สายเลือดที่ถูกปิดบัง

"ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือจากลูกของฉัน ฉันจะเรียกตำรวจมาลากตัวคุณออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณอคินทร์!" น้ำเสียงของรินรดาเฉียบคมและสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงและยอมจำนนต่อเขาเสมอในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต อคินทร์รู้สึกคล้ายโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งคว้างจนทรงตัวไม่อยู่ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมกริบแดงก่ำจ้องมองเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบในอ้อมแขนของรินรดา ร่างกายของประธานหนุ่มผู้เคยสุขุมเยือกเย็นชา บัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกาย และโดยเฉพาะโครงสร้างจมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากหยักนั้น... มันคือพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับถอดแบบออกมาจากกระจกเงา ไม่มีผิดเพี้ยน! เด็กชายอลันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับบรรยากาศที่ตึงเครียดรอบตัว มือเล็กป้อมข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะแก้มสากของมารดาเบาๆ ก่อนจะหันมามองชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตนเองอย่างฉงนสนเท่ห์ "คุณแม่ครับ... ผู้ชายคนนี้ร้องไห้ทำไมเหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา ทว่าทุกถ้อยคำกลับกรีดแทงลงกลางหัวใจของอคินทร์ราวกับมีมีดนับพันเล่มมากระหน่ำแทง หยาดน้ำใสไหลรินผ่านโหนกแก้มของอคินทร์โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ผู้ชายที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ใครแม้ในวันที่สูญเสียผลประโยชน์นับร้อยล้าน บัดนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับเด็กชายตัวเล็กๆ คนนี้อย่างไร้ท่าต่อสู้ ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าทำให้เขาแทบคลั่ง สายเลือด... สายเลือดแท้ๆ ของเขา ที่ถูกผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำและผลไสไล่ส่ง... ปิดบังมาตลอดสามปีเต็ม! "ริน..." อคินทร์เปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอตีบตันจนไม่สามารถเอ่ยคำใดต่อได้อีก ความรู้สึกผิดมหาศาล ความเสียใจ และความโหยหาตีรันวนเวียนอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก เขาทำอะไรลงไป... เขาทิ้งผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาด้วยความเย็นชา และยังปล่อยให้พราวพิชชาตามรังควานเธอสารพัด "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงทุเรศแบบนั้นเลยค่ะคุณอคินทร์" รินรดาก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับกระชับร่างเล็กของลูกชายเข้าสู่อ้อมอกแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าปีศาจใจร้ายตรงหน้าจะพรากแก้วตาดวงใจไปจากเธอ "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าลูกของฉันด้วยซ้ำ!" "เด็กคนนี้... ลูกของเราใช่ไหมริน ทำไม... ทำไมเธอถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ ทำไมถึงปิดบังเรื่องนี้จากฉัน!" อคินทร์พุ่งตัวเข้าไปใกล้หวังจะคว้าแขนเธอ แต่วินาทีนั้นเอง รินรดาถอยกรูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเกลียดชังอย่างถึงที่สุด "ปิดบังเหรอคะ? หึ... น่าขำสิ้นดี!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ดวงตาที่อาบด้วยความเจ็บปวดในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง "วันที่ฉันพยายามจะบอกคุณว่าฉันท้อง คุณทำอะไรกับฉันคะคุณอคินทร์? คุณเหวี่ยงเอกสารหย่าใส่หน้าฉัน ไล่ฉันออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมาแถมยังบอกว่าเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของคุณด้วยซ้ำ! วันนี้พึ่งมาสำนึกได้เหรอคะว่าเขามีสายเลือดเดียวกับคุณ สายเลือดที่คุณเป็นคนปฏิเสธมันด้วยตัวเองต่างหากล่ะ!" ถ้อยคำเชือดเฉือนทว่าเต็มไปด้วยความจริงอันเจ็บปวด ทำให้ร่างสูงเพรียวของอคินทร์เซถอยหลังไปหลายก้าวราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาจนพรุน เขาจำได้... เขาจำคำพูดใจร้ายที่เคยพ่นใส่เธอในวันนั้นได้ทุกคำ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องรับแขก มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของอคินทร์และเสียงสะื้นเบาๆ ของรินรดา อลันน้อยที่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดเริ่มซบหน้าลงกับลาดไหล่บางของมารดาพร้อมกับเอ่ยเสียงสั่น "คุณแม่ครับ... อลันกลัว... เรากลับบ้านกันเถอะนะครับ" คำว่า 'กลับบ้าน' ของเด็กน้อย ทำให้รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอมองหน้าอดีตสามีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย ก่อนจะหมุนตัวอุ้มลูกชายเดินเลี่ยงไปยังประตูทางออกทันทีโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองอีก "ริน! เดี๋ยวสิริน! อย่าไป..." อคินทร์ตะโกนเรียกสุดเสียง ร่างกายขยับจะวิ่งตามไป แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ ก็ก้าวสวนทางเข้ามาตรงประตูกลางพอดี รินรดาชะงักฝีเท้าลง อคินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลมาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พราวพิชชา' ที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าโฉบเฉี่ยว และสายตาที่จดจ้องมองเด็กชายในอ้อมแขนของรินรดาด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด "อุ๊ย... บรรยากาศดูอบอุ่นกันจังเลยนะคะเนี่ย" พราวพิชชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าอคินทร์ที่กำลังหน้าซีดเผือดสลับกับรินรดาที่มีแววตานิ่งสนิท "นี่สินะ... เด็กที่เป็นตัวปัญหา ทำให้คุณอคินทร์ถึงกับสติหลุดขนาดนี้... อุ๊ยตาย! หน้าตาถอดแบบมาจากคุณอคินทร์เป๊ะเลยนี่คะ... น่าสนุกจัง แบบนี้ความลับเรื่องทายาทตระกูลดัง คงต้องรีบเอาไปประกาศให้สื่อข้างนอกรู้สักหน่อยแล้วล่ะมั้งคะ ว่าอดีตภรรยาจอมมารยาแอบซุก "ลูกชู้" ไว้ที่ไหนตั้งนานสองนาน!" สิ้นคำพูดของพราวพิชชา รินรดาหน้าถอดสีทันที ขณะที่อคินทร์หันขวับไปมองหน้าหญิงสาวตัวต้นเรื่องด้วยแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขยี้ให้แหลکคามือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการสนับสนุนเสมอมาค่ะ