แผนการจอมปลอม

"คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกฉันค่ะ!" น้ำเสียงที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวราวน้ำแข็งขั้วโลกของรินรดา ดังแทรกขึ้นกลางห้องรับแขกหรูหรา เธอพุ่งตัวเข้าไปปัดมือของอคินทร์ที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของเด็กชายอลัน ลูกชายวัยสามขวบที่กำลังซบหน้าลงกับลาดไหล่ของมารดาด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองผู้ชายตัวโตแปลกหน้าที่พยายามเข้ามาใกล้ด้วยความไม่ไว้วางใจ อคินทร์ชะงักค้างกลางอากาศ ปลายนิ้วของเขาชาดิก หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางอก ภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคือคนโง่เง่าคนหนึ่งที่ผลักไสสายเลือดแท้ๆ ของตัวเองออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย "ริน... ผมแค่อยาก..." อคินทร์เอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาคมกราบกรานเต็มไปด้วยความเวทนาและสำนึกผิด เขาก้าวเข้าไปหาอดีตภรรยาที่ตอนนี้ยืนตั้งกำแพงสูงลิบลิ่วเพื่อปกป้องลูกน้อย "อย่าเข้ามานะ!" รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่าน รอยแผลเป็นในอดีตที่เขาเคยฝากไว้ ทั้งคำดูถูกเหยียดหยาม และการกระทำที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอยังคงชัดเจนในความทรงจำ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยมีค่าพอที่จะได้รับโอกาสครั้งที่สอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อเขามี 'เงา' ของผู้หญิงอีกคนตามหลอกหลอนไม่เลิกรา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหวานแหลมที่จงใจดัดให้ฟังดูน่าสงสารก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ "คุณอคินทร์คะ! อยู่นี่เอง พราวตามหาซะทั่วเลยค่ะ" พราวพิชชาในชุดเดรสผ้าไหมเข้ารูปสีแดงเพลิงก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความริษยาที่ฉาบไว้ภายใต้รอยยิ้มเสแสร้ง เธอกวาดสายตามองรินรดาด้วยความดูแคลน ก่อนจะพุ่งเข้าไปเกาะแขนแกร่งของอคินทร์ทันทีราวกับเป็นเจ้าของสิทธิ์ "พราวบอกแล้วไงคะว่าผู้หญิงแบบนี้เขาแค่อยากเรียกร้องความสนใจ สร้างเรื่องโกหกหลอกลวงเพื่อกอบโกยผลประโยชน์จากคุณเท่านั้น เด็กคนนี้..." พราวพิชชาชำเลืองมองน้องอลันด้วยหางตาก่อนจะแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ "...ก็ไม่รู้หรอกนะคะว่าเป็นลูกใครจริงหรือเปล่า อาจจะแค่อุوبท้องมาเพื่อจับผู้ชายรวยๆ อย่างคุณอคินทร์ก็ได้ใครจะไปรู้" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วหน้าเนียนสนิทดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง พราวพิชชาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว หันไปมองคนที่ลงมือด้วยความอาฆาต "กรี๊ด! นังรินรดา! แกกล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน!" พราวพิชชาแผดเสียงลั่น กิริยาเรียบร้อยที่เคยเสแสร้งหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี เธอกำมือแน่นหมายจะพุ่งเข้าไปตบตีเอาคืน "ถ้าปากเหม็นๆ ของเธอพ่นคำสกปรกใส่ลูกฉันอีกครั้ง ฉันไม่ได้ตบแค่หน้าแน่พราวพิชชา!" รินรดากล่าวเสียงต่ำ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รัศมีของความเป็นแม่ที่ปกป้องลูกทำให้เธอดูทรงพลังและน่าเกรงขามจนอคินทร์ยังต้องอึ้ง "พอได้แล้วพราว!" อคินทร์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของพราวพิชชาอย่างแรง สีหน้าของเขาถมึงทึงและเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตคนรักด้วยความรังเกียจที่เอ่อล้น "ใครอนุญาตให้เธอมาพูดจาต่ำๆ แบบนี้ที่นี่ ไสหัวกลับไปซะ!" พราวพิชชาหน้าถอดสี เธอไม่เคยเห็นอคินทร์เกรี้ยวกราดใส่เธอถึงเพียงนี้มาก่อน หัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ทั้งโกรธทั้งอับอายที่ถูกหักหน้าต่อหน้าผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุด "คุณอคินทร์ไล่พราวเหรอคะ? เพราะนังนี่เหรอคะ! คุณลืมแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอด!" พราวพิชชาแผดเสียงกรีดร้องด้วยความสติแตก น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลพรั่งพรู "ฉันไม่เคยลืม... และเพราะฉันจำได้ดี ฉันถึงรู้ว่าสันดานที่แท้จริงของเธอเป็นยังไง ออกไปจากบ้านของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!" อคินทร์คำรามต่ำ เสียงก้าวกร้าวทรงอำนาจทำให้พราวพิชชาสะดุ้งสุดตัว เธอรู้ดีว่าหากอคินทร์โกรธจริงจัง จุดจบของเธอจะไม่สวยแน่ พราวพิชชากัดริมฝีปากจนห้อเลือด ส่งสายตาดุร้ายอาฆาตแค้นมายังรินรดาและเด็กชายอลัน ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดพราดเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากบ้านด้วยความเจ็บใจ ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่อากาศภายในห้องกลับยังคงอบอวลด้วยความอึดอัด อคินทร์หันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและวิงวอน เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาช้าๆ อย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหายไปต่อหน้า "ริน... ผมขอโทษ ผมจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นไม่ดีเอง..." อคินทร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่คมไหวระริก "ให้โอกาสผมได้ไหม... ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ผมได้ดูแลพวกคุณสองคนในฐานะครอบครัว... สักครั้งเถอะนะริน" รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชและเย้ยหยัน เธอปรายตามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "ครอบครัวเหรอคะคุณอคินทร์?" รินรดาเอ่ยทวนคำ เสียงของเธอนิ่งเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่ฉันท้อง วันที่ฉันคลอดลูก วันที่ฉันแทบจะเอาชีวิตไม่รอด... คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังกอดรัดอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันไม่ใช่เหรอ?" อคินทร์หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกพูดไม่ออก คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่เน่าเฟะของเขาเอง "คุณบอกว่าอยากชดใช้... แต่ความเจ็บปวดที่ฉันกับลูกต้องเจอ มันไม่ใช่เรื่องที่จะลบล้างได้ด้วยคำขอโทษลมๆ แล้งๆ ของคุณหรอกค่ะ" รินรดากอดกระชับลูกชายแน่นขึ้น เธอก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาอย่างเด็ดเดี่ยว "จำใส่สมองของคุณเอาไว้เลยนะคะอคินทร์ ว่าชาต1ีนี้ทั้งชาติ คุณไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของฉัน และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะใช้คำว่าพ่อกับลูกของฉัน!" พูดจบ รินรดาก็อุ้มลูกน้อยหันหลังเดินขึ้นบันไดหนีไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้อคินทร์ได้แก้ตัวใดๆ อีก อคินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาทึ้งผมตัวเองด้วยความเจ็บปวดทรมาน ความรู้สึกผิดโถมทับเข้าใส่จนหายใจไม่ออก เขารู้แล้วว่าการสูญเสียสิ่งที่รักไปตลอดกาลมันทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นเสียอีก ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนของบาปกรรมที่ตัวเองก่อขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน อคินทร์หยิบขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอแสดงข้อความจากสายสืบส่วนตัวที่เขาจ้างให้ไปตรวจสอบประวัติของพราวพิชชา พร้อมกับไฟล์แนบลับเฉพาะ เมื่อนิ้วหนากดเปิดดูภาพและเอกสารชิ้นนั้น ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับพราวพิชชา... และ 'แผนการร้าย' ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากคนรักเก่า กำลังจะพลิกเกมทุกอย่างให้เดือดระอุยิ่งกว่าเดิม! . . โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า