เจ้านายขี้หึง

"อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะคินน์ ขัดจังหวะอะไรสวีตกันหรือเปล่า พอดีลิลลี่มีเรื่องด่วน..." เสียงหัวเราะคิกคักของลิลลี่ดังแทรกเข้ามากลางอากาศที่กำลังคุกกรุ่นด้วยอุณหภูมิความหึงหวง พายรีบผละตัวออกจากรัศมีวงแขนของท่านประธานหนุ่มทันทีราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่เกือบจะตกหลุมพรางความใกล้ชิดของผู้ชายปากร้ายคนนี้อีกรอบ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปรดปรานความสมบูรณ์แบบขยับตัวยืนตรง จัดสูทเนื้อดีให้เข้าที่ด้วยท่าทางกระชับกระเฉง สายตาที่เคยมองพายด้วยความหวานเชื่อมเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดกรีดแทングลื่นไหลไปที่เลขาฯ สาวจอมจุ้นทันที "ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ฉันแนะนำให้เธอเดินกลับออกไปแล้วหัดเคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานของฉัน" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนลิลลี่สะดุ้งโหยง "เอ่อ... คือเรื่องเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้า..." ลิลลี่ละล่ำละลักอธิบาย พลางเหลือบมองท่าทีฮึดฮัดของเจ้านายหนุ่มด้วยความงุนงง "วางไว้บนโต๊ะแล้วก็ออกไปซะ" คินน์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้แก้ตัวต่อ เมื่อบานประตูห้องทำงานปิดสนิทลง ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดยิ่งกว่าเดิม พายถอนหายใจเบาๆ หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นตรวจเช็กตารางงาน เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับคนที่กำลังยืนแผ่รังสีความหงุดหงิดอยู่ตรงหน้า "เลิกทำเป็นสนใจตารางงานบ้าๆ นั่นสักทีพาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนพายต้องถอยหลังจนสะโพชนิดชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ดิฉันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองค่ะท่านประธาน" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "หรือว่าคุณคินน์มีงานด่วนอะไรให้ดิฉันทำอีกคะ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกินรังแตนใส่แบบนี้" "ฉันไม่ได้กินรังแตน..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่ชวนให้สติกระเจิดกระเจิง "แต่ฉันหงุดหงิด ที่เห็นคุณยืนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับไอ้ลูกค้าหน้าอ่อนคนนั้น" พายชะงักไปนิด "คุณหมายถึงคุณกรณ์?" "ใช่... กรณ์ หรือกร่างอะไรนั่นแหละ!" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหึงหวงแบบไม่คิดจะปิดบัง "จำเป็นต้องยิ้มตาหยีขนาดนั้นด้วยหรือไง พูดคุยเรื่องงานหรือไปเดท ถึงได้หัวเราะต่อกระซิกกันสนุกสนานขนาดนั้น" "เขาก็แค่ลูกค้า แล้วดิฉันก็ทำหน้าที่บริการตามมารยาททางธุรกิจค่ะ" พายเถียงกลับทันควัน รู้สึกหมั่นไส้ท่าทีเอาแต่ใจของคนตรงหน้า "อีกอย่าง... มันเป็นงานค่ะคุณคินน์ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่คุณจะมาตามหึงตามหวงอย่างไร้เหตุผล" "ใครหึง?" คินน์เสียงสูงขึ้นทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่ง อีโก้ค้ำคอทำให้ชายหนุ่มไม่มีทางยอมรับคำว่า 'หึง' ง่ายๆ "ฉันแค่ไม่ชอบให้พนักงานของฉันเสียมารยาท หัวเราะเสียงดังรบกวนเวลาทำงานในเวลางานต่างหาก" "อ้อเหรอคะ..." พายแค่นหัวเราะในลำคอ ส่งยิ้มยั่วเย้าที่รู้ดีว่ายิ่งทำให้อีกฝ่ายคลั่ง "ถ้าอย่างนั้นดิฉันคงต้องขอตัวไปประชุมกับคุณกรณ์ต่อแล้วล่ะค่ะ พอดีเขานัดคุยโปรเจกต์พิเศษ 'เป็นการส่วนตัว' เสียด้วยสิคะ" พูดจบพายก็เตรียมจะหมุนตัวเดินเลี่ยงหนี แต่มีหรือที่คนอย่างคินน์จะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียว ออกแรงดึงเบาๆ ร่างบางก็ปลิวกลับมาปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของกันและกัน ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง คินน์ก้มมองคนในอ้อมแขน สายตาร้อนแรงราวกับจะแผดเผาให้ละลายคามือ "อย่าแม้แต่จะคิด..." เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน แฝงความดุดันและเอาแต่ใจแบบสุดขั้ว "คุณเป็นเลขาฯ ของฉัน พาย... และจำใส่สมองเอาไว้ว่า หน้าที่ยิ้มหวานแบบนั้น... มีไว้ให้ฉันเห็นแค่คนเดียว" พายใจกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่ ความปากเก่งเมื่อครู่วันมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอสายตาคู่นั้นจ้องมองมา ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยความเสน่หาที่รุนแรงและเอาแต่ใจของประธานหนุ่ม ทว่า... ก่อนที่พายจะได้ทันเอ่ยปากตอกกลับอะไรเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะความสวีตอีกครั้ง ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ..." เสียงหวานแหลมของ 'ริน' ที่ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทำให้คินน์และพายต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คินน์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสียสุดขีด ขณะที่พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ หันไปมองผู้มาใหม่ที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน "มีเรื่องอะไรอีกริน" คินน์ถามเสียงห้วนจัด ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระAคายเคืองที่ถูกขัดจังหวะสำคัญเป็นรอบที่สองของวัน รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าคินน์สลับกับพายด้วยแววตาสั่นระริก ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงจนติดลบ "หุ้นของบริษัทเรา... กำลังถูกเทขายอย่างลับๆ ค่ะพี่คินน์ และคนที่อยู่เบื้องหลัง... คือคนที่พี่ไว้ใจที่สุดค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอมานะคะ!