ความใกล้ชิดที่ร้อนแรง

“ออกไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาไม่ได้ดังไปกว่าระดับปกติ แต่มันกลับทรงพลังและเย็นเยียบเสียจนเลขานุการสาวใหญ่ถึงกับสะดุดกึก ดวงตาดุจกระบี่คมกริบของเขาจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกโดยไม่คิดจะเกรงใจใคร รินรดารีบขยับตัวถอยห่างจากแผงอกแกร่ง พยายามจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตนเองให้เข้าที่ด้วยหัวใจที่ยังเต้นรัวเหมือนกลองศึก “เอ่อ... คุณธันวาคะ ดิฉันขออภัยค่ะ แต่เรื่องเอกสารด่วนจากโครงการเพชรบุรี—” “ผมบอกให้ออกไป!” เขาตวาดซ้ำ คราวนี้เสียงดังฟังชัดจนคนที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูต้องรีบถอยกรูออกไปและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องทำงานหรูหราอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้โต๊ะทำงาน เธอกำลังจะเอ่ยปากขอตัวกลับ ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก็ก้าวประชิดตัวจนเธอไม่มีทางหนี ธันวาใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักร่างบางของเธอไว้ในอาณัติ สายตาของเขาไม่ได้มองที่เอกสารบนโต๊ะอีกต่อไป แต่มันกำลังไล่สำรวจใบหน้าของเธอราวกับจะค้นหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความประหม่า “คุณคีย์... ปล่อยนะคะ ฉันจะกลับแล้ว” เธอพยายามดันอกเขาไว้ แต่มันก็แน่นหนาราวกับกำแพงหิน “กลับ? ใครอนุญาตให้กลับ” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย “เมื่อกี้เรายังคุยกันไม่จบเลยไม่ใช่หรือไง รินรดา?” “เรื่องงานเราจบแล้วค่ะ ส่วนเรื่องอื่น... ฉันไม่มีอะไรจะคุย” “แต่ผมมี” เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ รินรดาเสหลบสายตาคมคู่นั้น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับความเอาแต่ใจระดับสิบของชายหนุ่มตรงหน้า คีย์ ธันวา ไม่เคยเป็นคนอ่อนโยน แต่ความ 'เอาแต่ใจ' แบบแปลกๆ ในวันนี้มันกำลังทำให้หัวใจของเธอทำงานหนักเกินความจำเป็น “คุณคีย์ คุณกำลังทำตัวไม่มีเหตุผลนะ” “แล้วคุณเห็นผมเคยเป็นคนมีเหตุผลหรือไง?” เขาถามสวน พลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ตั้งแต่ที่คุณเข้ามาปั่นป่วนในชีวิตผม ทุกอย่างในตารางชีวิตผมมันพังไม่เป็นท่า และที่แย่ไปกว่านั้น... คือผมดันชอบมันซะด้วย” ประโยคนั้นทำให้รินรดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยตรง ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องทำงานยามค่ำคืน สายตาของธันวาไม่ได้ดูดุร้ายเหมือนทุกที แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด “อย่ามาพูดให้ความหวังฉัน...” เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ผมไม่เคยให้ความหวัง ผมแค่ต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของผมคืน” ธันวาเปลี่ยนจากยันโต๊ะมาเป็นคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสจากมือหนาที่แนบไปกับแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เขาโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นราวกับเวทมนตร์สะกด “จากนี้ไป คุณห้ามไปไหนโดยไม่มีผมไปด้วย... เข้าใจไหมรินรดา” “นี่มันเผด็จการชัดๆ! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะคีย์!” เธอโต้กลับอย่างเหลืออด พยายามผลักเขาออกแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม “ใช่... คุณไม่ใช่ของเล่น” ธันวาสบตาเธอด้วยสายตาจริงจัง “แต่คุณเป็น ‘เจ้าของ’ ของความวุ่นวายพวกนี้ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ ผมก็จะไม่ยอมปล่อยให้คุณไปไหนแน่ๆ” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง การกระทำของเขาในวันนี้มันเกินกว่าที่เธอจะคาดเดาได้ ชายหนุ่มผู้เย็นชาและปากร้ายคนนั้นหายไปไหน? เหลือเพียงผู้ชายที่กำลังแสดงอาการหวงก้างอย่างออกหน้าออกตา “ทำไมถึงทำแบบนี้...” เธอถามเบาๆ ราวกับถามตัวเอง ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นขัดกับแววตาที่ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ เขาโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้บรรยากาศร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก “เพราะผมรำคาญเวลาที่มีคนอื่นมามองคุณ... รำคาญเวลาที่คุณอยู่ห่างสายตาผม” เขาเว้นจังหวะ “และที่สำคัญที่สุด... ผมเกลียดเวลาที่เห็นคุณไปยิ้มให้ใครนอกจากผม” รินรดาเบิกตากว้าง นี่คือการบอกรักฉบับคนปากแข็งที่พยายามประชดประชันสถานการณ์ แต่กลับสื่อความหมายได้ชัดเจนกว่าคำหวานใดๆ ในโลก “คุณมันบ้า” “อาจจะใช่... แต่ความบ้านี่แหละที่จะทำให้คุณหนีไปไหนไม่รอด” ธันวาไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและหวงแหน เป็นจูบที่ไม่มีความลังเล มีเพียงความต้องการที่อัดอั้นมาตลอดหลายวัน รินรดาตัวแข็งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่อบอุ่นและป่าเถื่อนในเวลาเดียวกัน ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามที่กำลังก่อตัว เสียงสัญญาณโทรศัพท์สายตรงบนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศ ธันวาละริมฝีปากออกมาด้วยความหงุดหงิดจัด เขาสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะกดรับด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ว่าไง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงปลายสายดังลอดออกมาเป็นเสียงของบิดาเขา “ธันวา... แกต้องรีบมาที่โฮลดิ้งเดี๋ยวนี้ มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับหุ้นส่วนใหญ่ที่เราคุมไม่อยู่” ดวงตาของธันวาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เขาหันมามองหน้าหญิงสาวในอ้อมกอด สลับกับเสียงบิดาที่สั่งการเด็ดขาด เขารู้ดีว่าหากปฏิเสธ อนาคตของบริษัทอาจสั่นคลอน แต่การต้องทิ้งรินรดาไว้ในสถานการณ์ที่เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเช่นนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากทำ “ผมจะไป...” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะวางสาย เขาหันกลับมาจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ แต่คุณห้ามไปไหนทั้งนั้น รอผมอยู่ที่นี่ จนกว่าผมจะกลับมา” “แต่ว่า—” “ไม่มีแต่!” เขาสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะเดินออกไปที่ประตู แต่แล้วเขาก็หยุดกึกแล้วหันกลับมา มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงเธอกลับมาเผชิญหน้า “อ้อ... ลืมบอกไป” เขากระซิบที่ข้างหู “อย่าคิดจะล็อคประตูขังตัวเองไว้ เพราะผมมีกุญแจสำรองทุกบานในตึกนี้... และคืนนี้ เรายังคุยกันไม่จบ” เขาหันหลังเดินจากไปทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานที่เงียบสงัด ทว่าเพียงครู่เดียวที่เสียงฝีเท้าเขาหายไป เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกอีกครั้งด้วยแรงผลักอย่างแรง ไม่ใช่ธันวาที่เดินเข้ามา แต่เป็นหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราที่ดูคุ้นตา... คนที่เธอไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “เธอเป็นใคร?” เสียงของหญิงสาวคนนั้นเย็นเยียบและเย่อหยิ่ง “ทำไมถึงมาอยู่ในห้องทำงานของธันวา... ในเวลาแบบนี้?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ โครโนสทริกเกอร์สัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปครับ