ประธานหนุ่มกับความว่างเปล่า

"ถ้าคุณอคินทร์ยังหาเอกสารชุดนี้ไม่เจอภายในห้านาที ดิฉันคงต้องเรียนตามตรงว่า การประชุมกับพาร์ทเนอร์รายใหญ่เมื่อเช้าคงล่มไม่เป็นท่า... เหมือนกับอย่างอื่นในชีวิตของคุณตอนนี้ค่ะ" เสียงของเลขานุการสาวดังลอดผ่านเครื่องอินเตอร์คอมรุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท แต่มันไม่ได้สร้างความระคายหูให้อคินทร์เท่ากับความจริงที่ว่า 'มือเรียวเล็ก' ซึ่งเคยจัดเตรียมแฟ้มเอกสารทุกฉบับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ป่านนี้คงไม่ได้อยู่หยิบจับมันให้เขาอีกแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บประณีต นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า—บนโต๊ะทำงานตัวเดิม เพิ่มเติมคือความสะอาดอย่างไร้ที่ติและไร้ซึ่ง 'ความใส่ใจ' ที่รินรดาเคยทิ้งร่องรอยไว้ ไม่มีแก้วกาแฟอุ่นๆ ที่ชงด้วยความหวานพอดีตัววางไว้เงียบๆ ไม่มีโพสต์อิทสีพาสเทลเตือนตารางงานสำคัญด้วยลายมือกลมมน และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีรอยยิ้มเจียมเนื้อเจียมตัวแต่เปี่ยมด้วยความห่วงใยยามที่เขาเงยหน้าขึ้นมาจากกองงานกองโต คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียง "กรงขัง" ของภรรยาแต่งงานทางธุรกิจ บัดนี้มันกลับกลายเป็นพื้นที่เวิ้งว้างอันน่าสะพรึงกลัว อคินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวและโถงทางเดินยาวเหยียดในยามวิกาล มันช่างหนבדหน่วงจนน่าอึดอัด เสียงฝีเท้าของตัวเองที่สะท้อนก้องไปกับพื้นหินอ่อน กลับตอกย้ำความจริงที่ว่า เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของครอบครัวที่เขาเป็นคนลงมือทำลายมันด้วยมือของตัวเอง *“คุณอคินทร์อยากให้รินไปไหนล่ะคะ... ในเมื่อที่ตรงนี้ ไม่เคยมีที่ว่างสำหรับรินตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”* ประโยคสุดท้ายของเธอก่อนวันเซ็นใบหย่ายังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบซ้ำๆ ที่กลางอก อคินทร์หลับตาลงพยายามขับไล่ภาพใบซีดเซียวและแววตาว่างเปล่าของอดีตภรรยาออกไป แต่ยิ่งพยายาม ภาพเธอกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาฟุ้งซ่านยิ่งกว่าความเงียบเหงาในบ้าน ก็คือเงาของใครอีกคน... พราวพิชชาพยายามเข้ามาแทนที่ทุกพื้นที่ในชีวิตเขาอย่างอวดดี หญิงสาวส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พยายามจัดแจงข้าวของและเรียกร้องความสนใจทุกรูปแบบ ทว่า ยิ่งเธอก้าวเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ อคินทร์กลับยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนและโหยหารสสัมผัสที่เงียบงัน แต่นุ่มนวลของรินรดามากเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับของพราวพิชชาในยามนี้ช่างฉุนกึกจนน่าเวียนหัว ไม่เหมือนกลิ่นกายหอมละมุนจางๆ เจือกลิ่นแป้งเด็กของรินรดา ที่ไม่เคยปรุงแต่งแต่กลับติดตรึงอยู่ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลบเลือน "บ้าเอ๊ย!" หมัดหนาชกเข้ากับผนังห้องทำงานอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนแทบหายใจไม่ออก อคินทร์หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา นิ้วแกร่งเลื่อนหารายชื่อที่เขาไม่เคยคิดจะโทรหาด้วยความเต็มใจ ทว่าไร้การตอบรับ มีเพียงสัญญาณเตือนความว่างเปล่าและการบล็อกอย่างไร้เยื่อใย เขาแพ้... แพ้ให้กับความเงียบงันที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ในขณะที่อคินทร์กำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนในใจ เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายภวังค์ เลขานุการสาวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าลังเล พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ท่านประธานคะ... พอดีมีพัสดุตีกลับจากสำนักทะเบียนราษฎร์ ส่งตรงถึงคุณอคินทร์โดยเฉพาะค่ะ เห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับทะเบียนบ้านและการย้ายชื่อออก..." อคินทร์คว้าซองเอกสารมาด้วยความเร็วสูง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยสังหรณ์ใจบางอย่างที่ไม่อาจควบคุม เขาฉีกซองออกอย่างไร้ความปราณี เอกสารแผ่นแรกถูกดึงขึ้นมาอ่านด้วยสายตาที่ไหวระริก ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น กลับไม่ใช่แค่ใบแจ้งการย้ายชื่อของรินรดาอย่างที่คาดคิด มันคือสำเนาสูติบัตรของเด็กชายวัยสามขวบ... และชื่อบิดาที่ถูกระบุไว้ด้วยลายมือเจ้าหน้าที่ ทว่าช่องว่างนั้นกลับถูกเว้นว่างไว้อย่างน่าตกใจ ทว่า สิ่งที่ทำให้อคินทร์แทบหยุดหายใจ และโลกทั้งใบพังครืนลงมาในเสี้ยววินาที คือภาพถ่ายใบเล็กๆ ที่แนบมาพร้อมกับใบรับรองแพทย์ตรวจสุขภาพเด็ก ซึ่งถูกเสียบไว้ด้านหลังเอกสารชุดนั้น เด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง ดวงตากลมโตเป็นประกาย และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา กำลังชูของเล่นในมือให้หญิงสาวผู้เป็นมารดาที่หันหลังให้กล้อง แต่มุมภาพเผยให้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดาอย่างชัดเจน พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่จ่าหน้าซองถึงเขาโดยตรง— *[ถ้าคุณคิดว่าความเงียบเหงาในคฤหาสน์หลังนั้นมันทรมานนัก... ก็จงจำไว้ว่านั่นยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวด ที่คุณเคยยัดเยียดให้พวกเราแม่ลูกเลยแม้แต่น้อย, อคินทร์]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความหน่วงนี้ด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งในทุกกำลังใจจริงๆ ค่ะ