กำแพงที่พังทลาย

"ถอยออกไปนะธนภัทร ที่นี่ไม่ใช่ที่ของนาย" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาของเธอกลับวาวโรจน์ เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้ตะหลิวในมือจะเปื้อนคราบน้ำมันจากการทำอาหาร แต่มันกลายเป็นอาวุธที่เธอกำไว้แน่นพอจะฟาดหน้าใครสักคนได้ทุกเมื่อ หากอีกฝ่ายล้ำเส้นเข้ามามากกว่านี้ ธนภัทรเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ของคอนโด ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางที่ยืนขวางหน้าเขาอยู่ เขาก้าวเท้าเข้ามาอีกหนึ่งก้าวอย่างถือวิสาสะ "ใจร้ายจังริน ผมแค่อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมเยียนคนที่เพิ่ง 'มีปัญหา' กันไปเมื่อวาน ไม่คิดจะต้อนรับกันหน่อยเหรอครับ?" "ต้อนรับคนไร้มารยาทแบบนายคงต้องใช้รองเท้า ไม่ใช่เครื่องดื่ม" "ปากเก่งเหมือนเดิมนะครับ" ธนภัทรกำลังจะก้าวเท้าต่อ ทว่าวินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ทรงพลังจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความกดดันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "บอกให้ถอยไป... ไม่ได้ยินหรือไง?" คีย์ ธันวา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าดุดัน นัยน์ตาสีเข้มของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งคนตรงหน้า เขายืนซ้อนหลังรินรดา มือหนาคว้าข้อมือเธอเบาๆ แล้วดึงให้ถอยไปอยู่ข้างหลังอย่างถือสิทธิ์ ธนภัทรหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองคีย์ด้วยความท้าทาย "อ้าว... คุณชายธันวา มาทำอะไรในครัวครับ? รสชาติอาหารของคุณหนูตกอับคนนี้มันถูกปากคุณถึงขั้นต้องมาคุมเองเลยเหรอ?" คีย์ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ "ปากนายมีไว้อาหาร หรือมีไว้เห่ากันแน่? ถ้ายังไม่อยากให้หน้าห้องนี้มีรอยเลือด ก็ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" "หึ... ปากดีไม่เบา" ธนภัทรยักไหล่ แม้จะรู้ดีว่าในเชิงธุรกิจและอิทธิพล เขาไม่อาจเทียบกับคีย์ได้ แต่เขาก็ยังอยากกวนประสาทให้ถึงที่สุด "ริน... วันหลังผมจะแวะมาใหม่นะ หวังว่าคราวหน้าคุณจะไม่ต้องพึ่ง 'สุนัขเฝ้าบ้าน' ตัวโตขนาดนี้" เมื่อธนภัทรเดินหัวเราะร่าออกไปจากห้อง คีย์ก็ปิดประตูเสียงดังปัง ความเงียบเข้าปกคลุมทันที รินรดายังคงยืนนิ่ง ใจที่เต้นรัวเริ่มกลับมาเป็นปกติ เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูง "ใครใช้ให้เข้ามาขวาง?" เธอถาม พยายามซ่อนอาการสั่นในน้ำเสียง คีย์ไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะค้นหาความผิดปกติ "ถ้าฉันไม่เข้ามา เธอคิดว่าตัวเองจะรับมือกับมันได้นานแค่ไหน? ยัยปากกล้า" "ฉันรับมือได้ นายไม่ต้องมาทำเป็นห่วงหรอก" "ห่วง?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างที่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นความโกรธจากตัวเขา "เธอสำคัญตัวผิดไปหน่อยหรือเปล่ารินรดา? ฉันแค่ไม่อยากให้ห้องของฉันต้องเปื้อนเลือดจากพวกสวะที่เธอก่อเรื่องไว้" "งั้นก็ออกไปสิ ถ้าไม่ห่วงและรำคาญฉันนัก" เธอเงยหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ลึกๆ คีย์ชะงักไปชั่วครู่ มือหนายันเคาน์เตอร์กั้นเธอไว้ในวงแขน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุเป็นความสับสนชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าที่เธอทำตัวเป็นแม่เหล็กดึงดูดเรื่องเดือดร้อน ก็เพราะอยากให้ฉันสนใจ..." "หลงตัวเอง!" รินรดาสวนทันควัน ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าว "ฉันไม่เคยต้องการความสนใจจากคนปากร้ายอย่างนาย" "ปากร้ายงั้นเหรอ?" คีย์โน้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "งั้นเดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่า ถ้าฉันร้ายจริงๆ เธอจะทนได้สักกี่น้ำ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่านี่คือ 'กำแพง' ที่เขาใช้กั้นความรู้สึกตัวเองมาตลอด เขากลัวที่จะยอมรับว่าเขากำลัง 'ห่วง' เธอมากแค่ไหน มากจนแทบจะคลั่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายมาป้วนเปี้ยนใกล้เธอ คีย์ถอนหายใจออกมาอย่างข่มอารมณ์ เขาผละออกมาเล็กน้อยแต่มือยังคงวางอยู่บนเคาน์เตอร์ "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เราต้องออกไปงานเลี้ยงคืนนี้" "ฉันไม่ไป" "รินรดา อย่าดื้อ" คีย์เสียงเข้มขึ้น "ที่นั่นมีคนของธนภัทรอยู่ เธอคิดว่าเธอปลอดภัยหรือไงถ้าไม่มีฉันคอยคุม?" "ฉันบอกว่าไม่ไป ก็คือไม่ไป! นายจะบังคับฉันไปถึงไหน?" "เพราะฉันเป็นห่วงเธอ! พอใจหรือยัง!" คำตะคอกนั้นก้องอยู่ในห้อง... ความเงียบงันตามมาทันที คีย์เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไรออกไป เขาหันหลังให้เธอทันที ความนิ่งเงียบที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รินรดายืนอึ้ง หัวใจเต้นรัวแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ คีย์สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหันกลับมา แววตาของเขาดูอ่อนลง แต่ยังคงมีความพยายามที่จะปิดกั้นตัวเอง "ฉัน... แค่ไม่อยากให้เธอทำเรื่องให้ฉันลำบากใจในการต้องไปตามแก้ปัญหาให้" รินรดาเม้มปากแน่น เธอรู้ว่านั่นคือคำแก้ตัว แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ หยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้มีกำแพงหนาแน่นที่สุดที่เธอเคยเจอมา "นายห่วงฉัน... ก็แค่ยอมรับออกมาเถอะคีย์" เธอเอื้อมมือไปแตะที่ปลายคางเขาเบาๆ คีย์ตัวแข็งทื่อ สายตาของเขามองไปที่ริมฝีปากของเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำสิ่งที่เธอก็ไม่คาดคิด เขาก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอแผ่วเบา... มันไม่ใช่จูบที่ร้อนแรง แต่เป็นความอบอุ่นที่ทลายกำแพงทุกอย่างลง "ถ้าฉันยอมรับ... เธอจะเลิกดื้อกับฉันไหม?" เสียงเขาทุ้มต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาขมวดคิ้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ "มีอะไรหรือเปล่า?" เธอถามด้วยความกังวล คีย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาเข้มจัดดุจพายุที่กำลังก่อตัว "พ่อ... พ่อรู้เรื่องที่เธออยู่กับฉันแล้ว และเขากำลังมาที่นี่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกำแพงหัวใจคู่นี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!