ประธานผู้เผด็จการ

กระดาษแผ่นบางในมือถูกฉีกออกเป็นสองซีกด้วยแรงอารมณ์เพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงสู่ถังขยะใต้โต๊ะทำงานหรูหราอย่างไม่ไยดี เสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกลึกยาวของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สะท้อนความกรุ่นโกรธที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้มองที่ถังขยะ หากแต่จดจ้องร่างโปร่งของเลขาฯ ส่วนตัวที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "คุณคิดว่าบริษัทนี้เป็นศาลไคฟองหรือไง อยากจะยื่นใบลาออกก็ยื่นตามอำเภอใจ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ คินน์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โครงร่างสง่างามในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่าขยับเข้าประชิดโต๊ะทำงาน เผลอบีบสันกรามแน่นจนขึ้นสันนูน สายตาคมดุราวกับสัตว์ป่าที่กำลังมองเหยื่อผู้พยายามดิ้นหนีจากอาณาจักรของมัน พายเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวในดวงตากลมโตคู่นั้น มีเพียงความเหนื่อยล้าและดื้อรั้นที่ถูกเคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาอย่างเยือกเย็น "ดิฉันทำตามระเบียบบริษัททุกประการนะคะท่านประธาน มีการแจ้งล่วงหน้าสามสิบวัน มีเหตุผลส่วนตัวที่สมควร และที่สำคัญ..." พายหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองเศษกระดาษในถังขยะแวบหนึ่ง ก่อนจะสบตาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ดิฉันคิดว่าตัวเองหมดหน้าที่ที่จะต้องมาทนรับมือกับอีโก้บ้าๆ ของคุณแล้วค่ะ" คำพูดที่เฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดเล่มเล็กทำเอาคินน์ชะงักไปชั่วขณะ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเหยียด รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุขเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เริ่มสนุกเมื่อเหยื่อตัวน้อยกล้าพยศขึ้นมาจริงๆ "หมดหน้าที่?" คินน์ทวนคำเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากโต๊ะทำงานแล้วเดินอ้อมมาประชิดตัวอีกฝ่าย ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนพายต้องเผลอขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานอย่างจัง "ใครเป็นคนกำหนดว่าคุณหมดหน้าที่... ผมเหรอ หรือคุณคิดเอาเอง?" "คุณคินน์ กรุณามีมารยาทด้วยค่ะ เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมา..." "สถานะอะไรล่ะ? เจ้านายกับลูกน้อง หรือสถานะที่คุณกำลังพยายามวิ่งหนีผมอยู่ตอนนี้กันแน่!" คินน์ยื่นมือข้างหนึ่งไปทาบกับบานประตู กักขังร่างโปร่งเอาไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนพายต้องรีบเบือนหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวอย่างไร้เหตุผลจนน่าหงุดหงิด พายพยายามซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีนิ่งเฉย เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาที่ร้อนแรงรากับเปลวเพลิง "กรุณาถอยออกไปค่ะ ถ้าไม่อยากให้ดิฉันแจ้งฝ่ายHRข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ" "เชิญเลย!" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและใกล้ชิดจนอันตราย "แล้วผมจะบอกฝ่ายHRด้วยว่า เลขาฯ คนนี้กำลังจะถูกผมปฏิเสธใบลาออก... เพราะผมไม่อนุญาต!" "คุณไม่มีสิทธิ์บังคับดิฉัน!" "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในบริษัทนี้ และมีสิทธิ์ในตัวคุณ... มากกว่าที่คุณคิดด้วยซ้ำพาย" คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความเผด็จการและเอาแต่ใจทำเอาพายถึงกับพูดไม่ออก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงกับความด้านหน้าทนของประธานหนุ่มคนนี้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนอยากจะยกเท้าขึ้นมาถีบส่งเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ว่า... หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะเสียทุกครั้งที่เข้าใกล้เกินระยะปลอดภัย "คุณมันบ้าไปแล้ว..." พายพึมพำลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของอีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงคอนกรีต ยิ่งผลักก็ยิ่งเหมือนแนบชิดเข้าไปอีก "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าเพราะคุณนั่นแหละ" คินน์ยอมรับหน้าตาเฉย ไม่มีฟอร์มหลงเหลืออยู่ให้อีกฝ่ายได้เห็นอีกต่อไป ดวงตาคมกريบมองสำรวจริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาสั่นไหวคู่นั้น "คิดเหรอว่าแค่ยื่นกระดาษแผ่นเดียวแล้วจะสะบัดก้นหนีผมไปได้ง่ายๆ ฝันไปเถอะพาย คุณไม่มีทางหลุดพ้นจากผมหรอก" "ปล่อยค่ะ!" "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะยอมถอนคำพูดเรื่องลาออก" คินน์ยื่นคำขาด น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น ดวงตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นไม่แพ้กัน "เลือกเอา... จะอยู่ทำงานต่อในฐานะเลขาฯ คนสนิท หรือจะให้อัพเกรดขึ้นมาเป็น... เมียประธานแทน ดีลไหนคุ้มกว่ากันล่ะคุณเลขาฯ" "คนหน้าไม่อาย!" พายตวาดแว้ด หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาจนแยกไม่ออก มือเรีย้าง้างขึ้นเตรียมจะประทับรอยฝ่ามือลงบนแก้มสากของคนฉวยโอกาส ทว่าข้อมือกลับถูกรวบเอาไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว คินน์รวบมือทั้งสองข้างของเลขาฯ ตัวแสบขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็โอบกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตาสีเข้มของคินน์พราวระยับด้วยความท้าทาย ปารากราฟแห่งความอดทนขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ริมฝีปากที่กำลังอ้าพะงาบๆ เตรียมจะด่าทอ... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดุอย่างไม่รู้เวลาก่ำเวลา ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาตจากเจ้าของห้อง "คินน์คะ รินเอาเอกสาร... อุ๊ย!" เสียงแหลมสูงของรินที่แทรกตัวเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่ท่านประธานผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชา กำลังกักขังเลขาฯ หน้าหวานไว้ในอ้อมแขน แถมใบหน้ายังอยู่ห่างกันไม่ถึงเซนติเมตรเหมือนคู่รักที่กำลังจะจูบกัน พายหน้าถอดสี รีบออกแรงดิ้นสุดกำลังจนหลุดจากการพันธนาการของคินน์ได้สำเร็จ ขณะที่คินน์ใบหน้าบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบหันไปมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความฟินและความป่วนของคินน์กับพายนะคะ อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กำมะหยี่สีแดงด้วยนะคะ!