ความลับที่เก็บไว้

กลิ่นหอมกรุ่นของชาคาโมมายล์ลอยวนอยู่ในอากาศ คละเคล้ากับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ รินรดากำแผ่นกระดาษสีขาวในมือแน่นจนปลายนิ้วเรียวสวยนั้นเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงจนบวมช้ำ กำลังจดจ้องตัวหนังสือสีดำบนผลตรวจทางการแพทย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง *ตั้งครรภ์... สัปดาห์ที่ห้า* หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาประเดประดอนจนหายใจแทบไม่ทัน ทั้งความตกใจ ความตื้นตันใจอย่างลึกล้ำที่ชีวิตน้อยๆ ได้กำเนิดขึ้นมาในร่างกายของเธอ และ... ความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อนึกถึงเจ้าของสายเลือดอีกครึ่งหนึ่ง อคินทร์ ประธานหนุ่มผู้เย็นชาและไร้หัวใจคนนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนยังคงบาดลึกอยู่ในความทรงจำ วันที่เธอกลั้นใจเอ่ยปากขอหยขาดเพื่อปลดปล่อยตัวเองออกจากกรงขังแห่งความไร้เยื่อใย แต่วินาทีที่เธอหันหลังเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังโตหลังนั้น สิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่การอภัยหรือความอาลัยอาวรณ์ แต่เป็นสายตาสมเพชเวทนาและถ้อยคำเชือดเฉือนที่พราวพิชชา หญิงสาวผู้เป็นรักฝังใจของเขา จงใจเอ่ยตอกย้ำให้เธอกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นไร้ค่า *“คนอย่างเธอน่ะหรือ จะคู่ควรกับตำแหน่งคุณนายอคินทร์... อยู่ไปก็เป็นได้แค่เงาที่ไม่มีวันได้รับความรักหรอกนะรินรดา”* หยดน้ำตาร้อนผ่าวร่วงหล่นกระทบลงบนหน้ากระดาษแผ่นบาง รินรดายกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะปกป้องดวงใจดวงใหม่นี้ด้วยชีวิต "ลูกจ๋า... แม่ขอโทษนะคะที่หนูต้องเกิดมาในวันที่ครอบครัวของเราไม่สมบูรณ์แบบ แต่แม่สัญญาค่ะ ว่าแม่จะรักหนูให้มากที่สุด ทดแทนในส่วนของพ่อที่เขาไม่เคยต้องการเราเลย" เสียงพึมพำสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง เธอตัดสินใจแล้ว... ความลับเรื่องเด็กในท้องคนนี้ จะไม่มีวันหลุดลอดออกไปถึงหูของอคินทร์เด็ดขาด เธอจะไม่ยอมให้ลูกต้องเติบโตมาในบ้านที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความรัก และมีเงาของหญิงอื่นคอยทิ่มแทงหัวใจเหมือนที่เธอเคยเจอมาตลอดสามปีเต็ม การเดินออกมาจากชีวิตของเขาคือก้าวที่ถูกต้องที่สุดแล้ว แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องทำงานกว้างขวางในตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง อคินทร์กำลังยืนมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือทัศนียภาพของมหานครที่เคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบ แต่จิตใจของประธานหนุ่มกลับว่างเปล่าและหยุดนิ่งสนิทอย่างไร้สาเหตุ บนโต๊ะทำงานราคาแพง เอกสารการหย่าที่ถูกเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ววางนอนนิ่งอยู่ มันควรจะเป็นสิ่งที่เขารอคอยและปรารถนามาตลอดไม่ใช่หรือ? ในเมื่อรินรดาเป็นเพียงผู้หญิงน่าเบื่อที่ถูกผู้ใหญ่คลุมถุงชนให้แต่งงานเข้ามา เพื่อค้ำจุนผลทางธุรกิจและสร้างภาพลักษณ์ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้แก่ตระกูล ทว่า... ทำไมวันนี้พอกลับไม่มีเงาร่างบอบบางที่คอยต้อนรับ ยืนรอใส่รองเท้าให้ หรือส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขาเหมือนทุกวัน หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไปอย่างน่าหงุดหงิด "คุณอคินทร์คะ กาแฟได้แล้วค่ะ" เสียงหวานแหลมของพราวพิชชาที่เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมถาดกาแฟ ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับคืนมา เขานิ่วหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกรำคาญใจแล่นริ้วขึ้นมาอย่างประหลาด ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเคยหลงใหลในความสดใสและเอาแต่ใจของหญิงสาวตรงหน้า แต่เวลานี้ ทุกกิริยาท่าทางของพราวพิชชาช่างดูน่ารำคาญและไม่น่ามองเอาเสียเลย "วางไว้ตรงนั้นเธอก็กลับไปก่อนเถอะพราว ผมมีงานต้องเคลียร์" อคินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกระตือรือร้นใดๆ พราวพิชชาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้างขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินเข้ามาใกล้ ชายตามองเอกสารการหย่าบนโต๊ะด้วยความริษยาที่เจือปนความสะใจ "เซ็นใบหย่าให้เรียบร้อยแบบนี้แล้ว โล่งใจใช่ไหมคะคุณอคินทร์... ต่อไปนี้เราจะได้กลับมาเริ่มต้นกันใหม่เสียที พราวรอวันนี้มานานเหลือเกินนะคะ" พราวพิชชาเอ่ยเสียงหวาน พร้อมกับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ต้นแขนแกร่งของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ แต่อคินทร์กลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูกเมื่อนึกถึงแววตาสนเท่ห์และรอยยิ้มหยันครั้งสุดท้ายที่รินรดามอบให้ก่อนเดินออกจากบ้าน ผู้หญิงคนนั้นไม่มีแม้แต่น้ำตา ไม่มีแม้แต่คำอ้อนวอนขอความเห็นใจ ราวกับว่าการได้หย่าขาดจากเขาคือการได้รับการปลดปล่อยจากขุมนรกก็ไม่ปาน ภาพความเงียบงันและความเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่สวยนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา *รินรดา... เธอซ่อนอะไรไว้กันแน่?* ความคิดของอคินทร์ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อเลขานุการส่วนตัวที่รับหน้าที่ให้ไปจัดการตรวจสอบเรื่องความเป็นอยู่หลังจากออกจากบ้านของอคินทร์ ชายหนุ่มกดรับสายทันที น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเฉียบขาด "ว่ายังไง? เธอไปอยู่ที่ไหน" *(เรียนท่านประธาน... คุณรินรดาไม่ได้กลับไปที่บ้านตระกูลเดิมครับ แต่... จากการตรวจสอบล่าสุด เธอได้เดินทางไปพักรักษาตัวที่คลินิกสูตินรีเวชแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง และ...)* เสียงของเลขาฯ เว้นช่วงไปคล้ายลังเลที่จะพูด อคินทร์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงโดยไร้สาเหตุ "และอะไร! พูดมาให้หมด!" *(และทางคลินิกรายงานว่า... คุณรินรดาเข้ารับการตรวจวินิจฉัยเรื่องการตั้งครรภ์ครับท่านประธาน!)* เพล้ง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจในย่านที่มืดมิด สมองของอคินทร์ขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ข่าวสารที่ได้ยินพุ่งชนเข้าโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนก้องกังวาน ท้องงั้นหรือ...? รินรดากำลังตั้งครรภ์... ลูกของเขากับเธอ! ในวินาทีที่ความจริงอันน่าตกตะลึงกระแทกเข้าใส่หน้า อคินทร์เพิ่งตระหนักได้ว่า เขาเพิ่งจะเซ็นใบหย่าขับไล่ภรรยาและสายเลือดในไส้ของตัวเองให้เดินออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ด้วยมือคู่นี้เอง! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - ละอองดาวเดือนเก้า)