หวงก้างแบบจัดหนัก

"เธอเป็นใคร?" เสียงของหญิงสาวคนนั้นเย็นเยียบและเย่อหยิ่ง “ทำไมถึงมาอยู่ในห้องทำงานของธันวา... ในเวลาแบบนี้?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้เอกสารในมือถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงแต่งกายด้วยแบรนด์เนมหัวจรดเท้า ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต แต่แววตากลับฉายชัดถึงความไม่เป็นมิตรอย่างปิดไม่มิด "คำถามนี้ฉันควรเป็นคนถามคุณมากกว่าไหมครับ... เอ๊ย หมายถึง คุณผู้หญิง?" รินรดาเกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิด แต่ก็แก้เกมได้อย่างรวดเร็ว เธอแย้มยิ้มบางเบาแบบที่ดูอย่างไรก็ชวนหมั่นไส้มากกว่าเป็นมิตร "ห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานคีย์ ธันวา ล็อคประตูรัดกุมดีออก แต่ไม่ทราบว่าคุณใช้สิทธิ์ไหนถึงเดินเข้ามาหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ล่ะครับ หรือว่า... มีกॉญแจสำรองที่คนอื่นเขาไม่มีกัน?" "นี่เธอกล้าดียังไงมาพูดจายียวนแบบนี้กับฉัน!" หญิงสาวคนนั้นขยับตัวเข้าประชิดด้วยความโกรธ กรุ่นกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนรินรดาต้องแอบย่นจมูกเบาๆ "ฉันชื่อ 'มธุura' เป็นคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ทางผู้ใหญ่เห็นชอบของธันวา มีสิทธิ์อะไรจะเข้ามาเหยียบที่นี่ก็ได้ทั้งนั้น! แล้วเธอ... เป็นแค่พนักงานชั้นผู้น้อยหรือเลขาฝึกงาน ถึงกล้าทำท่าทางลอยหน้าลอยตาใส่ฉัน?" รินรดาแอบกลอกตาในใจ *คู่หมั้นงั้นเหรอ? ทำไมเธอถึงไม่เคยได้ยินคีย์พูดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด? หรือไอ้มนุษย์ปากแข็งนั่นจงใจปิดบังเอาไว้เพื่อหาเรื่องปวดหัวให้เธออีก* ก่อนที่รินรดาจะทันได้สวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกอย่างไร้มารยาท คีย์ ธันวา ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบตึงเป็นน้ำแข็ง ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับติดลบ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสองคนก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินรดาแวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปจ้องมธุuraด้วยแววตาที่แทบจะเชือดเฉือนให้ตายทั้งเป็น "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องของฉัน... มธุura?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยความคุกรุ่นที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ มธุuraปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มออดอ้อยทันทีที่เห็นหน้าคู่หมั้นหนุ่ม เธอรีบเดินเข้าไปหมายจะคล้องแขนเขา แต่คีย์กลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียนราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "ธันวาคะ มะตูมคิดถึงก็เลยแวะมาหาที่บริษัทค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะเจอ... ยัยนี่กำลังทำตัวรุ่มร่ามอยู่ในห้องของคุณ แถมยังพูดจาไม่มีสัมมาคารวะกับมะตูมอีกด้วยนะคะ" มธุuraฟ้องเสียงอ้อน พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่มาทางรินรดา คีย์ไม่สนใจคำฟ้องร้องนั้นแม้แต่น้อย เขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ยืนบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกราบกรานมองมธุuraด้วยความรำคาญใจขั้นสุด "ถอยไป" คีย์เอ่ยเสียงห้วน "แล้วจำใส่สมองเอาไว้ว่า ห้องนี้ไม่ใช่ที่ๆ เธอจะเดินเข้ามาตามอำเภอใจอยากได้ ใครอนุญาตให้เธอขึ้นมาบนชั้นนี้?" "อ้าว! ธันวาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ มะตูมเป็นคู่หมั้นของคุณนะ!" มธุuraขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด ใบหน้าที่เคยสวยงามเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "คุณจะมาสนใจนังผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้มากกว่ามะตูมที่เป็นคู่หมั้นไม่ได้นะคะ!" "คู่หมั้น?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "ผู้ใหญ่ทางโน้นเขาตกลงกันเองโดยที่ฉันไม่เคยปริปากยอมรับสักคำ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยมธุura ว่าเธอมีสิทธิ์มาสั่งหรือมาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอะไรในพื้นที่ของฉัน" รินรดาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับแอบลอบถอนหายใจ *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้นี่มันพ่อทุกสถาบันเรื่องการสร้างศัตรูจริงๆ* แต่ยังไม่ทันที่มธุuraจะทันได้โวยวายอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็กร่อนดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' หนุ่มหล่อลูกชายเจ้าของบริษัทคู่ค้าคนสำคัญจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ในมือถือช่อดอกไม้ช่อโต "ขออนุญาตครับท่านประธาน..." กรณ์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทะเล้น แต่สายตากลับพุ่งตรงมาที่รินรดาอย่างเปิดเผย "พอดีผมผ่านมาแถวนี้แล้วนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เลี้ยงกาแฟขอบคุณคุณรินสำหรับโปรเจกต์เมื่อวานเลย ช่อนี้สำหรับคนสวยครับ หวังว่าจะชอบนะ" บรรยากาศในห้องทำงานที่คุกรุ่นอยู่แล้ว กลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบยิ่งกว่าเดิมในเสี้ยววินาที คีย์หันขวับไปมองช่อดอกไม้ในมือของกรณ์ด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงและอาการหวงก้างพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนเขาแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ "เอาดอกไม้เน่าๆ ของนายออกไปจากห้องฉันซะ กรณ์" คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนมธุuraถึงกับผอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว แต่กรณ์กลับยักไหล่อย่างไม่ี่สะทกสะท้าน เขาก้าวเข้ามาใกล้รินรดามากขึ้นอีกนิด ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้หญิงสาว "ผมไม่ได้เอามาให้ท่านประธานเสียหน่อย ผมเอามาให้เลขาคนเก่งต่างหาก... ว่าไงครับคุณริน เย็นนี้ว่างไปทานข้าวกับผมไหม ผมจองร้านอาหารริมน้ำบรรยากาศดีไว้รอแล้วนะ" รินรดากระพริบตาปริบๆ นึกสนุกขึ้นมาในใจ เธอเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้บึ้งตึงจนดำเป็นถ่านของคีย์ แล้วจงใจระบายยิ้มหวานหยดให้กรณ์ "อืม... ฟังดูน่าสนใจดีนะคะ พอดีช่วงนี้ฉัน..." "ไม่ว่าง!" คีย์ตวาดลั่นห้อง ทนดูการหยอกล้อต่อกระซิกนั้นต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลำปะทะกับแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "เธอไม่มีทางไปไหนกับใครทั้งนั้น... เพราะเย็นนี้ เธอนั่นแหละที่จะต้องไปเคลียร์เรื่อง 'ความเป็นเจ้าของ' กับฉันให้รู้เรื่อง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ