ครอบครัวที่สมบูรณ์

“ถ้าผมจะขอโอกาส... ให้พ่อได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งในนิทานก่อนนอนของอลัน ทุกคืนตลอดไป คุณจะว่าอย่างไรหรือริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยอำนาจ บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความประหม่า อคินทร์คุกเข่าลงบนพื้นห้องนั่งเล่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ เขาไม่ได้กำลังคุกเข่าเพื่อต่อรองผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่นี่คือการก้มลงกราบกรานหัวใจของผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสให้ตกระกำลำบากมานับปี รินรดานิ่งงัน มือที่กำลังหยิบของเล่นชิ้นเล็กขึ้นมาจากพรมชะงักค้าง ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต บัดนี้กลับฉายแววว่างเปล่าและยากจะคาดเดา เธอมองร่างสูงใหญ่ที่ดูต่ำต้อยลงไปถนัดตาตรงหน้า ก่อนจะเบือนสายตาไปหา ‘อลัน’ เด็กชายตัวน้อยที่นั่งตาแป๋วอยู่ข้างกาย เขาคือพยานปากเอกของเรื่องราวทั้งหมด—ทั้งความเจ็บปวดและแสงสว่างที่เพิ่งส่องเข้ามา “คุณกำลังทำอะไรคะ อคินทร์...” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหัวใจข้างในกลับสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหว เธอกลัว... กลัวความใจอ่อนของตัวเองที่มักจะยอมแพ้ต่อแววตาเว้าวอนของเขาทุกครั้งไป “ผมรู้ว่าคำขอโทษมันไม่มีค่าพอที่จะลบล้างความผิดที่ผมเคยก่อ แต่ผมขอนะริน... ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขเรื่องราวที่พังทลาย ให้เรากลับมาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์จริงๆ สักครั้ง” อคินทร์หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เขามือสั่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเปิดฝากล่องออก แหวนเพชรเม็ดงามที่เขาเคยตั้งใจจะมอบให้พราวพิชชาในอดีต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแหวนเรียบหรูที่เขาสั่งทำขึ้นใหม่ด้วยความตั้งใจจริงเพื่อผู้หญิงที่เขาเพิ่งตระหนักว่าคือ 'ลมหายใจ' ของชีวิต อลันตัวน้อยเอียงคอมองภาพตรงหน้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ผู้เป็นแม่แล้วกระซิบด้วยภาษาเด็กๆ “แม่รินครับ... คุณลุงคนนี้ เขาร้องไห้ทำไมครับ?” คำพูดซื่อๆ ของลูกชายเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของอคินทร์ เขาเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยสายตาที่ตัดพ้อและวิงวอน “อลันอยากได้พ่อไหมครับ... พ่อที่สัญญาว่าจะไม่ทำให้แม่รินร้องไห้อีกแล้ว” รินรดานิ่งไปนาน ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เธอจำวันที่เขาไล่เธอออกจากบ้านในคืนฝนตกได้ดี จำวันที่มีพราวพิชชาเข้ามาเยาะเย้ยถึงในห้องนอนได้แม่นยำ ทุกความเจ็บปวดคือเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้น แต่วันนี้... เธอมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของชายตรงหน้า เขาไม่ใช่ประธานหนุ่มผู้ทะนงตนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว “ครอบครัวที่สมบูรณ์... คุณคิดว่ามันสร้างง่ายขนาดนั้นเลยหรือคะ?” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว สอดประสานสายตากับเขาอย่างท้าทาย “ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมันทิ้งรอยแผลเป็นไว้ลึกมากนะคะอคินทร์ แผลที่แม้แต่วันเวลาผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ยังเจ็บเมื่อสัมผัส” อคินทร์ขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาเอื้อมไปกุมมือบางของเธอไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยอำนาจการครอบครอง แต่มันคือความถวิลหา “ผมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดของชีวิต เพื่อเป็นยารักษาแผลเหล่านั้นให้คุณเอง ริน... ให้โอกาสคนบาปคนนี้ได้ไถ่บาปด้วยความรักที่ผมมีให้คุณกับลูกเถอะนะ” บรรยากาศในห้องดูอ่อนหวานและอบอวลไปด้วยความหวัง รินรดารู้สึกถึงหยดน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่แววตาของเธอที่อ่อนแสงลงก็เพียงพอที่จะทำให้อคินทร์มีความหวังขึ้นมาอย่างมหาศาล เขาเอื้อมมือไปโอบกอดร่างของลูกชายเข้ามากอดไว้ด้วยกัน เป็นภาพครอบครัวที่สวยงามที่สุดเท่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ในวัยเด็ก แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางหน้าประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ “พี่อคินทร์! คุณจะทำแบบนี้กับพราวไม่ได้นะคะ!” เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองของพราวพิชชาดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือเอกสารปึกหนึ่งที่สั่นไหวตามแรงอารมณ์ของเธอ อคินทร์ลุกขึ้นยืนบังรินรดาและอลันไว้ทันควัน ใบหน้าของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา “พราว... ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่” “ไม่ต้องมาไล่พราว!” พราวพิชชาตะโกนเสียงหลง สายตาจ้องเขม็งไปที่แหวนในมืออคินทร์ก่อนจะยิ้มหยัน “คิดจะเริ่มต้นใหม่เหรอคะ? คิดว่าผู้หญิงคนนี้คู่ควรกับคุณงั้นเหรอ? ถ้าคุณเห็น 'หลักฐาน' ชิ้นนี้แล้ว... คุณยังจะกล้าขอเธอแต่งงานอยู่อีกไหม!” เธอโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะกลาง แรงกระแทกทำให้รูปถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงมาบนพรม อคินทร์ก้มลงมองภาพนั้นแล้วลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก รินรดาที่ชะโงกหน้ามองตามก็ถึงกับใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด รูปถ่ายใบนั้น... คือภาพของอลันที่ยืนอยู่ข้างชายแปลกหน้าคนหนึ่งในร้านอาหารเมื่อหลายวันก่อน และชายคนนั้น... คือศัตรูทางธุรกิจที่อคินทร์เกลียดชังที่สุดในชีวิต! “ริน... นี่มันหมายความว่ายังไง?” อคินทร์หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและคำถามที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ละอองดาวเดือนเก้ามาโดยตลอดนะคะ