ผลตรวจ DNA

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้อง LAB สีขาวสะอาดตาช่างเย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ อคินทร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของแพทย์พันธุศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญ นิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับเย็นเฉียบและสั่นเทาเล็กน้อยยามประสานเข้าหากันบนตัก บนซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้า... คือคำตอบของทุกคำถาม คือเส้นแบ่งระหว่างความจริงอันโหดร้ายกับความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เขาเฝ้าเพียรภาวนาในค่ำคืนอันโดดเดี่ยว "ผลตรวจเสร็จเรียบร้อยแล้วครับคุณอคินทร์" น้ำเสียงของแพทย์วัยกลางคนเอื้อiยราบเรียบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของประธานหนุ่มราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ อคินทร์เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนลุ้นระทึก เขายังจำสัมผัสอุ่นนุ่มของเด็กชายอลันที่โผเข้ากอดขาเขาเมื่อวานนี้ได้แม่นยำ จำดวงตากลมโตคู่นั้นที่ถอดแบบมาจากรินรดาผสมผสานกับโครงหน้าของเขาได้อย่างน่าอัศจรรย์... และจำความรู้สึกเจ็บแปลบยามที่ตระหนักได้ว่า ตนเองเกือบจะทำลายสายเลือดแท้ๆ ของ "เชิญคุณอคินทร์เปิดดูได้เลยครับ" มือหนายื่นออกไปหยิบซองเอกสารนั้นอย่างเชื่องช้า ราวกับมันมีน้ำหนักนับตันกดทับอยู่ หัวใจในอกเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกซี่โครง เขารูดผนึกซองออกด้วยความรู้สึกที่แทบไม่กล้าหายใจ กระดาษแผ่นสำคัญถูกดึงออกมาปรากฏแก่สายตา ตัวอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลขทางพันธุศาสตร์เรียงรายยาวเหยียด แต่สายตาของอคินทร์กลับพุ่งตรงไปยังบรรทัดสุดท้าย... บรรทัดที่ระบุผลสรุปความสัมพันธ์ทางสายเลือดไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง *“Probability of Paternity: 99.99%”* *(ความน่าจะเป็นในการเป็นพ่อ-ลูก: 99.99%)* ลมหายใจของอคินทร์สะดุดกึก โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ตัวเลขสี่หลักกระแทกเข้าใส่ความรู้สึกอย่างรุนแรงจนหน้ามืดวิงเวียน ภาพความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก วันที่เขากล่าวถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม วันที่เขาผลักไสภรรยาผู้บริสุทธิ์ให้ออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย และวันที่เขาเคยปรามาสว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา... ทุกคำพูด ทุกการกระทำอันแสนเลือดเย็น ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ "ลูก..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอที่แห้งผาก อคินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่ยากจะหาคำใดมาบรรยาย มันไม่ใช่แค่ความตกใจ แต่เป็นความเจ็บปวดสำนึกผิดที่กัดกินลึกลงไปถึงวิญญาณ และตามมาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง... ความกลัวที่จะสูญเสียพวกเขาไปตลอดกาล "คุณอคินทร์ครับ ผลตรวจนี้ยืนยันทางวิทยาศาสตร์อย่างสมบูรณ์แบบครับ เด็กชายอลันคือบุตรแท้ๆ ของคุณ" แพทย์ผู้ตรวจกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่สำหรับอคินทร์แล้ว มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ตอกย้ำความโง่เขลาของตนเองเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลซึมผ่านแพขนตาดกหนา เขาเคยมีทุกอย่าง... มีภรรยาที่รักและซื่อสัตย์ มีครอบครัวที่อบอุ่น แต่เป็นเขาเองที่เป็นคนทำลายมันลงด้วยมือคู่เดียวนี่แหละ ขณะที่อคินทร์กำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนในห้วงความคิด ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" อคินทร์ลืมตาขึ้นทันที แววตาที่เคยอ่อนล้าแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในพริบตา "มีอะไร" "คุณพราวพิชชาครับ... เธอ... เธอแอบไปที่บ้านพักของคุณรินรดา และตอนนี้กำลังเกิดเรื่องใหญ่โตทางไลฟ์สดโซเชียลมีเดีย คนดูกำลังหลักแสนแล้วครับ!" เพล้ง! ราวกับมีค้อนเหล็กยักษ์ทุบซ้ำลงมากลางอก อคินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน สัญชาตญาณดิบเถื่อนตื่นตัวขึ้นพร้อมกับความหวาดหวั่นที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด... รินรดาและลูกกำลังตกอยู่ในอันตรายจากเงื้อมมือของผู้หญิงสติแตกคนนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ