ถ้อยคำซ่อนคม

กลิ่นหมึกซวนเฉิงราคาแพงอบอวลคละเคล้ากับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ บนโต๊ะทำงานไม้จันทน์แดง แสงจากตะเกียงน้ำมันพืชไหววับตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก ทอดเงายาวทาบทับใบหน้าของไป๋จิ่นเฉิง ราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่ถูกแต่งแต้มด้วยความมืดมิด "ดูเหมือนว่า... บทละครฉากนี้ เขาไม่ได้เขียนไว้ให้เหยื่อ แต่เขียนไว้ให้ 'เหยื่อรายต่อไป' ต่างหากล่ะครับ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิมะจ้องมองกระดาษสาแผ่นบางในมือ บนนั้นมีอักษรจีนหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีชาด เป็นโคลงกลอนสאบทطرที่ถูกทิ้งไว้ข้างศพขุนนางคลังผู้ทุจริตเมื่อคืนวาน มู่หว่านเอินยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบเย็นชา แววตาคู่คมฉายความระแวงระวังอย่างปิดไม่มิด นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายผ้าคลุมสีดำสนิทสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว "ไร้สาระ" เสียงใสแต่เย็นเยียบเอ่ยลอดไรฟัน "มันก็แค่กลอนแก้แค้นของพวกปัญญาชนตกอับ โคลงสี่สุภาพที่พร่ำเพ้อถึงความอยุติธรรมของราชสำนัก คุณกำลังใช้วิชาจิตวิทยาบ้านั่นมาบิดเบือนรูปคดี ท่านอัยการสูงสุดต้องการหลักฐานที่เป็นรูปธรรม ไม่ใช่การตีความโคลงกลอนแบบลมๆ แล้งๆ ของกวีหลวงอย่างคุณ" ไป๋จิ่นเฉิงไม่โกรธเคือง เขาวางกระดาษแผ่นนั้นลงอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนโต๊ะเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลัง "ท่านอัยการมู่... ท่านเป็นคนยึดมั่นในตรรกะและกฎหมาย แต่ท่านกลับมองข้าม 'ภาษา' ซึ่งเป็นกฎหมายชิ้นแรกที่มนุษยชาติใช้ควบคุมความดิบเถื่อน" ไป๋จิ่นเฉิงเงยหน้าขึ้น สบตากับนางตรงๆ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึก "ลองอ่านวรรคที่สามดูสิครับ *'บุปผาร่วงโรยในเหมันต์ สายน้ำผันแปรไม่หวนคืน'* ท่านคิดว่ามันหมายถึงความเศร้าสร้อยของฤดูกาลหรือครับ?" "มันหมายถึงชีวิตของเหยื่อที่ดับสูญ" มู่หว่านเอินตอบทันควัน น้ำเสียงหนักแน่น "ผิดถนัดครับ" ไป๋จิ่นเฉิงหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ในทางจิตวิทยาอาชญากร ผู้ฆ่าไม่ได้เขียนโคลงนี้เพื่อไว้อาลัยเหยื่อ แต่เขากำลัง 'สะท้อน' สภาวะจิตใจของตัวเอง บุปผาร่วงโรยคือความตาย สายน้ำที่ไม่หวนคืนคือเวลาที่เหลืออยู่ของผู้ที่กำลังจะถูกล่า... คนที่อ่านกลอนบทนี้แล้วสะดุ้งตื่นกลางดึกด้วยความหวาดกลัวต่างหาก คือเป้าหมายที่แท้จริง" มู่หว่านเอินชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น นางไม่ยอมรับความจริงข้อนี้ แต่น้ำเสียงของไป๋จิ่นเฉิงมีแรงดึงดูดประหลาดที่กัดเซาะความมั่นใจของนางทีละน้อย เหมือนน้ำหยดลงหิน แม้หินจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ย่อมมีรอยร้าว "ถ้าทฤษฎีจิตวิทยาจิตเวกเตอร์ของคุณเป็นจริง แล้วฆาตกรคือใคร?" นางถามกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย พลางก้าวประชิดโต๊ะมากขึ้นจนได้กลิ่นจางๆ ของชาอู่หลงจากตัวเขา "บอกฉันมาสิ ท่านกวีผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน" ไป๋จิ่นเฉิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุรุษผู้นี้ ชวนให้หัวใจของอัยการสาวเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ฆาตกรไม่ได้อยู่ไกลเลยครับ..." ไป๋จิ่นเฉิงกระซิบแผ่วเบา ดวงตาดำมืดสะท้อนเงาใบหน้าของนาง "เขาอาจจะกำลังยืนอยู่ตรงนี้ กำลังฟังเราถกเถียงกันด้วยความสนุกสนาน และรอดูว่า... เมื่อไหร่ที่เราจะเดินตกหลุมพรางที่เขาสลักไว้บนกระดาษแผ่นนั้น" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความอึดอัด มู่หว่านเอินจ้องมองนัยน์ตาคู่นั้น พยายามค้นหาความจริงหรือการโกหก แต่สิ่งที่นางเห็นมีเพียงความว่างเปล่าอันเวิ้งว้าง ราวกับก้นบึ้งของเหวลึก ก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำพูดใดเพื่อโต้แย้ง เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้ง ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของนายทหารยามหน้าห้อง "ท่านอัยการครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ที่จวนของเสนาบดีจาง... มีคนพบโคลงกลอนลักษณะเดียวกันสลักไว้บนเสาเรือน แต่..." นายทหารกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หัวของเหยื่อรายใหม่... ถูกแขวนไว้ที่หน้าประตูครับ!" มู่หว่านเอินหน้าถอดสีทันที นางหันขวับกลับมามองไป๋จิ่นเฉิง ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ช้าๆ และชัดเจนยิ่งขึ้น ไป๋จิ่นเฉิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หยิบพัดกระดาษขึ้นมาคลี่ออกอย่างไร้ความเร่งรีบ สายตาคมกราบมองไปนอกหน้าต่างทิศทางที่มุ่งสู่จวนเสนาบดี "เห็นไหมครับ... บทกวีบทที่สองเพิ่งจะเริ่มต้นบรรเลงขึ้นแล้วล่ะครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางอันมืดหม่นนี้ด้วยกันนะครับ