เมื่อคนใจร้ายกลายเป็นโบ้

เอกสารฉบับนั้นร่วงลงบนพรมทอหนานุ่ม เสียงกระดาษปลิวพับพาก่อนจะนอนสงบนิ่งอยู่แทบเท้าของอคินทร์ ทว่าเสียงที่ดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของเขากลับดังยิ่งกว่าเสียงอสุนีย์บาตฟาดผ่าลงกลางใจเสียอีก ตัวเลขปริมาณหุ้นในบริษัท คริสตัล กรุ๊ป (ประเทศไทย) จำกัด ที่ปรากฏหราอยู่บนแผ่นกระดาษเอสี่นั้น มันชัดเจนเสียจนเขาแทบไม่ต้องเพ่งมองซ้ำ สัดส่วนห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ถูกโอนกรรมสิทธิ์เปลี่ยนมืออย่างถูกต้องตามกฎหมาย และชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ ก็ไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็น "รินรดา" อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย และตราหน้าว่าเป็นเพียงก้อนกรวดไร้ค่าที่เกะกะขวางทางความสำเร็จของเขามาโดยตลอด อคินทร์ยืนนิ่งเป็นหุ่นปูนปั้น ลมหายใจสะดุดติดขัด ราวกับมีใครเอามือมาบีบลำคอของเขาไว้แน่น แววตาดุดันที่เคยใช้กดขี่ข่มเหงผู้อื่นบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ระคนความตกตะลึงจนไร้ทิศทาง เขาเซถอยหลังไปสองก้าว สะดุดขอบพรมจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกเร่งความเร็ว… ในวันที่เขาเซ็นใบหย่าให้เธออย่างไร้ความปรานี วันที่เขาสาดคำพูดเยานหยันใส่หน้าผู้หญิงที่ก้มหน้าก้มตารับความชอกช้ำ โดยไม่เคยเหลียวแลเลยว่าหัวใจดวงน้อยๆ ดวงนั้นจะแตกสลายเป็นจุลขนาดไหน เขาจำรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากซีดเซียวของเธอในวันนั้นได้แม่นยำ มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความพ่ายแพ้ แต่มันคือรอยยิ้มของการ 'ปลดปล่อย' ที่ในเวลานั้นเขาโง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็น และในเวลานี้... หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลย กำลังถือไพ่เหนือกว่าเขาทุกประตู เธอไม่ได้มาเพื่อทวงคืนความสงสาร เธอไม่ได้มาเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่เธอกลับใช้ความเงียบงันและความเฉียบคมของสมอง เข้ามาถือครองอำนาจสูงสุดในบริษัทที่เขาฟูมฟักและสร้างมันขึ้นมาจากหยาดเหงื่อทุกหยด! "เป็นไปไม่ได้..." อคินทร์พึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบแห้งและสั่นเทาจนแทบไม่เป็นเสียงคน ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างหมดแรง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ฝังรอยเลือดซึมจางๆ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดร้าวลึกที่กลางอก ย้อนกลับไปในค่ำคืนนั้น... คืนที่พราวพิชชาเดินเข้ามาในชีวิตเขาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์และคำหวานเยินยอที่ปลุกเร้าอีโก้ของเขาให้พองโต อคินทร์หลงระเริงไปกับภาพลักษณ์ ความหรูหรา และเปลือกนอกจอมปลอมที่เธอสรรหามาปรนเปรอจนมองข้ามความจริงใจที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับขุนเขาของรินรดา รินรดายอมทนอยู่กับความเย็นชา ความหมางเมิน และคำพูดเชือดเฉือนทิ่มแทงใจทุกวันวาน โดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำ เธอทำหน้าที่ภรรยาที่ดี คอยดูแลเอาใจใส่ และยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่บริษัทยังล้มลุกคลุกคลาน แต่ทันทีที่เขาเริ่มก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด กลับเป็นพราวพิชชาที่เข้ามาฉวยโอกาสตักตวงความสุขและความสำเร็จไปจากน้ำพักน้ำแรงของเขาและรินรดา และตอนนี้ พราวพิชชาคนเดิมที่เคยสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันในวันที่รุ่งโรจน์ กลับกำลังหัวเราเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขาในเงาตึกระฟ้าแห่งนี้ ขณะที่รินรดา ผู้หญิงที่เขาผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย กลับเป็นผู้ถือครองอำนาจชี้ชะตาชีวิตของเขาในกำมือ! ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของพราวพิชชาที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง แต่วันนี้ รอยยิ้มบนเรียวปากของเธอกลับดูเย,เยาะเย้ยและสะใจอย่างปิดไม่มิด "ตกใจมากเลยเหรอคะที่รัก?" เสียงหวานทว่าแฝงด้วยความเยдяกเย้ยดังขึ้น ทรวดทรงองค์เอวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงเดินนองนทีเข้ามาใกล้ชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น "ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะคินทร์ คนโง่ที่หลงใหลในเปลือกนอก ย่อมมองไม่เห็นเพชรแท้ที่อยู่ตรงหน้าเสมอ และตอนนี้... ตึกหลังนี้ บริษัทนี้ หรือแม้แต่ลมหายใจทางธุรกิจของคุณ ก็อยู่ในกำมือของ 'รินรดา' คนที่พวกเราเคยเหยียบย่ำยังไงล่ะคะ" อคินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรังเกียจ เขาพยายามลุกขึ้นยืนเพื่อให้ความสูงช่วยข่มขวัญ ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรง ทรรศนะตรงหน้าพร่ามัวไม่ใช่เพราะหยาดน้ำตา แต่เป็นเพราะความรู้สึกพังทลายในชั่วพริบตาเดียว "เธอ... เธอร่วมมือกับใคร?" อคินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเธอคือรางวัลแห่งความสำเร็จของชีวิต "ไม่ได้ร่วมมือกับใครเป็นพิเศษหรอกค่ะ..." เสียงหวานอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากหน้าประตูก่อนที่พราวพิชชาจะทันได้เอ่ยตอบ น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ทว่าทรงพลัง เย็นชา และเด็ดเดี่ยวจนทำให้อคินทร์ต้องหันขวับไปมองทันที ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยฝีเท้ามั่นคงและสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ใบหน้างملมสวยไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ดวงตาคู่สวยคมกริบทอดมองอคินทร์ด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ความโกรธ หรือแม้แต่ความแค้น มีเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่สะท้อนออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างนั้น "ริน..." อคินทร์ครางชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยหายไปในอากาศ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้หญิงที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารทุกค่ำคืน ผู้หญิงที่เคยใช้ผ้าอุ่นๆ เช็ดหน้าให้เขาในยามที่เขากลับมาด้วยความเหนื่อยล้า ผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้เธอกลับมายืนหยัดในจุดที่เหนือกว่าเขาทุกอย่าง ทรงพลัง สง่างาม และอยู่เหนือการควบคุมของเขาโดยสิ้นเชิง รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้อำนาจกดขี่เธอ ก่อนจะเบนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ร่างของชายหนุ่มที่ทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง มุมปากของเธอหยักขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีดคมกริบ "ตกใจมากไหมคะที่คุณอคินทร์?" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ "ไม่ต้องตกใจไปหรอกค่ะ สิ่งที่คุณเห็นในวันนี้ มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์... แต่มันคือ 'ผลกรรม' และ 'ความจริง' ที่คุณควรจะได้รับมานานแล้ว ต่างหากล่ะคะ" เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบัลลังก์ของเขา ก่อนจะวางเอกสารอีกฉบับลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคินทร์ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจที่กำลังแตกสลาย "และที่สำคัญไปกว่านั้น..." รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทว่าเฉียบขาด ทิ้งช่วงจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อคินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่ ประตูห้องประชุมด้านหลังก็เปิดออก พร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง ที่เดินก้าวเข้ามาจับมือถือชายกระโปรงของรินรดาอย่างออดอเซาะ และเงยหน้าขึ้นมองอคินทร์ด้วยดวงตากลมโตคู่นั้น... ที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ!