บททดสอบสุดท้าย

ดวงตากลมโตคู่นั้น... ที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ! ความเงียบงันในห้องประชุมกว้างใหญ่ราวกับถูกแช่แข็ง อคินทร์รู้สึกเหมือนมีค้อนเหล็กมหึมาฟาดลงกลางศีรษะจนสมองขาวโพลน ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เคยควบคุมทุกสิ่งในกำมือสะดุดกึก ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่กำลังซุกใบหน้าจิမ်းลิ้มเข้ากับชายกระโปรงของรินรดา ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนเจ็บแปลบ เด็กคนนี้... อลันอย่างนั้นหรือ "คุณ... ริน นี่มันหมายความว่ายังไง" เสียงของอคินทร์สั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเยือกเย็นและทระงองตนที่เคยมีมลายหายไปสิ้นในวินาทีที่สบตากับดวงตาคู่ใสประกายความเฉลียวฉลาดซึ่งถอดพิมพ์ทรงมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ แววตาที่มองอคินทร์ไม่ได้มีความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความว่างเปล่าและความเด็ดเดี่ยวที่น่ากลัวยิ่งกว่า "ก็อย่างที่คุณเห็นค่ะ อคินทร์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว "เด็กคนนี้คือลูกของเรา... ลูกที่คุณเคยบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอุ้มท้อง ลูกที่คุณผลักไสไล่ส่งในวันที่เราหย่าขาดจากกันไงคะ" คำพูดนั้นกรีดลงบนเนื้อสดๆ ของอคินทร์จนเลือดซิบ เขาก้าวขาไม่ออก ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนแห่งความผิดบาป ภาพความโหดร้ายที่เขาเคยกระทำต่อเธอในอดีตย้อนกลับมาทุบตีซ้ำๆ ในหัว ใบหน้าที่เคยเปื้อนน้ำตาในวันที่เธอเซ็นใบหย่า... วันนั้นเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่หรือ ร่างกายของเธอบอบช้ำและจิตใจแตกสลายแค่ไหนกันที่ต้องอุ้มท้องลูกคนนี้หนีไปลำพังถึงสามปีเต็ม "ริน... ผม... ผมขอโทษ" อคินทร์ก้าวเข้าไปหาด้วยความรู้สึกผิดที่ล้นทะลักจนจุกอก ทว่ารินรดากลับถอยหลังก้าวหนึ่ง พร้อมกับดันร่างเล็กของอลันไปหลบด้านหลัง เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการให้เขาสัมผัสแม้แต่ปลายเล็บ "ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ เพราะฉันไม่ได้ยกโทษให้คุณ และเราก็ 'ขาด' กันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วตามเอกสารที่คุณเป็นคนเร่งรัดให้เซ็นเอง เชิญคุณทำงานต่อเถอะค่ะ ฉันแค่พาลูกมารับเอกสารส่วนที่เหลือ... และต่อไปนี้ อย่าได้มารังควานชีวิตของเราแม้วินาทีเดียวเลยค่ะ" พูดจบ รินรดาก็จูงมือเด็กชายตัวน้อยหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้อคินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวใจของผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี... *** เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวัน ความรู้สึกผิดและภาพของดวงตากลมโตคู่นั้นตามหลอนอคินทร์จนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ งานในบริษัทถูกปล่อยปละละเลย เขาส่งคนตามสืบทุกเรื่องเกี่ยวกับรินรดาและลูก จนกระทั่งรู้ว่าเธอต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูลูกชายตามลำพัง และในค่ำคืนที่ฝนตกกระหน่ำอย่างหนักนี้เอง ข่าวร้ายก็พุ่งตรงมาปักอกเขา "นายครับ... คุณรินรดาป่วยหนัก ไข้ขึ้นสูงมากเพราะตากฝนทำงาน และตอนนี้หมดสติไป ส่วนคุณน้องอลันร้องไห้กวนหาแม่ใหญ่เลยครับ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล...!" เสียงรายงานของเลขาฯ ทำให้โทรศัพท์ในมืออคินทร์ร่วงหล่นลงพื้น ร่างสูงพุ่งพรวดออกจากคฤหาสน์ทันทีโดยไม่สนใจพายุฝนด้านนอก หัวใจของเขาราวกับหยุดเต้น ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาลกัดกินวิญญาณจนแทบคลั่ง ณ ห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ร่างบางของรินรดานอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ซีดเซียวริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจรวยรินท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของเด็กชายอลันที่นั่งกอดตุ๊กตาอยู่ข้างเตียง ประตูห้องเปิดผางเข้ามาอย่างแรง ร่างสูงเปียกปอนหยาดน้ำฝนของอคินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสภาพดูไม่ได้ ดวงตาคมแดงก่ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขารีบปรี่เข้าไปที่เตียงทันทีโดยไม่สนใจสายตาของใคร "ริน..." เสียงเรียกนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ อคินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง คว้ามือเรียวเย็นเฉียบขึ้นมาแนบแก้ม น้ำลูกผู้ชายไหลปะปนไปกับหยดน้ำฝนที่เกาะตามเส้นผม "ริน... ได้โปรด... ลืมตามามองผมก่อน" รินรดารู้สึกตัวช้าๆ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบลอๆ ปรากฏใบหน้าของอคินทร์ที่เปียกปอนและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ผู้ชายที่เคยเย็นชาและใจร้ายที่สุดในชีวิตเธอบัดนี้กำลังร้องไห้ต่อหน้าเธออย่างไม่อายใคร "คุณ... มาทำไม..." เสียงแหบแห้งเอ่ยถามอย่างยากลำบาก "ผมมาหาคุณ... มาดูแลคุณครับ ริน" อคินทร์กุมมือเธอแน่นขึ้น ถ่ายทอดไออุ่นจากฝ่ามือของเขาไปสู่ความเย็นเฉียบของเธอ "ผมขอโทษ... ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ได้โปรดให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ดูแลคุณกับลูกเถอะนะ" รินรดาหลับตาลงช้าๆ หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตา ความเจ็บปวดในอดีตยังคงกรีดแทง แต่มือหนาที่กุมมือเธอไว้อย่างสั่นเทานั้น... กลับมีความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดสามปีแทรกซึมเข้ามา อคินทร์ไม่ยอมขยับไปไหนตลอดคืน เขาเช็ดตัวป้อนยาและเช็ดเหงื่อให้เธอด้วยความทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความรักที่อัดแน่นจนล้นปรี่ และเมื่อดึกสงัด ร่างเล็กๆ ของอลันที่ร้องไห้จนหลับไปบนโซฟา อคินทร์ก็อุ้มเด็กน้อยมานอนเคียงข้างมารดา ก่อนที่เขาจะสอดตัวขึ้นมานอนโอบกอดร่างที่สั่นเทาของรินรดาไว้แนบอก เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและปกป้องเธอจากความหนาวเหน็บ สัมผัสอุ่นซ่านจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยในอดีต ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของรินรดาเริ่มสั่นคลอน ความอบอุ่นนี้... กำลังพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างช้าๆ ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มผ่อนคลายและหัวใจที่กำลังจะอ่อนยวบของรินรดา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงของอคินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้อคินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ... **"พราวพิชชา"** อคินทร์กดตัดสายทันทีอย่างไม่ไยดี แต่ไม่ถึงเสี้ยววินาที ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอพร้อมกับรูปถ่ายและข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของอคินทร์เย็นเฉียบลงทันที *"ถ้าคุณไม่มาหาฉันที่คอนโดคืนนี้... ความลับเรื่องที่ฉันเป็นคนก섬รอยแผลเป็นบนตัวรินรดาเมื่อสามปีก่อน และคลิปเสียงที่คุณสั่งให้ฉันจัดการเธอก่อนหย่า... จะถูกส่งถึงมือรินรดากับตำรวจทันทีค่ะ อคินทร์!"* ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความเจ็บปวดนี้มาด้วยกันนะคะ