เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา

"ซองเอกสารสีน้ำตาลใบนี้... คือความจริงที่เปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล คุณอคินทร์จะเลือกทำลายมัน หรือจะเผชิญหน้ากับบาปที่ตัวเองก่อไว้ล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำของเลขาฯ คนสนิทที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวาง มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือคำพิพากษา อคินทร์กำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกเวลานี้กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเปิดอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษเหล่านั้น แต่มันสายไปเสียแล้ว... เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยที่ดังลอดเข้ามาจากสวนหย่อมชั้นล่างกลับดึงดูดสมาธิเขาไปจนหมดสิ้น อคินทร์เดินตรงไปยังระเบียงกระจกใส ภาพที่เห็นคือ 'อลัน' เด็กน้อยวัยสามขวบที่เขาสังเกตเห็นมาหลายวันกำลังนั่งเล่นตัวต่อไม้บนผืนหญ้า โดยมีรินรดาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างบีบหัวใจเขาจนแทบหายใจไม่ออก เด็กคนนั้น... ทำไมแววตาและสันจมูกถึงได้ถอดแบบเขาออกมาอย่างกับพิมพ์เขียว "คุณลุงครับ! ช่วยอลันต่อหอคอยนี้หน่อยได้ไหมครับ มันสูงจนอลันเอื้อมไม่ถึงแล้ว" เสียงใสแจ๋วของอลันดังขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ก้าวลงมาที่สนามหญ้า รินรดาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบคว้าแขนลูกชายเบาๆ เหมือนต้องการปกป้อง แต่ทว่า... อลันกลับเป็นฝ่ายที่เป็นอิสระจากความกลัวเหล่านั้น เด็กน้อยวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาอคินทร์ พร้อมกับยื่นตัวต่อในมือให้ด้วยแววตาเปี่ยมศรัทธา อคินทร์ชะงักค้าง เขาไม่เคยใกล้ชิดเด็กคนไหนมาก่อน โดยเฉพาะเด็กที่ 'รินรดา' หวงแหนนักหนา เขาค่อยๆ นั่งลงบนพื้นหญ้า กลิ่นหอมสะอาดแบบเด็กน้อยที่อบอวลอยู่รอบตัวอลันทำให้กำแพงความเย็นชาในใจเขาสั่นคลอนอย่างรุนแรง "หอคอยของอลันจะสูงที่สุดในโลกเลยใช่ไหมครับ" อคินทร์ถามพลางรับตัวต่อไม้มาวางซ้อนกัน เสียงของเขาที่เคยดุดันกลับนุ่มนวลลงอย่างประหลาด "ใช่ครับ! เพราะคุณพ่อของอลันเก่งที่สุดในโลก อลันเลยอยากเก่งเหมือนคุณพ่อไงครับ" อลันตอบเจื้อยแจ้วพลางหัวเราะร่า โดยไม่รู้เลยว่าประโยคของตนเองนั้นดั่งคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของชายตรงหน้า อคินทร์หยุดชะงัก มือที่กำลังวางตัวต่อสั่นไหวเล็กน้อย เขาหันไปมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ เธอกำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกท่วมท้นไม่ให้ระเบิดออกมา อคินทร์มองสลับไปมาระหว่างแม่กับลูก ความสงสัยที่เคยก่อตัวเป็นกำแพงสูงชันในใจบัดนี้กลับพังทลายลงด้วยคำว่า 'คุณพ่อ' ที่เด็กน้อยพูดถึงอย่างไร้เดียงสา "อลัน... ใครสอนให้เรียกแบบนั้นครับ" อคินทร์ถามเสียงพร่า "ไม่มีใครสอนครับ แต่อลันรู้สึก... เวลาอยู่ใกล้คุณลุง อลันรู้สึกอุ่นใจเหมือนมีคุณพ่อกอดเลยครับ" เด็กน้อยโผเข้ากอดคออคินทร์อย่างสนิทใจ ความนุ่มนิ่มของร่างกายเล็กๆ และความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากอ้อมกอดนั้นทำให้คนที่มีอีโก้สูงส่งอย่างอคินทร์ถึงกับน้ำตาคลอ นี่คือสิ่งที่เขาทำหล่นหายไปหรือเปล่า? ความสุขที่เขาเคยมองข้ามเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวและทิฐิอันไร้ค่า รินรดาเห็นภาพนั้นแล้วหัวใจแทบแตกสลาย เธอรีบก้าวเข้ามาเพื่อจะพาลูกกลับ แต่ในจังหวะนั้นเอง พราวพิชชาที่เดินเข้ามาในบริเวณสวนพอดีกลับส่งเสียงกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ "นี่มันเรื่องอะไรกันคะอคินทร์! คุณเอาเวลามาเล่นกับลูกของนังผู้หญิงหน้าไม่อายนี่งั้นเหรอคะ?" พราวพิชชาเดินเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด มือของเธอกำลังจะพุ่งไปคว้าตัวอลันด้วยความโกรธแค้น ทว่า... อคินทร์ที่นั่งอยู่บนพื้นกลับคว้าข้อมือของพราวพิชชาไว้แน่น ดวงตาที่เคยสับสนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวจนหญิงสาวต้องชะงัก "อย่าแม้แต่จะแตะต้องเขา... พราว" เสียงของอคินทร์ต่ำและก้องกังวานด้วยแรงโทสะที่พุ่งพล่าน "เด็กคนนี้ไม่ใช่คนที่เธอจะมาใช้คำพูดหยาบคายใส่ได้" "แต่เขามันก็แค่เด็กไม่มีพ่อ! คุณอย่าบอกนะว่าคุณหลงเสน่ห์เด็กเหลือขอนี่จนลืมที่ที่ตัวเองยืนอยู่!" เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ไม่ใช่รินรดาที่ลงมือ แต่เป็นอคินทร์ที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับสายตาที่มองพราวพิชชาดุจมองสิ่งปฏิกูล ความเงียบเข้าปกคลุมสวนแห่งนั้นทันที รินรดาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ขณะที่อลันยังคงนั่งกอดตุ๊กตาหมีแน่นด้วยความงุนงง อคินทร์ไม่สนใจพราวพิชชาอีกต่อไป เขาหันกลับมาหารินรดา ดวงตาคมคริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่เศร้าของอดีตภรรยา มือหนาค่อยๆ หยิบซองเอกสาร DNA ที่เขายัดใส่กระเป๋าเสื้อสูทออกมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "ริน... ตอบผมมาตามตรง" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด "เด็กคนนี้... คือลูกของผมใช่ไหม?" ในวินาทีที่เขากำลังรอคำตอบจากปากของเธอ เสียงฝีเท้าของชายปริศนาคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาทางประตูด้านหลังสวนก็ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองพร้อมกัน ชายคนนั้นคือทนายความส่วนตัวของรินรดาที่เดินตรงมาพร้อมเอกสารอีกชุดในมือ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณอคินทร์... แต่ผมมี 'หมายศาล' เรื่องสิทธิการดูแลบุตรของด.ช. อลัน มายื่นให้คุณพิจารณาครับ" รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้ใครพรากลูกไปจากเธออีก อคินทร์มองหมายศาลในมือนั้นสลับกับใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังกอดขาเขาอยู่ เขาเพิ่งตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า... ความผิดบาปในอดีตกำลังจะกลายเป็นเครื่องมือที่ทำลายเขาอย่างสาสมที่สุด ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้กับความรักที่เปราะบางแต่ทรงพลังของรินรดาและอลันนะคะ