แผนซ้อนแผน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงดังขึ้นจนดิฉันสะดุ้ง แต่ใบหน้าของพายกลับเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่ารอบตัวเราในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศคุกรุ่นที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล “หุ้นถูกเทขาย แล้วเธอยังมีหน้ามาบอกฉันด้วยท่าทีเรียบเฉยแบบนี้เหรอ พาย” คินน์คำรามลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเลขาฯ คนเก่งที่ยืนกอดอกนิ่ง แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อวิกฤตบริษัทเลยสักนิด สิ่งที่เด่นชัดในนั้นคือความหงุดหงิดที่พายเอาแต่ตีตัวออกห่างและทำตัวเหมือนคนนอก ทั้งที่เรื่องนี้มันคอขาดบาดตาย ดิฉันกวาดสายตามองท่าทีของเจ้านายหนุ่มแล้วก็ได้แต่แค่นسหัวเราะในลำคอ หึ... คนปากร้าย อีโก้สูงลิ่วอย่างเขา คงไม่รู้ตัวเลยสินะคะว่าความห่วงใยในแบบฉบับของเขามันน่าหมั่นไส้แค่ไหน “ดิฉันไม่ได้นิ่งเฉยค่ะพี่คินน์ แต่ดิฉันกำลังเตือนสติว่าคนที่พี่ไว้ใจและส่งยิ้มให้หวานหยดทุกครั้งที่เจอหน้า ต่างหากล่ะคะที่กำลังถือมีดแทงข้างหลังพี่อยู่” พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง “ถ้ารินคือคนที่พี่เลือกจะปกป้อง งั้นดิฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงโคนขาเก้าอี้ของพี่อีกต่อไปค่ะ ขอตัวนะคะ” พูดจบ พายก็หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานทันที ไม่มีคำว่าอาลัยอาวรณ์ ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้เจรจาต่อรอง แต่มีหรือที่คนอย่างคินน์จะยอมปล่อยให้เหยื่อ... อ้อ ไม่ใช่สิ ให้เลขาฯ ตัวดีเดินหนีไปง่ายๆ พรึบ! แรงกระชากที่ข้อมือทำเอาดิฉันเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างตามกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่ทรงอิทธิพลโอบล้อมรอบตัวพายไว้ในเสี้ยววินาที ก่อนที่แผ่นหลังบางจะถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูห้องที่ถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “ปล่อยนะคะพี่คินน์! เล่นบ้าอะไรเนี่ย” พายโวยวายพร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักไสแผงอกแกร่ง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ คินน์ไม่ยอมปล่อย เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวบางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงที่กระซิบออกมานั้นเต็มไปด้วยความดุดันและรauรึงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ “ใครบอกว่าฉันจะปกป้องริน... หึ เธอนี่นะพาย ชอบคิดแทนฉันอยู่เรื่อย” “แล้วที่พี่ควงกันไปดินเนอร์ลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เมื่อวานล่ะคะ? หรือว่าดิฉันตาฝาดไปเองว่านั่นไม่ใช่พี่คินน์ผู้แสนhoนสติ” พายสวนกลับทันควัน ความน้อยใจที่สะสมมานานหลุดลอดออกมาผ่านน้ำเสียงประชดประชันอย่างห้ามไม่อยู่ คินน์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบอ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจที่มักจะใช้ฟาดฟันกับคู่แข่งทางธุรกิจหายวับไป เหลือเพียงความหงุดหงิดปนความเอ็นดูที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด “หึงเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมหู น้ำเสียงเจือแววเจ้าเล่ห์ชัดเจน “ใครหึงคะ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะพี่คินน์ ดิฉันแค่ไม่อยากทำงานกับเจ้านายที่หูเบาและพร้อมจะพาบริษัทพังทลายเพราะผู้หญิงคนเดียวต่างหาก!” พายรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความพิรุธ “ปากเก่งจริงนะพาย...” คินน์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือหนาเปลี่ยนจากการรวบเอวมาเป็นเกยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใสอย่างถือวิสาสะ “แต่ต่อให้เธอพยายามจะถอยห่างแค่ไหน... ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมือไปหรอกนะ จำใส่สมองเอาไว้ซะ” บรรยากาศระหว่างเราเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันและความใกล้ชิดที่มากเกินกว่าสถานะเจ้านายกับลูกน้อง พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งระหว่างผลประโยชน์และความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน ทำให้เธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าก้าวต่อไปจะต้องเจอกับอะไร ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีจนพายและคินน์ต้องผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน “พี่คินน์คะ! รินเองค่ะ เปิดประตูให้รินหน่อยสคะ พอดีรินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับเอกสารลับเรื่องหุ้นจะมาคุยด้วยค่ะ!” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคินน์เลือนหายไปในพริบตา แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น แต่มือหนายังคงคว้าข้อมือของพายเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เลขาฯ ตัวดีหนีหายไปไหน คินน์ก้มลงกระซิบข้างหูพายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่างที่ทำเอาดิฉันถึงกับขนลุกซู่ “อยู่เป็นพยานดูละครฉากใหญ่ด้วยกันก่อนสิพาย... แล้วเธอจะรู้ว่าฉันไม่เคยไว้ใจใครนอกจากเธอคนเดียว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้นะคะ!