ความหึงที่ไร้เหตุผล

ซองกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยถูกวางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส แต่มันกลับแผ่รังสีความน่ารำคาญออกมาเสียยิ่งกว่ากองเอกสารงบประมาณไตรมาสล่าสุด พายยืนกอดอก มองการ์ดเชิญแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเบื่อหน่ายและความขบขัน เขารู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เพราะตั้งแต่ที่รินส่งข้อความมาอวดอ้างเรื่องการ "รีunion" ทางหน้าจออินสตาแกรม ประธานบริษัทผู้แสนจะงานยุ่งจนหัวหมุนคนนี้ก็เริ่มมีอาการแปลกๆ มาตั้งแต่เมื่อวาน "ผมบอกว่าไม่ได้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลัง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น ดวงตาคมกริบกวาดมองการ์ดบนโต๊ะราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัดทิ้ง พายไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่เอียงคอมองเงสะท้อนของอีกฝ่ายผ่านกระจกใส "นั่นมันงานเลี้ยงรุ่นของผมครับคุณคินน์ ไม่ใช่งานประชุมผู้ถือหุ้นที่คุณจะต้องมาออกคำสั่งอนุมัติหรือไม่อนุมัติ" "และผมก็เป็นเจ้านายของคุณ มีสิทธิ์ที่จะไม่อนุมัติให้คุณเอาเวลาบริษัทไปไร้สาระกับพวกหน้าเดิมๆ ที่ไม่ไดTมีประโยชน์อะไรกับชีวิต" คินน์ยื่นมือหนามาคว้าซองการ์ดนั้นขึ้นมาพลิกดูด้วยใบหน้าบึ้งตึง สันจوڑโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถืออีโก้ "โดยเฉพาะไอ้รุ่นพี่ปีสี่คนที่เคยตามจีบคุณตอนปีสอง... มันจะไปทำไม งานแบบนั้นมีแต่พวกว่างงานอวดรวย" พายแค่นหัวเราะในลำคอ หมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับประธานหนุ่มที่ตอนนี้ทำตัวไม่ต่างอะไรกับเด็กหวงของ ปากร้าย ใจร้อน และหาข้ออ้างสารพัดมาบงการชีวิตส่วนตัว "อ๋อเหรอคะ? แล้วคนที่เคยส่งดอกไม้ช่อใหญ่ไปประจานผมกลางคณะบริหารตอนปีสามล่ะคะ... เรียกว่าพวกว่างงานอวดรวยด้วยหรือเปล่า?" พายเลิกคิ้วถาม รอยยิ้มเยาะที่มุมปากทำให้คินน์ชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "วันนั้นผมหมั่นไส้" คินน์ยอมรับหน้าตาเฉย ไม่มีทีท่ากระดากอายแม้แต่น้อย มือหนาวางการ์ดลงกระแทกโต๊ะเสียงดัง "และตอนนี้ผมก็ยังหมั่นไส้ ไอ้พวกที่จะไปร่วมงานนี่ด้วย คุณไม่มีความจำเป็นต้องไป พาย... งานที่คั่งค้างบนโต๊ะยังมีอีกเพียบ" "งานเอกสารพวกนั้นผมเคลียร์เสร็จตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงแล้วครับคุณคินน์" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือน "อย่าเอาข้ออ้างเรื่องงานมากลบเกลื่อนความงี่เง่าของคุณเลยค่ะ... คุณแค่กลัวว่าผมจะไปเจอคนอื่น หรือกลัวว่ารินจะหาเรื่องผมในงานกันแน่?" คำพูดที่ตรงเข้าเป้าทำให้คินน์หรี่ตาลง ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวจนพายต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน แผงอกกว้างกั้นขวางทางหนีทุก Avenues ดวงตาคมกริบจดจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่อยากจะปิดปากนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด "ผมไม่ได้กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชิดริมใบหู "แต่ผมหวง... หวงจนไม่อยากให้ใครมองคุณด้วยสายตาแบบที่ผมมอง เข้าใจไหม?" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ แต่วินาทีนี้ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ เขาจะแสดงความอ่อนแอให้ไอ้คนเอาแต่ใจนี่เห็นไม่ได้เด็ดขาด พายจึงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นบนเรียวปากสวย "ถ้าหวงนัก... ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะครับ?" พายเอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า "ควงเลขาฯ ไปงานเลี้ยงรุ่น เปิดตัวให้โลกรู้ไปเลยว่าประธานบริษัทยักษ์ใหญ่คลั่งรักเลขาส่วนตัวขนาดไหน... กล้าพอไหมล่ะครับ?" คินน์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ อีโก้ระดับร้อยล้านกำลังตีกันยุ่งเหยิงกับความต้องการที่แท้จริงในใจ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ทว่าก่อนที่คินน์จะได้เอ่ยปากรับคำท้า เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "คินน์คะ รินเอาเอกสารสัญญาโปรเจกต์ใหม่มาให้... อุ๊ย!" ร่างเพรียวระหงของรินหยุดชะงักกึกอยู่ที่หน้าประตู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เจ้านายหนุ่มสุดเนี้ยบกำลังกักตัวเลขาฯ หน้าหวานไว้แนบขอบโต๊ะ ในระยะห่างที่ใกล้ชิดจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน พายหุบยิ้มทันที ส่วนคินน์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้ถอยตัวออกห่าง รินก็ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่ฉายชัดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับความคลั่งรักแบบไม่ลืมหูลืมตาของคินน์ค่ะ!