ข้อตกลงที่เปลี่ยนไป

เสียงปิดประตูรถหรูที่ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ สะท้อนก้องในลานจอดรถใต้ดินของคอนโดมิเนียมหรู บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ คีย์ ธันวา ไม่รอให้รินรดาได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับประตูรถฝั่งตรงข้ามอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนเธอต้องรีบดันอกแกร่งไว้ด้วยสองมือ "คุณธันวา... ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าแค่เรื่องงาน!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "งานเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนปากเก่งที่ตอนนี้เริ่มมีพิรุธ "ในสัญญาจ้างข้อไหนที่บอกว่าเธอมีสิทธิ์ไปยิ้มระรื่นให้ไอ้หมอนั่นในสนามบิน หืม? รินรดา" "เขาเป็นรุ่นพี่ฉัน! แล้วเขาก็เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ฉันจะไปรับมันผิดตรงไหน ในเมื่อนอกเวลางาน..." "ทุกตรง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน มือหนาเอื้อมไปกุมข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความโกรธเจือความหึงหวงพวยพุ่งในแววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด "จำไม่ได้หรือไงว่าในสัญญาห้ามทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายอื่นจนน่าเกลียด... หรือต้องให้ฉันทบทวนความจำด้วยวิธีอื่น?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามนิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ทว่าแววตาไหววุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้นกลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ สายตาของคีย์ไม่ได้มองเธอด้วยความโมโหเพียงอย่างเดียว แต่มันมีร่องรอยของความหวาดกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไป ซึ่งเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผู้ชายปากแข็งอย่างเขาจะยอมรับออกมาตรงๆ "คุณมันเผด็จการ..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว รินรดาเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจ "ปล่อยได้แล้ว คนอื่นมองอยู่" "ช่างหัวสิ ปล่อยให้มองไป ให้รู้กันไปว่าใครเป็นเจ้าของเธอ" คำว่า 'ความเป็นเจ้าของ' วิ่งวนอยู่ในหัวของรินรดา สัญญาจ้างบ้าๆ ที่เธอเซ็นเพื่อแลกกับเงินก้อนโตในการใช้หนี้ให้ครอบครัว กำลังพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกที่ควรจะเป็นเพียงแค่ 'นายจ้างกับลูกจ้าง' บัดนี้ถูกกัดเซาะด้วยความผูกพันและสัมผัสใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขตมานานเกินกว่าจะดึงกลับ คีย์เห็นหญิงสาวเงียบไป ความกรุ่นโกรธในใจก็เริ่มคลายลง เหลือเพียงความอึดอัดที่อยากจะระบาย เขายอมคลายมือใหญ่ออกจากการพันธนาการ แต่ยังคงยืนกักตัวเธอไว้ในวงแขน ไม่ยอมให้ขยับไปไหน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ลิบลับ "ริน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มอย่างที่เธอไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก "เลิกทำตัวเป็นเป้าสายตาให้ผู้ชายคนอื่นสักทีได้ไหม... ฉันหงุดหงิด เวลาเห็นเธอไปไหนมาไหนกับมัน" รินรดาหันกลับมาสบตา หัวใจกระตุกวูบกับคำสารภาพกลายๆ นั้น ความรู้สึกจริงที่เริ่มนำทางทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่สะท้อนเงาของเธออยู่เพียงคนเดียว "แล้วทำไมฉันต้องฟังคุณด้วยล่ะคะ ในเมื่อคุณเองก็..." ประโยคคำถามยังไม่ทันหลุดจากริมฝีปาก ประตูลิฟท์จอดรถที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "รินครับ! อยู่นี่เองเหรอ ผมตามหาซะทั่ว..." เสียงของชายหนุ่มรุ่นพี่ที่สนามบินเมื่อช่วงบ่ายดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเขาที่เดินตรงมายังรถคันนี้ คีย์ชะงัก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที เขากัดกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดابราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคอ สถานการณ์ที่กำลังจะคลี่คลายกลับพลิกผันเป็นความตึงเครียดระลอกใหม่ในทันที มือหนาของคีย์เอื้อมมากระชับเอวบางของเธอไว้แน่น ดึงร่างเธอกลับเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้มาเยือนอย่างชัดเจน... และก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูเธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันตราย "บอกไอ้บ้านี่ไป... ว่าเธอเป็นของใคร ไม่อย่างนั้นฉันจะจูบเธอโชว์มันตรงนี้แหละ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปกับความปากแข็งของตาคีย์ในตอนนี้ด้วยนะครับ!