายมาเป็นหนามยอกอกชิ้นใหญ่ที่สามารถสั่นคลอนตำแหน่งข้างกายของประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งคนนี้ได้ "ดิฉันคิดว่าคุณคินน์มีธุระด่วนกับดิฉันเสียอีกค่ะ ถึงได้รีบปลีกตัวออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ราบเรียบที่สุด ทว่ากลับสั่นเครือด้วยพิษริษยาที่กัดกินหัวใจ "แต่ดูเหมือนว่าดิฉันจะมารบกวนเวลา 'ส่วนตัว' ของพวกคุณเข้าโดยไม่ตั้งใจสินะคะ" คินน์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างนึกรำคาญ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อสูทเนื้อดีราคาแพงด้วยท่าทางเยར་หยิ่งและไร้เยื่อใย ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีตวัดมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "รู้ตัวก็ดีนี่ครับ... ริน" คินน์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "แล้วก็ช่วยกรุณาใช้สมองอันปราดเปรื่องของคุณไตร่ตรองให้ดีก่อนจะเดินเข้ามาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น ที่นี่ไม่ใช่เวทีประชันความอิจฉาริษยาของคุณ ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไร ก็เชิญกลับไปซะ หรือถ้าอยากจะอยู่ต่อจนหมดสนุก ผมก็ไม่ขัดข้องที่จะสั่งให้ระบบรักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไปให้พ้นสายตา" คำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ความปรานีนั้นทำเอารินหน้าชาดิก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากตอบโต้ พายซึ่งยืนเงียบมานานก็ขยับตัวก้าวถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรั้นระคนเหนื่อยหน่ายอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ถ้าท่านประธานกับคุณรินยังมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องสะสางกันให้เรียบร้อย ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ งานเลี้ยงในฮอลล์ใหญ่ดูเหมือนจะต้องการความดูแลจากเลขาฯ อย่างดิฉันพอดีค่ะ" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามหน้าที่ ทว่าทุกถ้อยคำกลับจงใจเว้นระยะห่างราวกับตีเส้นกั้นอาณาเขตอย่างชัดเจน "พาย!" คินน์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีผลักไสไล่ส่งนั้น "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าให้รอผมอยู่ในห้องทำงาน หูทวนลมตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงกล้าขัดคำสั่งผมฮึ?" "ดิฉันไม่ได้เป็นทาสในเรือนเบี้ยของคุณนะคะคุณคินน์ ดิฉันมีหน้าที่รับผิดชอบ และงานในฐานะเลขาฯ ในงานเลี้ยงคืนนี้ก็คือการดูแลความเรียบร้อย ไม่ใช่มายืนเป็นตุ๊กตาให้คุณกัก The เจ้าขุนมูลนายเล่นในมุมมืดแบบนี้ค่ะ" พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาววับด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดติดขึ้นมาง่ายดาย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความถือดี บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับลอบยิ้มเยาะในความอวดดีของเลขาฯ ตัวแสบคนนี้ พายกำลังเล่นกับไฟ และไฟกองนี้ก็พร้อมจะแผดเผาให้ทุกอย่างมอดไหม้เป็นจุล "คุณกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ผม..." คินน์ก้าวประชิดตัวเข้ามาหาพายอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าบีบให้พายต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของระเบียงทางเดิน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธกริ้วจนน่ากลัว สสันกรามขบเข้าหากันแน่นจนนูนเด่น "อยากลองดีกับผมมากใช่ไหมพาย? คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นสิ!" "ถ้าดิฉันจะกล้า มันก็เพราะคุณทำตัวน่าโมโหก่อนไม่ใช่หรือไงคะ! ถอยออกไปเลยนะ ฉันอึดอัด!" พายดันอกกว้างของอีกฝ่ายไว้เต็มแรง แต่คินน์กลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหิน ร่างกายของเขากักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนน่าหงุดหงิด "หึ... อึดอัดเหรอ?" คินน์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและอันตรายจนขนลุกซู่ "เวลาที่คุณดื้อรั้นใส่ผมแบบนี้ มันน่าลงทัณฑ์ให้เข็ดหลาบเสียจริง เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแล้วกลับห้องกับผมเดี๋ยวนี้!" "ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น งานเลี้ยงข้างนอกยังไม่จบ และฉันมีหน้าที่ต้องทำ ปล่อยนะคะคุณคินน์!" พายสะบัดหน้าหนีสัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดป้ายอยู่ข้างแก้ม ดวงตากลมโตฉายแววรั้นเต็มพิกัด ในจังหวะที่ยื้อยุดกันอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ดึงความสนใจของทั้งสามคนให้หันไปมองพร้อมกัน "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณประธานกับเลขาฯ คนเก่งเข้าให้อีกแล้วสินะครับเนี่ย บรรยากาศพาไปเสียจริง..." ร่างสูงโปรดของ 'ธนา' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคินน์ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ ในมือถือแก้วแชมเปญแกว่งไปมาอย่างใจAเย็น สายตาแพรพราวคู่นั้นกวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย จนคินน์ต้องขยับตัวบังร่างบางของเลขาฯ ไว้มิดชิดด้วยสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ดวงตาคมกริบของคินน์หรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากตัวประธานหนุ่มจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงทันที... **"แกมาทำอะไรที่นี่... ธนา?"** คินน์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน ขณะที่มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของพายไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เลขาฯ ตัวแสบหลุดรอดไปจากสายตาได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของบอสคินน์กับยัยตัวแสบพายด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! ❤️