จูบแรกหลังเลิกงาน

ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นค่ะ คำถามคาดคั้นที่เต็มไปด้วยความพะว้าพะวังของคินน์ยังคงแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานประธานบริษัทที่ตอนนี้กลับแคบลงถนัดตา เมื่อแผ่นหลังบางของพายถูกต้อนจนชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ ที่เบื้องล่างคือทัศนียภาพของเมืองกรุงยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน พายไม่ได้ถอยหนี—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในจังหวะที่ดวงตาคู่คมของเจ้านายหนุ่มกำลังวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้จนสันกรามขึ้นสันนูน เลขาฯ มือดีเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยังคงความกวนประสาทไว้ได้ไม่เสื่อมคลาย แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะกระֹเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ถ้าคุณคินน์ยังไม่ปล่อย..." พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความท้าทายไว้ในทุกพยางค์ "ฉันอาจจะฟ้องฝ่ายบุคคลข้อหาคุกคามทางเพศในที่ทำงานนะคะ... อ้อ หรือว่าตำแหน่งประธานบริษัทจะทำให้คุณมีอภิสิทธิ์เหนือกฎหมายแรงงานล่ะคะ?" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้คินน์ถอยหลัง กลับกัน มันเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนายันลงกับกระจกใสข้างศีรษะของคนตัวเล็ก เป็นการกักขังโดยสมบูรณ์แบบที่ไม่ออกจากทางหนี "ปากเก่งนักนะพาย..." คินน์กดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณข้างแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้า ยิ่งทำให้สติของพายเริ่มกระเจิดกระเจิง "กล้าท้าทายฉันเหรอ หืม? รู้ไหมว่าคนล่าสุดที่ทำแบบนี้กับฉัน จุดจบเขาคืออะไร" "ไม่รู้ค่ะ และก็ไม่อยากรู้ด้วย" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว "กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ งานบนโต๊ะฉันยังเหลืออีกกองโต ถ้าคุณไม่มีเรื่องงาน... ก็รบกวนกลับห้องทำงานของคุณไปซะค่ะ" "เรื่องงานเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบไล่สาย ตั้งแต่หน้าผากมน ไล่เรื่อยลงมาที่สันจมูกรั้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรียวปากอิ่มสีระเรื่อที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด "นี่ไง งานด่วนที่สุดที่ฉันต้องเคลียร์" สิ้นคำพูดนั้น คินน์ก็ไม่เปิดโอกาสให้พายได้อ้าปากเถียงแม้แต่คำเดียว เรียวปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที! สัมผัสแรกไม่ใช่ความรุนแรง หากแต่เป็นการบดFเบียดที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน มือเรียวที่ตั้งใจจะยกขึ้นผลักอกแกร่งออกไป กลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้แล้วรวบขึ้นไปทาบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ความนุ่มหยุ่นของเรียวปากที่แนบชิด แรงกดเบาๆ ที่เคล้าคลึงจนริมฝีปากเริ่มชาหนึบ สร้างความปั่นป่วนในท้องของพายจนต้องเผลอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศ และนั่นคือความผิดพลาดมหันต์ คินน์ไม่รอช้าที่จะสอดแทรกความวาบหวามเข้าไป ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนอุณหภูมิภายในห้องทำงานพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าใจหาย เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบ มืออีกข้างของคินน์เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะสลายหายไปกับอากาศยาน พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายเป็นน้ำ ความโกรธขืน ความอวดดี และอีโก้ทั้งหมดถูกหลอมละลายหายไปกับรสจูบเอาแต่ใจนี้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก มือที่เคยถูกตรึงไว้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ทั้งคาดคั้นและแฝงไปด้วยความคลั่งรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เนิ่นนาน... กว่าคินน์จะยอมถอนริมฝีปากออกด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจอย่างชัดเจน เมื่อเห็นว่าเลขาฯ ปากเก่งของเขากำลังยืนหอบหายใจจนตัวโยン ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรังแก "ทีนี้..." คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหางตาของคนตัวเล็ก ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่บวมเป่งนั้นอย่างเบามือ "ยังกล้าไล่ฉันออกจากห้องอีกไหม หืม... พาย" พายเม้มปากแน่น หลบสายตาวาววับคู่นั้นด้วยความเขินอジンจนลามเลียไปถึงใบหู ขepหน้าผากเนียนชื้นเหงื่อบางๆ ความรู้สึกอับอายและใจเต้นแรงตีรวนกันจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ให้อย่างไม่ยอมแพ้ "คุณมัน... เอาเปรียบเก่งที่สุด..." พายพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีแต่ความแง้างอนที่น่าเอ็นดูเสียจนคินน์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอด้วยความมันเขี้ยว "ก็บอกแล้วว่าอย่าดื้อ..." ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวที่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องทำงานลงทันที ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแว่วมาจากโซนหน้าห้องทำงาน "อ้าวคุณคินน์ยังไม่กลับเหรอคะ? รินซื้อกาแฟกับขนมมาฝาก... เอ๊ะ รบกวนเวลาทำงานหรือเปล่าคะเนี่ย" ร่างเพรียวบางของ "ริน" คู่ควงเก่าก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย ทว่าดวงตากลับกวาดมองสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันอยู่ริมกระจกด้วยประกายตาแข็งกร้าวขึ้นมาวับหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว คินน์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาผละออกจากพายช้าๆ แต่ยังคงยืนบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พายอาศัยจังหวะชุลมุนนั้น ก้มตัวลอดใต้แขนแกร่ง หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้แน่น แล้วก้าวถอยหลังเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ "เดี๋ยวก่อนสิคะน้องพาย..." รินเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน รอยยิ้มเคลือบยาพิษถูกส่งมาให้ พร้อมกับก้าวเข้ามาขวางทางเอาไว้ "ดูท่าทาง... พวกคุณสองคนคงจะกำลังคุย 'งาน' สำคัญกันอยู่สินะคะ ถึงได้เคร่งเครียดจนหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนี้" พายชะงักเท้า เงยหน้าขึ้นสบตากับรินนิ่ง เตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามสัญชาตญาณความปากเก่ง แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง ประโยคถัดมาจากปากของเจ้านายหนุ่มก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน—ประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน และทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึกในทันที "ใช่... งานสำคัญมาก" คินน์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรินด้วยความรำคาญใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของพายแล้วดึงกลับมาแนบกายไว้อีกครั้งอย่างจงใจ "และเป็นงานที่ฉัน 'ติดใจ' จนไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาขัดจังหวะอีกเป็นครั้งที่สอง... เชิญคุณกลับไปซะ ริน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ!