วันหยุดที่แสนพิเศษ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกมองฉันด้วยสายตาคุกคามแบบนั้น... ฉันจะถือว่าคุณอยากโดนจูบซ้ำรอบสองจริงๆ นะครับ คุณธันวา" เสียงหวานใสที่เจือแววท้าทายดังขึ้น ท่าศอกเรียวเล็กที่ยันแผงอกกว้างเอาไว้ไม่ได้ทำให้คนตัวโตสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คีย์ ธันวา กลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กว่าเดิม จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน แต่ทิฐิที่มีมากกว่าทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตจ้องตรงไปยังนัยน์ตาสีเข้มที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ คำขู่เมื่อครู่ที่เขาใช้ไล่ตะردไอ้รุ่นพี่ตัวแสบหน้าคอนโดฯ ยังก้องอยู่ในโสประสาท และไอ้สัมผัสอุ่นวาบที่ริมฝีปากนั่นก็ยังทิ้งร่องรอยความสั่นไหวไว้ไม่จางหาย "ปากเก่งจังนะ... ลองพูดใหม่อีกทีสิครับ ถ้าคิดว่าทำได้จริง" คีย์กระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักได้รูปอยู่ห่างจากกลีบปากเธอแค่คืบเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงยิ่งทำให้สติของรินรดากระเจิดกระเจิง เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริง และถ้าเธอยังดื้อดึงต่อ มีหวังได้เสียจูบที่สองให้เขาจริงๆ แน่ หญิงสาวจึงเลือกวิธีที่ดีที่สุดในยามคับขัน—การเบือนหน้าหนีแล้วยันตัวถอยกรูดออกจากอาณาเขตอันตราย "ถอยไปเลยนะ! บอกว่าให้อยู่ในข้อตกลงไงคะ... เอ้ย! อยู่ในข้อตกลงไงครับ!" รินรดาเกือบหลุดปากคำคุ้นชิน แต่แก้เกมได้ทันเมื่อเห็นคิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างจับผิด คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดที่สะสมมาจากเรื่องงานเมื่อวานมลายหายไปสิ้นเมื่อได้แกล้งคนปากแข็งตรงหน้า เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีพ้นง่ายๆ ร่างสูงก้าวตามไปประชิดติดขอบเคาน์เตอร์ครัวในคอนโดหรูหรา "ไหนบอกว่าไม่กลัวไงครับ หืม? หน้าแดงใหญ่แล้วนะ รินรดา" "ใครหน้าแดง! เขาเรียกเลือดลมสูบฉีดต่างหากเล่า หลบไปเลยนะ ฉันจะทำอาหารเช้า หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย" เธอกลบเกลื่อนด้วยการคว้ากล่องไข่ไก่จากตู้เย็นออกมาวางกระแทกบนเคาน์เตอร์แรงๆ พลางส่งค้อนวงใหญ่ให้พ่อคุณทายาทอสังหาฯ ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์มองเธอด้วยสายตาเอ็นดูแกมหยอกล้อ วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ควรจะมีอะไรพิเศษ นอกจากต่างคนต่างอยู่ นั่งทำงานเงียบๆ ในอาณาจักรส่วนตัวของเขา แต่กลายเป็นว่าตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา ทั้งคู่กลับต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องครัวขนาดใหญ่ด้วยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงประท้วง และตู้เย็นของท่านประธานหนุ่มผู้บ้างานกลับมีแต่ "เบียร์กับน้ำเปล่า" รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อสำรวจดูวัตถุดิบ "นี่คุณ... อยู่คอนโดหรูราคาเป็นร้อยล้าน แต่ในตู้เย็นมีไข่กับเบลมินเนอร์เนี่ยนะ? คุณกินลมชมวิวแทนข้าวหรือยังไง" "ปกติผมกินข้างนอก หรือไม่ก็มีคนเตรียมไว้ให้ แต่วันนี้... วันหยุด" คีย์เว้นจังหวะ สายตาคมกริบมองไล่ตามแผ่นหลังบางที่กำลังงละวันงละวนกับการเปิดหาเครื่องปรุง "แล้วอีกอย่าง... ผมอยากกินฝีมือคุณ" มือเล็กที่กำลังหยิบตะหลิวชะงักกึก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ประโยคเรียบๆ แต่น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่นนั่นมันคืออะไรกัน! ปกติเขาต้องพูดจาประชดประชันเหน็บแนมไม่ใช่หรือไง ทำไมโหมดนี้ถึงได้อันตรายต่อหัวใจนัก "อย่ามาหยอดคำหวานน่าขนลุกแถวนี้เลยค่ะ... ครับ! ฉันทำให้กินก็ได้ แค่ไข่เจียวหมูสับนะ อย่าเรื่องมาก" "ตามใจเชฟครับ" คีย์ไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี เขายังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนแผ่นหลังของเธอนิ่มแนบกับอกแกร่งโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรินรดาหันกลับมาจะหยิบน้ำปลา ใบหน้าของทั้งคู่จึงเฉียดกันไปนิดเดียว ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบชนเข้ากับแก้มสากของเขา ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำมันในกระทะที่เริ่มส่งเสียงปุดๆ และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน รินรดานิ่งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมคู่2ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง มันไม่ใช่แววตาดุดันหรือเยาะเย้ยแบบที่เคยเป็น แต่มันคือความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากแข็ง... ความรู้สึกที่ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับสติของชายหนุ่มก็หลุดลอยไปชั่วขณะ "คะ... ครับ?" เธอตอบรับเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมา แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน คีย์เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาทัดผมปรกแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอารินรดารู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง สมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกนอกจากกลิ่นกายหอมๆ ของผู้ชายตรงหน้า กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งประตูห้องดังแหวกอากาศขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูฉ่ำในห้องครัวราวกับมีคนจงใจกลั่นแกล้ง รินรดาสดุ้งโหย่ง ผละออกจากอ้อมแขนของเขาแทบไม่ทัน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความเขินอายปนโล่งอก คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านรอบตัวเมื่อช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวถูกขัดจังหวะ "ใครมาวะ..." เขาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปสั่งหญิงสาว "อยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน เดี๋ยวผมมาดูเอง" รินรดายืนพยักหน้ารัวๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เธอหันไปจัดการกับไข่เจียวในกระทะต่อเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ขณะที่ฟังเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าของห้องเดินตรงไปยังประตูกลาง เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่เปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างของใครบางคนยืนยันตัวตนอยู่ด้านนอก "เฮ้ย! ไอ้คีย์ กว่าจะเปิดได้ นึกว่าคาเตียงสาวอยู่ที่ไหนซะอีก... เอ๊ะ หรือว่าคาอยู่จริงๆ วะ?" น้ำเสียงคุ้นหูที่เอ่ยทักทายอย่างกวนประสาททำเอามือที่ถือตะหลิวของรินรดาชะงักกึก ขณะที่คีย์ ธันวา ยืนจังก้าสีหน้าดำมืดสนิทเมื่อเห็นว่าแขกยามเช้าที่ไม่ได้รับเชิญคือใคร และก่อนที่สมองจะทันประมวลผล เสียงทุ้มของบุคคลที่สามก็ดังลอดเข้ามาในห้องโถง ชัดเจนจนทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "พอดีกูแวะเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้... อ้าวริน? น้องรินก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย? โลกกลมจังนะ" รินรดากำตะหลิวในมือแน่น เมื่อหันไปมองทางประตู เธอก็พบกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของ 'ธนภัทร'—รุ่นพี่ตัวแสบคนที่เพิ่งมีเรื่องกันไปเมื่อวานนี้เอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินและปมระอุในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!