รอยร้าวเริ่มก่อตัว

“คุณพายอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของหัวหน้าแผนกบุคคลดังขึ้น ท่าหว่างความเงียบกริบของห้องประชุมเล็กที่ถูกใช้เป็นศาลเตี้ยกลายๆ เอกสารรายงานการเบิกจ่ายค่าเดินทางและตั๋วเครื่องบินวีไอพีสำหรับทริปตรวจโครงการล่าสุดถูกโยعลงบนกระจกโต๊ะประชุมเสียงดัง *ปึก* พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตมองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย ปากเรียวบางเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไม่เหลือสีเลือด นี่คือบทลงโทษจากการที่เขาตกเป็น ‘เป้าสายตา’ เกินไปในออฟฟิศ ข่าวลือหนาหูที่ซุบซิบนินทากันตั้งแต่หน้าลิฟต์ยันโรงอาหาร ว่าด้วยความสัมพันธ์เกินเลยระหว่างเลขาฯ หน้าหวานกับท่านประธานหนุ่มจอมโหด เริ่มแพร่สะพัดจนกลายเป็นไฟลามทุ่ง และคนที่ร้อนรนที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นริน—อดีตคู่ควงไฮโซที่ยังคงวนเวียนใช้เส้นสายบีบ คั้นเขาให้จนมุม “ฉันทำตามคำสั่งของท่านประธานทุกประการค่ะ มีลายเซ็นอนุมัติกำกับถูกต้องตามระเบียบของบริษัททุกขั้นตอน ดิฉันไม่คิดว่ามันจะมีปัญหาตรงไหนที่ต้องมานั่งสอบสวนกันแบบนี้นะคะ” พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ข้างในจะหวั่นไหวแต่ศักดิ์ศรีไม่อนุญาตให้เขาแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนพวกนี้เหยียบย่ำ “ระเบียบเหรอคะ? แต่สิ่งที่คนทั้งบริษัทเขาเม้าท์กันมันไม่ใช่เรื่องงานน่ะสิคะ คุณพาย! ทุกคนเขากำลังพูดกันว่าคุณใช้เต้าไต่ ใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวในการกอบโกยผลประโยชน์จากคุณคินน์ จนตอนนี้ภาพลักษณ์ของท่านประธานเสียหายหมดแล้ว!” รินที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่มุมห้องเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจิกกัด ดวงตากลมโตคู่สวยฉาบไว้ด้วยความริษยาอย่างไม่คิดจะปิดบัง พายหันขวับไปมองหน้าริน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันที “ถ้าข่าวลือมันไร้สาระขนาดนั้น ทำไมคุณรินถึงต้องร้อนตัววิ่งเต้นเอาเรื่องฉันถึงแผนกบุคคลล่ะคะ หรือว่า... กลัวว่าตำแหน่ง ‘ตัวจริง’ ที่เคยคิดว่าจะได้กลับมาครอง มันจะหลุดลอยไปไกลจนตามไม่ทันกันแน่คะ?” “นี่คุณพาย! ปากดีนักนะ!” รินหน้าตึงขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธจัด ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวราวกับจะเข้ามาตบให้หายแค้น “พอได้แล้วค่ะคุณริน!” หัวหน้าแผนกบุคคลรีบยกมือห้ามปรามก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปกันใหญ่ “ที่นี่ที่ทำงานนะคะ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย... ส่วนคุณพายคะ ต่อให้มีลายเซ็นอนุมัติจริง แต่เพื่อความโปร่งใส ทางเราจำเป็นต้องพักงานคุณพายชั่วคราวเพื่อตรวจสอบเส้นทางการเงินและพฤติกรรมชู้สาวตามที่มีการร้องเรียนค่ะ” คำว่า ‘พักงาน’ กระแทกเข้ากลางใจของพายอย่างจัง โลกทั้งใบเหมือนหมุนเคว้งคว้าง ชั่ววินาทีนั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาทำงานแทบกระอักเลือด จัดการตารางงานสารพัดอย่างให้คินน์โดยไม่เคยบ่น แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับเป็นการถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงขายตัวที่เกาะเจ้านายกินอย่างนั้นหรือ? “ตลกดีนะคะ... บริษัทนี้ตัดสินคนจากเสียงซุบซิบข้างถนนมากกว่าผลงานจริงๆ สินะคะ” พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ หยิบเอกสารบนโต๊ะรวบเข้าหากันด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย “ได้ค่ะ... ถ้าการพักงานมันทำให้พวกคุณสบายใจขึ้น ฉันก็ยินดีพัก แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าถ้าตรวจสอบแล้วฉันบริสุทธิ์ พวกคุณทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ เตรียมตัวเขียนใบลาออกเพื่อรับผิดชอบคำพูดตัวเองไว้ได้เลยค่ะ” พูดจบ พายก็หมุนตัวเดินจ้วงอารมณ์ออกจากห้องประชุมนั้นทันที ปล่อยให้คนข้างหลังมองตามด้วยความตกตะลึงในความพยศและเด็ดเดี่ยวของเขา ร่างเพรียวเดินดุ่มๆ ตรงไปยังลิฟต์โดยสารส่วนตัว ภายในอกร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ ทว่าเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพของใครบางคนที่ยืนรออยู่ข้างในกลับทำให้ขาของพายชะงักกึก คินน์ยืนกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงดุจพายุฝน ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่แดงก่ำนิดๆ ของพายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวสวนออกมาจากลิฟต์โดยคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงพายไว้ไม่ให้หนีไปไหน “คุณคินน์...” พายเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม “ปล่อยค่ะ ฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี” “ใครทำอะไรคุณ?” น้ำเสียงของคินน์ต่ำทุบและทรงอำนาจจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยประกายโทสะที่ถูกจุดติด “ผมได้ยินเรื่องงี่เง่าพวกนั้นหมดแล้ว และผมกำลังจะจัดการพวกมันให้หมด... ทำไมคุณถึงไม่ยอมโทรบอกผมฮึพาย?” “ทำไมฉันต้องบอกล่ะคะ? ในเมื่อเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะคุณ!” พายตวัดสายตากลับไปสบตากับคนตัวสูงอย่างไร้ความเกรงกลัว ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นน้ำเสียงตัดพ้อ “เพราะความคลั่งรักแบบไม่ดูตาม้าตาเรือของคุณไงคะ! เอาอกเอาใจฉันเกินหน้าเกินตา เปย์โน่นเปย์นี่จนคนเขากล่าวหาว่าฉันเป็นเด็กเสี่ยของคุณ! คุณสนุกเหรอคะที่เห็นฉันโดนคนอื่นรุมจิกหัวนินทาแบบนี้!” คินน์ชะงักไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่บริเวณหางตาของคนตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเจ็บแปลบในอกที่เห็นคนปากเก่งคนนี้เกือบจะร้องไห้ออกมาเพราะแรงกดดันจากคนอื่น “พาย... ผม...” คินน์ขยับริมฝีปากจะอธิบาย มือใหญ่อีกข้างเอื้อมออกหมายจะแตะแก้มเนียนเพื่อปลอบประโลม “ไม่ต้องมาแตะตัวฉันค่ะ!” พายปัดมือของคินน์ออกอย่างแรง ถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง “ฉันโดนพักงานแล้วค่ะ... พอใจคุณหรือยังคะ ท่านประธานผู้แสนยิ่งใหญ่?” คำว่า ‘พักงาน’ ทำเอาคินน์นิ่งค้างไปทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว กรามหนาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน กล้าดีอย่างไร... กล้าดียังไงถึงกล้าไล่คนของเขาออกจากงาน? “ใครเป็นคนสั่งพักงานคุณ?” คินน์เค้นเสียงถามทีละคำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “หัวหน้าแผนกบุคคลค่ะ... และมีคุณรินเป็นคนสนับสนุนเบื้องหลัง” พายตอบเสียงเรียบ เชิดหน้าขึ้นท้าทาย “ถ้าคุณเก่งจริง ก็ไปจัดการเคลียร์บ้านหลังเก่าของคุณให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ ค่อยมาทำเป็นพูดว่าจะปกป้องฉัน!” พายสะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่คินน์ไว กว่า ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิดอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายทำเอาพายหายใจสะดุด “ปล่อยนะ! ทำบ้าอะไรของคุณกลางบริษัทเนี่ย!” พายทุบอกแกร่งประท้วงหน้าดำหน้าแดง เมื่อเริ่มมีสายตาของพนักงานคนอื่นหันมามอง “ถ้าผมจัดการเรื่องนี้ไม่จบภายในวันนี้... ก็ให้มันรู้ไปสิว่าผมเป็นใคร” คินน์กระซิบชิดริมหูของพายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจและดุดัน “ส่วนคุณ... ห้ามแม้แต่จะคิดเรื่องลาออกเด็ดขาด เพราะไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ไล่เลขาฯ ส่วนตัวของผมออกทั้งนั้น... ยกเว้นผมคนเดียว!” พายเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกกับความเผด็จการแต่แฝงความคลั่งรักแบบไร้เหตุผลของคนตรงหน้า ทว่า... ในวินาทีที่คินน์กำลังจะก้มหน้าลงมาใกล้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของให้ชัดเจนกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อคินน์จากปลายทางเดินก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ “คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ในระบบอินทราเน็ตของบริษัทมีคนปล่อยคลิปเสียงลับของคุณกับ...” ร่างของรินที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มคนรักเก่ากำลังโอบกอดแนบชิดกับพายอยู่กลางทางเดินอย่างไม่อายฟ้าดิน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความคลั่งรักของบอสคินน์ด้วยกันนะคะ!