เดินจากไปไม่หันหลัง

กระดาษ A4 แผ่นนั้นวางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานราคาแพง น้ำหมึกสีดำสนิทจากลายเซ็นตวัดไว้อย่างเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความลังเล และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปทั่วสันหลังทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบอกเลิกจ้าง "คุณพาย..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่ว่างเปล่า ไร้เงาของเลขานุการส่วนตัว ไม่มีแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย เอกสารทุกแฟ้มถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับไม่เคยมีใครนั่งทำงานตรงนั้นมาก่อน และนั่นคือหมัดฮุกน็อกเอาต์ที่ทรงพลังที่สุดสำหรับประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ใคร เขากำลังจะสูญเสียพายไปตลอดกาล... ความคิดนี้กรีดลึกลงไปในอกจนเจ็บหนึบ คินน์คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกด้วยความร้อนรน เสียงสัญญาณรอสายดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไร้การตอบรับจากปลายสายราวกับตอกย้ำความจริงที่โหดร้าย เขาขว้างเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความหงุดหงิดปนหวาดกลัว ก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องทำงานด้วยสีหน้าถมึงทึง รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานผ่านท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือคอนโดมิเนียมยศฐาบรรดาศักดิ์ใจกลางเมืองที่พายอาศัยอยู่ คินน์ไม่สนใจกฎจราจรใดๆ ทั้งสิ้น ในหัวมีเพียงภาพรอยยิ้มหยันและแววตาแข็งกร้าวที่อีกฝ่ายเคยใช้มองเขา ความปากร้าย อีโก้สูงลิ่ว และมามาดประธานผู้เย่อหยิ่งถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของหมาป่าที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกเจ้าของทิ้งให้อย้างโดดเดี่ยว *ติ๊ง... ติ๊ง...* นิ้วเรียวหนากดออดหน้าห้องรัวๆ ด้วยความร้อนใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงัน คินน์ตัดสินใจใช้รหัสผ่านที่เคยแอบจำได้—วันเกิดของเจ้าตัว—กดปลดล็อกประตู เสียงระบบดิจิทัลดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก ห้องพักมืดสนิทและว่างเปล่า ไม่มีกระเป๋าเดินทาง ไม่มีรองเท้าคู่โปรดที่วางเกะกะตรงทางเข้า ไม่มีแม้แต่เงาร่างโปร่งบางที่มักจะนั่งกอดเข่าดูซีรีส์บนโซฟา ทุกลมหายใจของที่นี่ไร้ซึ่งร่องรอยของพาย ราวกับว่าตัวตนของอีกฝ่ายเป็นเพียงความฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้วสลายหายไป คินน์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วอกซ้าย เขาไม่เคยคิดเลยว่าคำว่า "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง" จะมีความหมายบาดลึกถึงเพียงนี้ พายยอมทิ้งเงินเดือนมหาศาล สวัสดิการเยี่ยมยอด และตำแหน่งเลขาฯ ที่ใครต่างก็อิจฉา เพียงเพื่อที่จะเดินออกไปจากชีวิตเขา... ไปให้พ้นจากความเย่อหยิ่งที่ทำร้ายจิตใจกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะเดียวกัน ที่สนามบินนานาชาติ แสงไฟสว่างจ้าสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของร่างโปร่งที่กำลังยืนลากกระเป๋าเดินทางใบโต พายสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก กลิ่นอายของอิสรภาพช่างหอมหวาน แม้ว่าหัวใจดวงนี้จะยังแปลบปลาบทุกครั้งนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาแต่ปากเสียของเจ้านายหนุ่มก็ตาม เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับศักดิ์ศรีแล้ว ยอมรับเงินก้อนสุดท้ายตามสัญญาก็จริง แต่เลือกที่จะหันหลังให้ความสัมพันธ์บิดเบี้ยวที่เต็มไปด้วยอีโก้และการปะทะคารม "ลาก่อนนะครับ... ท่านประธานจอมเผด็จการ" พายพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินผ่านประตูกลั้นผู้โดยสารขาออก ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งกระหืดกระหอบดังสะท้อนก้องโถงผู้โดยสาร พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ทำให้ฝีเท้าของพายต้องชะงักกุน "พาย!" ร่างสูงโปร่งในชุดสูทที่ยับยู่ยี่และเนคไทที่หลุดลุ่ยปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับวิ่งมาราธอนมาทั้งเมือง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเว้าวอน และหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม พายหันกลับไปช้าๆ สบตากับคนที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้า นิ่งงันเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายผู้รักความสมบูรณ์แบบในยามนี้ "คุณคินน์..." พายเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาเกราะกำบังความรู้สึกเอาไว้ "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" คินน์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่สั่นเทา... สั่นจนพายสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงคู่นั้น "อย่าไป..." เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยหลุดออกจากปากคนปากแข็ง "อย่าไปจากฉัน... พาย" พายแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม "ปล่อยครับ ผมลาออกถูกต้องตามขั้นตอนทุกอย่าง สัญญาระหว่างเราสิ้นสุดลงแล้ว และผม... ก็ไม่มีเหตุผลอะไร2ต้องอยู่ที่นั่นอีก" "มีสเหตุผลสิ!" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงร้อนรนจนเกือบจะเป็นการตะโกน "เหตุผลคือฉัน... ฉันขาดนายไม่ได้! ให้ตายเถอะพาย ฉันยอมแล้ว ยอมทุกอย่างแล้ว!" ประโยคนั้นทำให้พายชะงัก ดวงตากลมโตมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู ประธานผู้เย่อหยิ่ง ยอมเอ่ยปากคำว่า 'ยอม' ออกมาเนี่ยนะ? "คุณไม่ได้ขาดผมหรอกครับ คุณแค่ขาดคนให้รังแกต่างหาก" พายเชิดหน้าขึ้น สบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ปล่อยผมเถอะครับ เราจบกันด้วยดีเถอะนะ" "ไม่จบ! ไม่มีวันจบ!" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม แววตาคมกริบคู่นั้นฉายชัดถึงความคลั่งรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น "ถ้านายก้าวขาขึ้นเครื่องบินลำนั้น... ฉันจะซื้อสนามบินนี้ทิ้งซะ แล้วกักตัวนายไว้บนเกาะส่วนตัวของฉันคนเดียว เชื่อเถอะว่าฉันทำจริงแน่" พายอ้าปากค้างกับความเผด็จการขั้นสุดยอดที่ยังคงเส้นคงวา "คุณมันบ้าไปแล้ว!" "ใช่... ฉันบ้า เพราะนายคนเดียวนั่นแหละ!" คินน์กระซิบเสียงพร่าริมใบหู ลมหายใจร้อนรินรดต้นคอจนพายขนลุกซู่ มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาโอบเอวสอบไว้แน่น รั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิด "ฉันปากร้ายใส่เพราะหวง ฉันสั่งงานหนักเพราะอยากให้เธออยู่ใกล้... และตอนนี้ ฉันกำลังจะตายเพราะเธอกำลังจะเดินจากไป" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงประกาศเที่ยวบินรอบตัวราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลไม่ทันกับความรวดเร็วของเหตุการณ์และคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากคนที่เคยหยิ่งทะนงตน ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามนิสัย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คินน์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่งก่อนจะกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย แต่ทว่า... เสียงฝีเท้ารat-a-tat ของรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหวานหยาดเยิ้มที่เอמהเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ "คุณคินน์คะ? คุณมาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย... แล้วนั่น..." รินยืนถือกระเป๋าแบรนด์เนมด้วยสีหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตมองภาพที่ประธานหนุ่มกำลังโอบกอดอดีตเลขาฯ คนสนิทอย่างแนบชิดสนิทสนมริมประตูทางออกต่างประเทศด้วยความตื่นตะลึง! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานคนซึนมาจนถึงตอนนี้ค่ะ!