ไม่ให้หนีไปไหนอีก

“ปล่อยมือฉันค่ะคุณอคินทร์ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาแสดงอำนาจได้ตามใจชอบ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอไม่ได้พยายามดึงแขนตัวเองกลับในทันทีเพราะกลัวจะสะเทือนไปถึงร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในสวนสาธารณะท้ายเมือง เด็กชายอลันกำลังตั้งใจระบายสีภาพวาดในสมุดเล่มจิ๋วอย่างเพลิดเพลิน โดยหารู้ไม่ว่าพายุที่เขาเคยเฝ้าฝันถึงกำลังประจันหน้าอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว อคินทร์ไม่ได้ปล่อย เขาออกแรงบีบกระชับที่ต้นแขนหญิงสาวจนรอยนิ้วมือเกือบจะประทับลงบนผิวขาวจัด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้มองที่รินรดาเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากเขาแทบจะทุกกระเบียดนิ้ว “นั่นลูกฉัน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า และเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะควบคุม “ทำไมถึงไม่บอก... รินรดา ตอบมา!” “ลูกของฉันค่ะ ไม่ใช่ลูกคุณ” เธอสวนกลับทันควัน สายตาที่เคยอ่อนแสงกลับวาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด “เราหย่ากันแล้ว เอกสารในวันนั้นชัดเจนพอที่จะบอกว่าเราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก ชีวิตฉัน ชีวิตลูก... ไม่มีที่ว่างสำหรับคนที่เคยผลักไสเราให้ไปตายตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่ามีเขาอยู่ในท้อง” อคินทร์ชะงัก ลำคอหนาขยับขึ้นลงราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ตรงนั้น ความทรงจำในวันที่เขาสั่งให้เธอเซ็นใบหย่าด้วยความเย็นชาหลั่งไหลเข้ามาดั่งคมมีดกรีดลงกลางใจ ใครจะไปคิดว่าภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยของหญิงสาวคนนี้ เธอจะแบกรับชีวิตที่ถือกำเนิดจากความผิดพลาดของเขาไว้เพียงลำพังด้วยหัวใจที่แหลกสลาย “ผมยอมรับว่าผมเลว...” เขาขยับก้าวเข้าใกล้จนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับลำตัวหนา “แต่คุณจะพรากพ่อลูกไปแบบนี้ไม่ได้ ผมจะเอาเขากลับไป ผมจะดูแลทั้งคุณและเขาให้ดีกว่าที่ผ่านมา ริน... ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ” “โอกาสเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้ม สมองของเธอหมุนติ้วด้วยความขุ่นเคือง “คุณใช้โอกาสเปลืองมามากพอแล้วคุณอคินทร์ ตั้งแต่วันที่พราวพิชชาเดินเข้ามาในบ้าน วันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ภาระที่น่ารำคาญ คุณทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว และตอนนี้คุณจะมาทวงคืนเหรอคะ? ทวงคืนสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตฉันไปน่ะหรือ? ฝันไปเถอะค่ะ!” “แม่ครับ...” เสียงใสเล็กๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ อลันวางสีไม้ในมือลงแล้วหันมามองแม่ด้วยแววตาซื่อตรง ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายแปลกหน้าในชุดสูทราคาแพงที่ดูผิดที่ผิดทางกับสวนแห่งนี้ “พี่ชายคนนี้เป็นใครเหรอครับ ทำไมต้องทำหน้าดุใส่แม่ด้วย?” คำว่า ‘พี่ชาย’ ของลูกน้อยเหมือนเข็มพันเล่มที่ปักลงบนหัวใจของอคินทร์ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเด็กชาย มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหาแต่กลับไม่กล้าแตะต้องตัวอลัน “อลัน... เรียกผมว่าคุณพ่อได้ไหมครับ?” รินรดารีบดึงตัวลูกชายเข้ามากอดไว้แน่น “อลัน อย่าคุยกับเขา! กลับบ้านกันลูก” “ริน!” อคินทร์ลุกขึ้นยืนขวางทางไว้ทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโหยหาเป็นความดุดันที่ยากจะต่อต้าน “อย่าคิดว่าจะหนีผมไปได้อีก ต่อให้คุณจะไปซ่อนอยู่ที่ไหน สุดท้ายแล้วสายเลือดของผม... ก็ไม่มีวันพ้นไปจากเงื้อมมือของผมได้ พรุ่งนี้ผมจะให้ทนายดำเนินการเรื่องสิทธิ์การดูแลบุตร เตรียมตัวให้ดี เพราะผมไม่ยอมเสียคุณกับเขาไปเป็นครั้งที่สองแน่” ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อลันที่กอดคอแม่ไว้แน่นกลับกระซิบคำที่ทำให้อคินทร์ต้องหยุดกึก “แม่ครับ... พี่ชายคนนี้มีกลิ่นเหมือนเสื้อตัวเก่าที่แม่เก็บไว้ในลิ้นชักเลยครับ กลิ่นเหมือนคนที่แม่ร้องไห้กอดทุกคืน...” รินรดาร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้าขาวซีดเผือดขณะที่อคินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนจะเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “จะรีบทวงคืนไปทำไมหรือคะคุณอคินทร์ ในเมื่อความลับเรื่อง ‘อุบัติเหตุ’ ในอดีตที่คุณพยายามปกปิดไว้... กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว” พราวพิชชาปรากฏตัวขึ้นพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ เธอมองทั้งสามคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพิษร้ายก่อนจะโยนซองนั้นลงที่เท้าของอคินทร์ “ถ้าคุณอยากรู้ว่าทำไมรินรดาถึงต้องหนีไป... ก็ลองอ่านสิ่งที่อยู่ในนี้ให้จบเสียก่อนนะคะ แล้วจะรู้ว่าที่ผ่านมา คุณใช้ชีวิตอยู่กับ ‘ตัวจริง’ หรือ ‘ตัวปลอม’ กันแน่!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและอคินทร์มาจนถึงจุดเดือดนี้นะคะ บทหน้าความลับที่ซ่อนไว้จะถูกตีแผ่ เตรียมใจรับแรงกระแทกไปพร้อมกันนะคะละอองดาวเดือนเก้า