ทางแยกของความรู้สึก

“คุณคินน์... ปล่อยค่ะ” เสียงของพายสั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องพักวีไอพี ความเย็นเยียบของกำแพงตัดกับไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขายังคงอบอวลอยู่ปลายจมูก แต่มันกลับไม่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเหมือนวันวาน กลับกัน มันคือกลิ่นของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา คินน์ไม่ยอมปล่อย ร่างสูงใหญ่กักขังพายไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับกรงขัง มือข้างหนึ่งของเขายันผนังไว้เหนือศีรษะเธอ ส่วนมืออีกข้างเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา นัยน์ตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่อ่านยาก ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกระหายที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืนกินทั้งตัว “คิดจะจบงั้นเหรอพาย?” คินน์เค้นเสียงถามชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เธอคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นหรือไง จะเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วจะเดินออกไปตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ” “มันไม่ใช่สนามเด็กเล่น แต่มันคือที่ทำงานค่ะ” พายรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เปล่งเสียงให้มั่นคงที่สุด “และในเมื่อสถานะของเรามันเริ่มส่งผลกระทบต่อความเป็นมืออาชีพ... ดิฉันว่าเราควรหยุดทบทวนความสัมพันธ์นี้ใหม่” คินน์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหยียดหยามมากกว่าสนุก “ความเป็นมืออาชีพ? ตลกสิ้นดี ในวันที่เธออยู่ใต้ร่างฉัน เธอก็ไม่เห็นจะพูดถึงเรื่องความเป็นมืออาชีพเลยสักคำ” คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าพายฉาดใหญ่ ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธอผลักอกเขาเต็มแรง แม้ความแข็งแกร่งของเขาจะทำให้เขาแทบไม่ขยับ แต่คินน์ก็ยอมผละออกเล็กน้อยเพียงเพราะเห็นแววตาที่สั่นไหวของเธอ “นั่นมันเป็นเพราะอะไรคุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด” พายแค่นยิ้มหยัน “เพราะความโง่ของดิฉันที่ยอมหลงระเริงไปกับเกมของคุณไงคะ ต่อไปนี้... ดิฉันจะกลับไปเป็นแค่เลขาฯ ที่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ส่วนเรื่องอื่น... ขอให้มันจบลงแค่คืนนี้” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำในอก พายมองเข้าไปในดวงตาของคินน์ เห็นความร้าวฉานวูบหนึ่งที่ผ่านเข้ามา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังเสมอมา “เธอไม่มีสิทธิ์สั่งให้จบ ถ้าฉันยังไม่ได้รับอนุญาต” คินน์กระซิบเสียงต่ำ ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบเป็นศูนย์ “รินใช่ไหมที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป? หรือเธอแค่กลัวว่าจะรับมือกับความจริงที่ว่า... เธอเองก็ ‘เสพติด’ ฉันไม่ต่างกัน” “อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะ คุณคินน์” พายกัดฟันพูด “ดิฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ นอกจากพนักงานคนหนึ่งที่รอเวลาจะลาออกไปจากที่นี่!” คำว่า ‘ลาออก’ กระแทกเข้าสู่โสตประสาทของชายหนุ่มอย่างจัง ใบหน้าของคินน์เคร่งขรึมขึ้นทันที เขากระชากข้อมือของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกันอย่างแรง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไรโต้ตอบ เสียงปลดล็อกประตูที่ดังขึ้นจากห้องข้างๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดออกมา ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก รินยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นคินน์ยืนกอดพายอยู่ไม่ห่าง มือของรินที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากของเธอจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น “แหม... ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะการ ‘เคลียร์ใจ’ ของคุณทั้งคู่” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่สายตาที่จ้องมาที่พายกลับคมกริบเหมือนใบมีด “พอดีฉันลืมของไว้ข้างในนิดหน่อย แต่ดูเหมือนว่าฉันจะได้เห็นอะไรที่น่าสนใจกว่าของที่ลืมไปเสียอีกนะคะ คินน์... คุณคงไม่ได้กำลังจะบอกฉันใช่ไหม ว่าเลขาฯ คนเก่งของคุณ คือสาเหตุที่ทำให้งานหมั้นของเราต้องสะดุด” หัวใจของพายหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของคินน์ แต่เขากลับบีบแน่นขึ้นราวกับต้องการให้เธอรับรู้ถึงความสั่นเทาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของเขา “ริน... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ” คินน์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน “และถ้าจะมาเพื่อทวงถามเรื่องไร้สาระ ฉันแนะนำให้เธอกลับไปก่อน” “ไร้สาระเหรอคะ?” รินหัวเราะแผ่วเบา เดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกทำเอาพายรู้สึกหายใจติดขัด “คุณพายคะ คุณคงไม่อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องนี้ไปโผล่อยู่บนหน้าข่าวบันเทิงในเช้าวันพรุ่งนี้หรอกใช่ไหมคะ? บอร์ดบริหารคงไม่ปลื้มแน่ๆ ถ้าเลขาส่วนตัวของคุณประธานจะทำหน้าที่ ‘ล้ำเส้น’ จนงานหลักของบริษัทพังไม่เป็นท่า” พายสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักที่รินวางไว้ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือคินน์... เขากำลังยืนอยู่ตรงทางแยกนี้ด้วย และการตัดสินใจของเขาในวินาทีนี้จะเป็นตัวกำหนดว่าเธอจะรอดหรือจะจมดิ่งลงสู่ความหายนะ “ปล่อยมือคุณคินน์ค่ะ” พายกระซิบเสียงเย็น สายตาเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดขาดที่แม้แต่คินน์ยังต้องชะงัก “ถ้าคุณอยากจะรักษางานของฉันไว้อย่างที่ปากบอก ก็ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง” คินน์จ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาปล่อยข้อมือเธอ แต่กลับคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เพียงพอให้รินได้ยินชัดเจน “ถ้าอยากจะเลิกนัก... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าเธอทำได้จริง” เขาเว้นจังหวะ “เพราะคืนนี้... ฉันจะให้เธอเลือกเองว่าจะให้ฉันเป็น ‘เจ้านาย’ หรือจะเป็น ‘อย่างอื่น’ ในฐานะคนของฉันที่รินไม่มีวันแตะต้องได้” รินหน้าซีดเผือด ส่วนพายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอตกหลุมพรางของเขาเข้าเต็มเปา... และคำตอบที่เธอกำลังจะเอ่ยออกไปหลังจากนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับพายในตอนนี้นะคะ อย่าลืมคอมเมนต์ให้กำลังใจกำมะหยี่สีแดงด้วยนะคะ!