อย่าคิดว่าผมจะใจอ่อน

เสียงปิดประตูกระจกบานหรูดังขึ้นเพียงเบาๆ ทว่ากลับก้องกังวานในความรู้สึกของรินจนหน้าเสีย ท่าทางกอบกู้ศักดิ์ศรีของไฮโซสาวพังทลายลงในพริบตา เมื่อประโยคประกาศิตของคินน์ยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ รินกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมากระทบพายที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังร่างสูงใหญ่ของเจ้านายหนุ่ม ก่อนเจ้าตัวจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องทำงานอย่างไม่สบอารมณ์ เหลือเพียงความเงียบงัน... และแรงกดดันที่แทบจะทำให้ห้องทำงานกว้างขวางนี้แคบลงไปถนัดตา พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ข้อมือเรียวที่ยังถูกอุ้งมือหนาของคินน์ตรึงเอาไว้เริ่มส่งสัญญาณประท้วงด้วยความเจ็บแปลบ ร่างบางพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของคนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงแม้แต่น้อย ซ้ำยังดึงรั้งให้เข้าประชิดแผงอกกว้างมากขึ้นไปอีก "ปล่อยค่ะคุณคินน์" พายเอ่ยเสียงเรียบ พยายามซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีเยועนชา นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "รินเขาออกไปแล้ว คุณไม่ต้องแสดงละครตบตาใครต่อหน้าผมหรอกนะคะ" "แสดงละครเหรอ?" คินน์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงมองเลขานุการตัวแสบที่ยังคงมีใจกล้าต่อปากต่อคำกับเขาไม่เลิก "คุณคิดว่าที่ฉันไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไป แล้วดึงคุณไว้แบบนี้... คือการแสดงละคร?" "ก็คงงั้นมั้งคะ เพราะถ้าไม่ใช่... คุณคงไม่จำเป็นต้องทำตัวรุ่มร่ามกับผมแบบนี้" พายเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอก ribcage ก็ตาม "จำไม่ได้หรือไงคะ ว่าในสัญญาจ้างของผมมีข้อไหนระบุไว้ว่าต้องมารับมือกับความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงของคุณด้วย" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มือหนาที่พันธนาการข้อมือบางไว้เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมากุมรอบลำคอระหงแผ่วเบา นิ้วโป้งอุ่นจัดไล้ผ่านผิวเนียนนุ่มอย่างจงใจหยอกล้อให้คนพยศสะท้านเล่น "ปากดีจังนะพาย..." คินน์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ "จำไม่ได้เหรอว่าฉันเคยเตือนคุณไว้ว่ายังไง... อย่าลืมสิว่าสถานะของคุณตอนนี้คืออะไร และใครกันแน่ที่เป็นคนถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพายราวกับคมมีด แม้ภายนอกจะพยายามทำตัวเข้มแข็งสักแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำว่า 'ลูกจ้าง' ที่ถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงเยεσาะเย้ยนั้นกำลังกรัดกร่อนความภาคภูมิใจทีละน้อย พายเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยความเจ็บใจที่ถูกต้อนให้จนมุม "ถ้าคุณคิดว่าเงินเดือนก้อนโตกับตำแหน่งเลขาฯ นี่ จะทำให้คุณมีสิทธิ์มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมได้ล่ะก็..." พายเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววพยศดื้อดึงไม่ยอมแพ้ "คุณคิดผิดแล้วล่ะค่ะคุณคินน์... เพราะคนอย่างพาย ต่อให้จนตรอกแค่ไหน ก็ไม่มีวันก้มหัวให้คนที่เห็นเงินเป็นใหญ่เหนือความรู้สึกคนอื่นหรอกนะคะ!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวทันที คินน์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่รั้นระคนหยิ่งทะนงอย่างพิจารณา ประKarn และอีโก้ที่ค้ำคอเขาอยู่ทำให้ไม่อาจเอ่ยคำขอโทษออกไปได้ แต่ลึกๆ แล้ว... หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบกับแววตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้นอย่างน่าประหลาด ผู้หญิง... ไม่สิ ผู้ชายคนนี้ ช่างแตกต่างจากทุกคนที่เคยเข้ามาในชีวิตเขาเหลือเกิน ยิ่งดื้อ ยิ่งเถียง ยิ่งอยากจะสยบให้ยอมจำนนคาอก! "อ๋อเหรอ..." คินน์ยิ้มมุมปาก ยิ่งแกล้งทำเป็นเยือกเย็นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนในอก "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยสิพาย ว่าศักดิ์ศรีที่คุณนักหนาน่ะ มันจะกินได้สักกี่น้ำ..." ร่างสูงขยับก้าวเข้าประชิดจนพายต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูกระจกโดยอัตโนมัติ พื้นที่หายใจถูกจำกัดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คินน์กักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระทบผิวแก้มนวลทำให้พายต้องเบือนหน้าหนีด้วยความปั่นป่วน "คุณคินน์... ถอยไปนะ!" พายร้องสั่งเสียงสั่น พยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายกลับทรยศด้วยความอ่อนระทวยยามเมื่อกลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก "ทำไมต้องถอย ในเมื่อคุณเป็นคนวิ่งเข้ามาหาเรื่องตอกย้ำตัวเองก่อน..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปากบางที่สั่นระริก "จำไว้ซะนะพาย... อย่าคิดว่าผมจะใจอ่อนกับคุณแค่เพราะคำพูดอวดดีพวกนี้เด็ดขาด ถ้าคุณยังดื้อดึงและทำตัวเป็นปัญหาให้ผมปวดหัวอีก..." ริมฝีปากหยักลึกหยุดชะงักห่างจากเรียวปากอิ่มเพียงไม่กี่มิลลิเมตร นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์และคุกคามอย่างชัดเจน จนพายแทบหยุดหายใจ "...ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่มีแรงมาเถียงผมได้อีกเลย... ตลอดไป" บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราตลบอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนและแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจต้านทาน พายหลับตาลงเตรียมรับมือกับการคุกคามที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่าก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวคู่นั้นจะได้ทาบทับลงมา— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวน และคำพูดที่ทำให้คินน์ต้องผละตัวออกจากพายด้วยความหงุดหงิดสุดขีด "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะคินน์ ขัดจังหวะอะไรสวีตกันหรือเปล่าพอดีลิลลี่มีเรื่องด่วน..." ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับความซึนของบานบุรีตัวพ่อคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!